"Die versleten ring aan onze gevel? DIE BLIJFT"

Van balletjes gooien na schooltijd tot brons op het Europees Kampioenschap

Hanne, Philip en Kim Mestdagh bij de letterlijk tot op de draad versleten basketbalring waar de dames zo vaak gebruik van maakten. En het heeft geloond, zoals u aan deze twee bronzen medailles kan zien.
Foto Deleu Hanne, Philip en Kim Mestdagh bij de letterlijk tot op de draad versleten basketbalring waar de dames zo vaak gebruik van maakten. En het heeft geloond, zoals u aan deze twee bronzen medailles kan zien.
De Belgian Cats hebben vorige week geschiedenis geschreven. Overladen met lof keerden onze nationale basketbaldames terug van het EK in Praag met een bronzen medaille om de hals. Eentje met een flinke West-Vlaamse glans: zes speelsters komen uit onze provincie, met het Ieperse gezin Mestdagh als kloppend hart van de ploeg. Tijd voor een babbel met bondscoach Philip Mestdagh en dochters Kim (27) en Hanne (24).

Overladen met lof én onthaald als de gouden generatie van het damesbasketbal. Het was in de pers zoeken naar superlatieven die nog niet gebruikt waren om het indrukwekkende parcours van de Belgian Cats in woorden te gieten.

Hoe voelt het om zo op handen gedragen te worden?

Philip: "We lopen op wolkjes. Ik heb geen Facebook en wist dus niet hoe sterk het hier leefde. Pas bij onze aankomst op de luchthaven merkte ik dat er hier écht iets in gang geschoten was. Hier in Ieper hebben ze zelfs een groot scherm geplaatst voor onze wedstrijd. Het doet goed om zoveel erkenning te krijgen."

Je eigen dochters, maar ook Serena-Lynn Geldof, Emma Meesseman, Julie Vanloo en Kyara Linskens. Dat zijn zes West-Vlaamse meisjes in de ploeg. Toeval?

Philip: "Je kan zeggen dat het hart van de ploeg West-Vlaams is. Ik heb mensen al horen zeggen dat er hier waarschijnlijk 'iets' in de grond moet zitten. Maar eigenlijk draait het maar om één ding: aanpak en vorming van de jeugd. In West-Vlaanderen zijn die aandachtspunten goed uitgebouwd. En tegelijk zijn we ook gezegend met een sterke lichting."

Kim en Hanne, jullie zaten allebei in het college in Ieper. Emma Meesseman is al sinds de kleuterklas een vriendin. Haalden jullie de basketbal boven tijdens de speeltijd?

Kim: "Nee, hoor. Op onze speelplaatsen was voetbal koning. Er was zelfs geen basketbalring. Maar na ons huiswerk gooiden we thuis altijd samen een balletje. In onze kamer naar een computerscherm staren, dat zei ons niets. Wij wilden buiten spelen."

Op amper 6-jarige leeftijd zaten jullie al in een basketbalclub. De eerste en enige liefde?

Hanne: "Klopt, al hebben we ook andere sporten beoefend. Zo was Kim ook een sterke turnster en zwemster. Maar de balsport is de grote liefde. In de berging hing altijd een groot net, met daarin een stuk of twaalf ballen. De 'merde' was dat je meestal de bal onderin nodig had. Die mikten we dan naar de ring aan de achtergevel, die er trouwens nog altijd hangt."


Kim: "Zwemmen is goed voor je, maar het is zo eenzaam en saai. Ik ben een teamspeelster, en thuis was het altijd met de bal te doen."

Die ring aan jullie huis heeft de nodige actie gezien, vermoed ik?

Philip: "Tot op de draad versleten. (lacht) Ik heb die ring opgehangen toen Robin (de oudere broer van Kim en Hanne, en zelf ook een begenadigd basketter, red.) een jaar of vier was. Dik tien jaar geleden hebben we zelfs een paar extra rijen tegels aangelegd op het terras, zodat we de shots beter konden oefenen. Maar het bord is afgebladderd, de ring verroest en van het net blijven nog enkele draadjes over. Mijn vrouw heeft me nog gevraagd om dat vuile ding weg te halen, maar ik weiger. Ik krijg het niet over mijn hart, de kinderen zijn ermee opgegroeid."

Is de carrière van grote broer Robin een voorbeeld geweest?

Kim: "Misschien iets meer voor Hanne dan voor mij, want zij wist al heel vroeg dat ze basketbalspeelster wou worden."


Hanne: "Toen Robin naar Amerika vertrok om er voor universiteitsploegen te spelen, wist ik al dat ik dat ook zou doen. Ik was amper 12, maar was opgegroeid met de basketbalvideo's van Robin, en met zijn posters van Michael Jordan. Ik was toen 1,73 meter groot en stak met kop en schouders uit boven mijn klasgenote Emma. Wat zou ik me gaan bezighouden met andere sporten? Ik was groot en zou de rest van mijn leven op rebounds spelen. Maar spijtig genoeg is mijn groeischeut gestopt op mijn dertiende - we hebben dat ook laten testen. Toen heb ik tranen met tuiten geweend. Andere meisjes haalden me in en plots moest ik een perimeterspeelster worden, iets waar ik geen ervaring mee had. Ik was echt boos op mijn lichaam, maar intussen heb ik mijn lengte aanvaard."

Hoe is het als vader om je eigen dochters te coachen?

Philip: "We blijven altijd professioneel op het veld. Daar ben ik de coach. Pas thuis in de zetel ben ik papa, al gaan de gesprekken ook daar uiteraard vaak over basketbal."


Kim: "Van 'voortrekkerij' is geen sprake, integendeel."

Ben je strenger voor je eigen dochters?

Philip: "Dat is een moeilijke vraag. Ik vind van niet, maar achteraf gezien had ik Kim misschien in 2015 wat vroeger moeten laten spelen bij de Belgian Cats. Ze was speelgerechtigd, maar ik hield haar tegen. Daar ben ik gelukkig in geëvolueerd."

Je echtgenote Jo heeft geen basketbalachtergrond. Valt zij soms niet wat uit de boot?

Philip: "Zonder haar steun hadden we nooit zover kunnen komen. Ze heeft vaak alleen thuis gezeten en voor dat offer ben ik haar erg dankbaar. Wanneer we in het buitenland zitten, belt Hanne haar bijna elke avond. En aangezien ik het petje van coach draag, is het ook meestal zij die de knuffels voor haar rekening neemt. Tijdens het EK vroeg ik haar 's avonds soms hoe het ging met Kim en Hanne, ook al had ik mijn dochters zowat de hele dag gezien. Over koetjes en kalfjes praten: dat doen we niet tijdens trainingen."

En wat er wel gezegd wordt, is dat in het West-Vlaams?

Philip: "Neen, de voertaal tijdens de trainingen is Engels. Zij het misschien met een piepklein West-Vlaams accentje."