Onthaalmoeder Kirsten Geeraerts (33) "Plots sta je daar... En moét je rekenen op anderen"

2018 om nooit te vergeten | Verloor in een klap huis, werk en vader van haar kinderen

Wat doe je als je in één klap je huis, je werk en de vader van je kinderen kwijt bent? Rechtkrabbelen, kin omhoog en vooruitkijken. Onthaalmoeder Kirsten Geeraerts (33) ging door een diep dal de voorbije drie maanden. De golf van solidariteit die in Keerbergen ontstond om de alleenstaande mama met twee dochtertjes te helpen, bleek een tsunami. "Zonder al die mensen had ik nooit gestaan waar ik nu sta."
Vertommen

11 september 2018. Een dag die het leven van onthaalmoeder Kiki voorgoed veranderde. Haar ex Kevin L. (36) - de vader van haar twee dochtertjes - boorde zich met een bestelwagen en enkele jerrycans benzine in de woning in het Vossekot in Keerbergen. Het ouderlijk huis van Kirsten, waar ze woonde met haar dochtertjes en waar ze ook onthaalmoeder was. Haar ex stak de boel in de fik en kwam zelf om in de brand. Een wanhoopsdaad, bleek achteraf. De woning werd volledig in de as gelegd. Ook twee aanpalende woningen raakten beschadigd. Kirsten, haar dochtertjes June (7) en Liz (4) en hun grootvader stonden op straat. Maar niet voor lang.

Crowdfunding

Heel Keerbergen trok die dag aan hetzelfde zeel. "Je verwacht dat je familie en vrienden een klein beetje helpen, maar de hulp die we van iedereen kregen, was overweldigdend. Er kwam ook veel steun uit onverwachte hoek. Mensen uit Wallonië die geld stortten, mensen uit Knokke die spullen kwamen brengen. Het was zelfs te veel. De overschot hebben we naar de Regenboog in Putte gebracht, een vzw voor mensen in nood. Ik was blij dat ik daar heb kunnen helpen, dat hebben anderen ook voor mij gedaan", vertelt Kirsten in haar tijdelijke huurwoning in Keerbergen. "Alles wat hier staat, hebben we gekregen. Een winkel schonk ons zelfs een volledige woonkamer. Ik kan het bijna niet verwoorden wat er voor ons allemaal gedaan is. Dankzij al die mensen sta ik drie maanden later hier. Zonder hen was dat nooit gelukt." Meteen na de feiten werd er een Facebookpagina aangemaakt en een crowdfundingsactie opgestart. In minder dan 24 uur tijd werd 3.000 euro ingezameld. De teller klokte uiteindelijk boven de 8.000 euro af.

Je verwacht dat je familie en vrienden een klein beetje helpen, maar de hulp die we van iedereen kregen was overweldigend. Dankzij al die mensen sta ik drie maanden later hier. Zonder hen was dat nooit gelukt.

Kirsten Geeraerts

Toch waren de eerste dagen voor Kirsten bijzonder moeilijk. "Heel mijn leven heb ik gevochten om op mijn eigen benen te staan", vertelt ze. "Maar toen ik naar de winkel in Keerbergen ging, hoefde ik plots niets meer te betalen. Dat was moeilijk om te aanvaarden, maar het kon niet anders. We hebben altijd in Keerbergen gewoond. Iedereen kent mij, nu zeker. Iedereen kijkt ook naar je. Maar daar heb ik me nooit aan gestoord. Het zijn ook echt blikken van 'komaan he, ge kunt het'. En dat geeft mij moed. Nu nog blijft iedereen mij steunen. Ik mag gaan waar ik wil, iedereen blijft me knuffelen en sterkte toewensen. Ik blok wel op tijd wel af en zeg dan 'nu is het oké'. Je kan in die put blijven zitten of vooruit gaan. Ik wil dat tweede. Het leven gaat door. Ik ben niet iemand die bij de pakken blijft zitten. Ik heb twee kinderen, ik heb geen keuze."

