Laatste dorpswinkel van Vlamertinge sluit de deuren: “Ik ben mijn klanten heel dankbaar voor het jarenlange vertrouwen”

Arlette Dolfen neemt afscheid van haar winkel en van al haar klanten. "Iedereen bedankt."
Henk Deleu Arlette Dolfen neemt afscheid van haar winkel en van al haar klanten. "Iedereen bedankt."
Arlette Dolfen (62) baatte in Vlamertinge meer dan 40 jaar lang haar voedingswinkel uit, maar sluit dinsdag 1 april definitief de deuren. Daarmee verdwijnt meteen de laatste dorpswinkel in de Ieperse deelgemeente. “Het is een vreemde periode om afscheid te nemen, ik mag mijn klanten nu zelfs geen hand geven.” 

Langs de Poperingseweg in Vlamertinge stond Arlette Dolfen meer dan vier decennia lang achter de toonbank van haar voedingswinkel. Het was een dorpswinkeltje waar de mensen vooral verse producten als brood, kaas, fruit en groenten konden kopen. Op 1 april gaat de deur onherroepelijk dicht. “Het zijn wel vreemde tijden om afscheid te nemen van mijn cliënten”, zegt de winkeluitbaatster. “Ik mag de mensen geen hand geven. Vandaag (dinsdag, nvdr) kwamen er nog veel mensen voor de laatste keer een brood halen, het zal wennen zijn.”

Huwelijksbootje 

Arlette stond 30 jaar alleen in haar winkel. Ze werd immers op jonge leeftijd weduwe en stond toen voor de moeilijke keuze: stoppen of alleen verder doen. Ze koos voor dat laatste. Arlette begon haar loopbaan als kinderverzorgster in een instelling voor mensen met een beperking in Klerken. “Op een trouwfeest leerde ik mijn man Dirk Degraeve kennen, waarmee ik in 1979 in het huwelijksbootje stapte. Dirk was bakker en kwam uit een familie van kleine zelfstandigen. Hij wou per se een eigen zaak uit de grond stampen. In het jaar dat we huwden konden we deze winkel kopen. De vorige eigenaars gingen op pensioen.”

Arlette wist niet meteen waar ze aan begon. “Ik wist niet eens hoeveel een brood kostte en had nog nooit in een winkel gestaan”, zegt ze. “Maar liefde is blind en ik volgde mijn man. We hadden al snel veel klanten, maar dat wil niet zeggen dat we het voor niets kregen. We hebben hard moeten werken om de zaak op te bouwen.”

Weduwepensioen 

Het koppel kreeg twee kinderen, Christoph en Jurgen. “Mijn man en ik waren een goed team. Ik begon de dag in de winkel en in de late voormiddag nam Dirk mijn taak over en kon ik voor de kinderen zorgen.” Op zaterdag 30 november 1991 sloeg het noodlot echter toe. “Die dag werd mijn man plots ziek en tegen de avond was hij gestorven. Hij bleek een bloeding te hebben gehad aan de alvleesklier, met alle gevolgen van dien. Mijn man was toen amper 35 jaar, ikzelf 34. Ik kwam er alleen voor te staan, mijn zonen zaten op dat moment in het vijfde en zesde leerjaar. Opgeven kon ik niet doen, want met alleen het weduwepensioen konden we niet verder. Gelukkig kreeg ik veel hulp van familieleden en van buren. De inwoners van Vlamertinge toonden heel veel begrip en bleven naar mijn winkel komen. Mijn schoonbroer Johny Moeyaert bleek voor mij brood bakken, maar ik moest naar Langemark om het op te halen.”

Kleinkinderen 

Arlette is trots dat ze doorbeet en haar zaak verder zette. “Soms was het zwaar, maar je moet verder. Ik deed mijn werk graag en was een gelukkige moeder. In al die jaren groeide een hechte band met mijn cliënten. Van sommigen van hen wist ik al wat ze nodig hadden, nog voor ze binnen waren. Ik ben de klanten enorm dankbaar voor het vertrouwen dat ik altijd kreeg. Het zal wat vreemd zijn, maar nu zal ik wel meer tijd hebben voor mijn kleinkinderen.”