Gewonnen met 24 uur voorsprong

VLAMING OPNIEUW SNELSTE IN HEROÏSCHE KOERS DOOR EUROPA

wjst.de
Kristof Allegaert uit Kortrijk is een held. Voor de tweede keer al heeft hij de heroïsche 'Transcontinental Race' door Europa gewonnen. Hij fietste in minder dan 8 dagen van Londen naar Istanboel, sliep 3 uurtjes per nacht en eindigde met zeker 24 uur voorsprong op de tweede. "Mijn geheim? Veel cola, Mars, Snickers en af en toe een goeie lunch in een restaurant."

De 39-jarige leerkracht mechanica is goed op weg om een levende mythe in het wielermilieu te worden. De manier waarop hij de voorbije week van Londen naar Turkije raasde, oogst overal bewondering. "De kerel is een machine", "hij plaatst de f in flandrien", "fenomenaal", "een beest": zo klinkt het op de Facebook-pagina van de Transcontinental Race. Kristof legde de 3.363 kilometer af in 7 dagen en 23 uren met een gemiddelde snelheid van 25 km per uur. Gisterenmorgen om iets over zeven fietste de enige echte flandrien als eerste van de 88 deelnemers Istanboel binnen.

Geen prijs

De Transcontinental Race is een heroïsche wielerwedstrijd zonder geldprijzen die vorig jaar voor het eerst werd georganiseerd, en toen ook al werd gewonnen door Allegaert. De renners moeten zo snel mogelijk het continent oversteken. Ze zijn volledig op zichzelf aangewezen en mogen geen hulp van een mecanicien of volgwagen inschakelen. Ze nemen geen bagage mee: hoogstens materiaal om een lekke band te herstellen en een regenjasje. Hun route stippelen ze zelf uit.


Er zijn wel drie controlepunten: het café Reveil au Matin in Parijs, waar de eerste Ronde van Frankrijk van start ging in 1903, de top van de Stelvio-pas in Italië en het Lovcen Nationaal Park in Montenegro. "En voor de rest bepaal je zelf alles: of, waar en hoelang je slaapt, wanneer je eet en welke wegen je volgt. Je kan perfect een grote omweg nemen en toch sneller zijn, omdat de route er beter bij ligt", zei Allegaert gisteravond, nadat hij de vermoeidheid van de koers van zich afgeslapen had.


De voorbije week was er van slapen immers niet veel in huis gekomen, om een simpele reden. "Hoe langer je slaapt, hoe minder je fietst", lacht de West-Vlaming. "Ik heb overal geslapen. Ik bleef fietsen tot mijn energie op was. Als ik dan bij een hotel kwam, nam ik een kamer voor drie uurtjes. Maar even goed zette ik de fiets aan de kant en ging op het gras slapen tot ik wakker werd. Het is een kwestie van de juiste balans vinden tussen genoeg slapen en blijven doorfietsen. Vooraf kan je de stopplaatsen niet inplannen want er kan van alles gebeuren. Als je tegenwind hebt, heb je op het einde van de dag soms wel 100 kilometer minder gefietst dan met wind in de rug."

Snickers

De helden die meedoen aan de Transcontinental Race zijn niet zo verwend als de renners in de Tour. Niet alleen staat er 's avonds geen bed klaar en leggen ze zowat het dubbel aantal kilometers per dag af, een volgwagen is er niet en op bevoorrading moeten ze ook niet rekenen. "Winkels en benzinestations, daar heb ik het mee gedaan. Hier een Mars, daar een Snickers en een blikje cola erbij. In Italië heb ik wel eens mijn benen onder tafel geschoven in een restaurant maar meestal zijn het toch maar snacks. En veel drinken, om uitdroging te voorkomen."


Kristof, die door het jaar elke dag op de fiets springt en in het weekend wel eens 400 kilometer in één dag durft doen, wacht vandaag in Istanboel geduldig op de aankomst van de tweede renner.


"Waarom ik zoveel voorsprong heb? Ik denk dat het een combinatie van factoren is: mijn materiaal is 200 procent in orde, ik heb de betere routes gekozen, ik ben gespaard gebleven van pech en ik heb gewoon harder gefietst. Je moet graag fietsen als je dit wil doen en je moet ontzettend veel doorzettingsvermogen hebben. Mentaal heb ik ook soms wel een dipje gehad maar daar zette ik me snel overheen. Ik heb ook veel genoten onderweg. De landschappen die voortdurend veranderen, daar doe ik het voor."