Sinds begin december heeft Kirsten haar werk als onthaalmoeder opnieuw opgepikt. Elke dag zorgt ze voor zes baby's en peuters. "Ik heb alle vergunningen opnieuw moeten aanvragen. Een hele papierwinkel, maar dat is allemaal in orde geraakt. Het doet deugd om weer te werken na drie maanden. De liefdedie je van de kinderen krijgt, doet veel. Na de brand heeft geen enkele ouder afgehaakt. Integendeel, ik ben met hen en de kindjes contact blijven houden. We gingen tijdens het weekend samen dingen doen. Daaraan heb ik veel gehad. Het zijn ondertussen echt vrienden geworden en de kindjes zijn hier thuis." Al zal het nog even duren vooraleer de crèche opnieuw opent op de vertrouwde stek in het Vossekot. "Ik hoop zo snel mogelijk daar terug iets op te bouwen, maar dat zal nog niet voor volgend jaar zijn. Mijn thuis moet van nul af aan heropgebouwd worden."

Rechtbank

De crèche was die bewuste dinsdag uitzonderlijk gesloten. Kirsten was in het gerechtsgebouw van Leuven aan het wachten op Kevin. Ze zouden er de omgangsregeling voor de kinderen vastleggen en de inboedel verdelen. Maar haar ex had die ochtend andere plannen. Terwijl ze in de rechtbank aan het wachten was, kreeg ze telefoon van haar vader. "Nee, ik had het helemaal niet zien aankomen", zegt Kirsten. "Er waren geen problemen. We deden wat we moesten doen voor de kinderen. We hadden elkaar de dag voordien nog gehoord om het uur af te spreken. Omdat hij daar niet aanwezig was, heb ik tot op het einde moeten wachten. Op dat moment gaat er veel door je hoofd. We hadden toen ook geen nieuws van hem. De rechters waren zelf in shock."

Samen met haar vader reed Kirsten die dag naar de kinderen op school in Keerbergen. "Daar hebben we hen het nieuws verteld, apart in een kamer met de directrice en twee andere juffen. Het is het moeilijkste dat je als mama ooit moet vertellen. Ik heb hen gezegd dat ons huisje was afgebrand. En dat het gebeurd was, omdat papa boos was maar dat hij niet meer op tijd buiten is geraakt. Mijn oudste dochter June heeft 's avonds nog 'haar huisje' gezien. Ze stond ervoor en keek. Elke knuffel, elk stuk speelgoed, tekeningen van vriendjes. Ze was alles kwijt en dat maakte haar boos. June begrijpt goed wat er gebeurd is. Ze is hoogbegaafd en hoogsensitief, waardoor emoties harder binnenkomen bij haar. Een half uur nadat we het haar verteld hadden, zei ze al 'papa heeft aan zelfdoding gedaan'. Ze leidde dat zelf af. June is ook naar de begrafenis geweest. Daar heb ik nooit problemen van gemaakt. Hij blijft hun papa natuurlijk. De kleinste begrijpt het nog niet. Ze weten dat ze altijd iets aan mij mogen vragen en ze doen dat ook. Ik zal dan ook eerlijk antwoorden."

'Samen sterk'

"We gaan alledrie naar een psycholoog. Daar kregen June en Liz de opdracht om een tekening te maken, een zon met de spreuk: 'wij geven nooit op samen zijn we sterk' en dat zeggen ze nu ook. Ze hebben het een plaats kunnen geven."

Hoe het nu verder moet? "Ik ben vier weken gewoon geleefd geweest. Mijn leven staat nog maar pas terug op de rails. We gaan proberen gelukkig te zijn en wat gebeurd is achter ons te laten. Als je er blijft over nadenken, wordt het alleen maar moeilijker."

Kirsten Geeraerts krabbelt recht na enkele moeilijke maanden. Haar ex Kevin L. boorde in september zijn bestelwagen in haar ouderlijk huis.
EV Kirsten Geeraerts krabbelt recht na enkele moeilijke maanden. Haar ex Kevin L. boorde in september zijn bestelwagen in haar ouderlijk huis.



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.