"Nooit bang geweest van de Duitsers"

LAATSTE OUD-STRIJDER VIERT HONDERDSTE VERJAARDAG

De oudste man en laatste oud-strijder van Heule is 100 jaar. Dat werd gisteren in woonzorgcentrum Ter Melle gevierd. "Het doet me niets, ik begin nu pas te leven", lacht Albert 'Berke' Delaere. Hij herinnert zich de oorlog levendig. "De Duitsers? Nooit bang van geweest. Een derde wereldoorlog? Komt er niet!"

De tand des tijds heeft amper vat op Albert Delaere. Hij stapt met een stok en heeft een hoorapparaat nodig, maar dat is het enige. Want hij is vooral erg kwiek en helder. Een jenever gaat er nog vlotjes in. En een pijpje roken hoort er ook nog bij. "Alles wel met mate doen, dat is de gouden regel", zegt 'Berke'. "Maar grapjes uithalen en de meisjes graag zien zijn zeker even belangrijk", voegt hij er met een knipoog aan toe. Hij kreeg minstens 100 verjaardagskusjes gisteren. En genoot daar duidelijk van. "Ah, zouden we niet allemaal willen tekenen om zo mooi oud te worden", vertelt hoofdverpleegster Sofie Cottem (45). "Albert is een brave hoor. Een man met veel levenswijsheid ook", aldus Sofie. "Ze moeten vooral niet te veel de commandant spelen", lacht 'Berke'.

Bruggen opgeblazen

De laatste oud-strijder van Heule maakte de Tweede Wereldoorlog mee. Want hij werd gemobiliseerd. "Ik reed soldaten naar het front, in bussen. Het was vooral opletten om niet in de handen van de Duitsers te rijden, want ons leger moest snel wijken. Eén keer vlogen de kogels boven ons hoofd. En toen ik Franse soldaten naar de Noord-Franse kust bracht, was het opletten omdat Duinkerke gebombardeerd werd. Ik werd, na de capitulatie van België, opgepakt in Dadizele en krijgsgevangen genomen. We moesten te voet naar Ronse, waar ik veel geluk had. Want ik mocht er van de Duitsers in een keuken van een klooster aan de slag. Ik was daar heel graag gezien. En ik zette de Duitsers graag een hak, als dat kon. Zo moest ik daar eens een vrachtwagen, die vol tonnen zat, lossen. In die tonnen zaten massa's haringen. Er zijn toen wel wat haringen verdwenen. Laat ons zeggen dat we de vis 'gedeeld' hebben', lacht 'Berke'. Hij raakte met hulp van het Rode Kruis uiteindelijk aan papieren en mocht naar huis in Heule. "Al was dat niet eenvoudig. Zo waren in Kortrijk alle bruggen opgeblazen. Ze hebben me daar in een bootje de Leie overgezet. Het gevaar was echter nog niet geweken. Want in 1943 kreeg ik van de Duitsers de opdracht om in Duitsland te gaan werken. Ik wilde dat niet en dook bij een tante onder, in Sente. Ze hebben mij gelukkig niet gevonden."

Negentien kleinkinderen

Meubelmaker Albert huwde op het einde van de Tweede Wereldoorlog, toen Heule al bevrijd was, met Marie Claire D'haene. Hun huwelijk werd met drie kinderen gezegend: Marc (70), Christine (69) en Sabine (65). Marie Claire overleed in 1965 aan kanker. Het gebroken hart van Albert opende zich later opnieuw voor Irena Depypere. Ze trouwden in 1967. Irena overleed in 2005. Albert bleef thuis wonen, tot hij in 2015 besloot om in WZC Ter Melle in te trekken. Hij heeft ondertussen acht klein- en negentien kleinkinderen.

"Een hele bende hé, ze komen nu zondag allemaal om mijn verjaardag te vieren", vertelt hij met blinkende oogjes. "Ik kan ze nog volgen hoor. Ik vul iedere dag woordzoekers in om alert te blijven. En ik ga graag op stap. Zo ben ik in Heule op 11 november nog altijd aanwezig op de herdenking van wapenstilstand. Ik kijk ook dagelijks naar het nieuws. Er komt geen derde wereldoorlog. Omdat er veel te veel politieke strekkingen zijn. Ze willen allemaal de baas zijn, maar ze gaan niet allemaal tegelijk ruzie maken", zegt 'Berke'. Of ik nog een droom heb? Ik zou heel graag nog eens mijn ouderlijke thuis zien, in de Groenestraat 11, waar ik geboren ben."

Sofie Cottem (l) en Essi Hounkpatti feliciteren Albert Delaere uitbundig voor zijn 100ste verjaardag .
Johan Anckaert Sofie Cottem (l) en Essi Hounkpatti feliciteren Albert Delaere uitbundig voor zijn 100ste verjaardag .
Albert Delaere als soldaat.
Johan Anckaert Albert Delaere als soldaat.