Dewael & Dewael: twee politieke generaties, maar vooral vader en zoon. “Zondagen met pistolets... Die waren heilig!”

Samen een pintje drinken: een pillaar van de band tussen vader en zoon.
Karolien Coenen Samen een pintje drinken: een pillaar van de band tussen vader en zoon.
Een dubbelinterview naar aanleiding van vaderdag? Daar moesten ze toch even over nadenken. Maar het werd een ‘ja’, en zo namen Patrick (63) en Frank Dewael (34) voor het eerst samen plaats tegenover een pen van de pers. De ene als jarenlange burgemeester van Tongeren, de andere — verrassend — als nieuwe schepen in Hasselt. Onder één voorwaarde: “Niet té veel politiek, aub.”

“Wat is me dat daar voor een gebouw in Hasselt? ’t Scheep, of hoe noemen jullie dat?” De return van Frank, net als zijn vader een liberaal, laat niet op zich wachten: “Zeg pa, jij hebt hier toch ook een klein Centre Pompidou staan?” Vader en zoon, duidelijk elk hun eigen stijl. Patrick Dewael zoals we hem kennen: ietwat haantje de voorste, terwijl hij onze fotografe aanwijst waar we best de foto kunnen maken. Frank, observerend, blijft eerder behoedzaam op de achtergrond. “Ik zal eerder luisteren, de kat uit de boom kijken, en dan met een analyse komen”, knikt de Hasseltse schepen van Financiën en Facilitair Beheer — die tot vorig jaar nog in Brussel woonde. “Ik zal ook niet meteen op tafel springen, terwijl mijn vader veel sneller het woord neemt. Hij is iemand die meteen de ruimte vult.” 

Mijn geschiedenisleerkracht ging er vroeger van uit dat ik alles over de staatshervorming wist, gewoon omdat ik ‘de zoon van’ was.

Frank Dewael

De politiek even terzijde: volgend weekend is het vaderdag. Wat moeten we ons hierbij voorstellen ten huize Dewael?

Frank: “Doorheen de week zagen we papa weinig, maar dat werd goedgemaakt op zondag — en tijdens onze heerlijke skivakanties. En dus ook op vaderdag. Dan ging hij pistolets halen en werd er uitgebreid ontbeten en tijd gemaakt voor het gezin. Maar eerst werden natuurlijk de knutselwerkjes ’s morgens vroeg aan bed overhandigd. Politiek was dan ver weg. Altijd eigenlijk. Dat was thuis nooit gespreksonderwerp nummer één.”

Patrick: “Klopt. Daar waakten Marleen (zijn voormalige echtgenote, red.) en ik over. We probeerden die grens tussen politiek en privé te vrijwaren. Liever praatten we over wat de kinderen echt aanging. Ze moesten ook hun eigen weg kiezen, we hebben hen niets opgedrongen. De zingever van hun bestaan, zijn zij zelf. Vandaag organiseren we die familiebijeenkomsten beurtelings bij mij en Marleen thuis, samen met onze nieuwe partners (Patrick Dewael leeft samen met voormalig VRT-journalist Greet Op de Beeck, red.). Dat maakt het eenvoudiger voor de kinderen en tegelijk geven Marleen en ik te kennen dat we steeds achter hen staan, wat er ook gebeurt.”

U groeit natuurlijk wel op met een bekende vader. Hoe was dat?

Frank: “Ik moet wel toegeven dat mijn broer en ik het zo rond de leeftijd van 14 à 15 jaar zeker niet altijd even leuk vonden dat hij toen minister-president was. Mijn geschiedenisleerkracht ging er toen van uit dat ik alles van de politieke staatshervorming wist, gewoon om dat ik ‘de zoon van’ was. Terwijl ik er niet meer of minder over te vertellen had dan mijn klasgenoten. Maar als je ouder wordt, kan je dat allemaal wat beter plaatsen.”

Een vaderdag begin jaren negentig. Patrick Dewael met Frank op zijn arm.
Karolien Coenen Een vaderdag begin jaren negentig. Patrick Dewael met Frank op zijn arm.

Intussen staan jullie beiden in de politiek. Worden er tussen die pistolets ook tips uitgewisseld?

Patrick: “Niet als regel, maar dat gebeurt. Ik denk dan aan de lokale taxshift die we in Tongeren doorgevoerd hebben. Frank heeft hetzelfde gedaan in Hasselt.”

Frank: “Klopt. We willen alle werkende Hasselaars belonen, met een verlaging van de personenbelasting en een verhoging van de onroerende voorheffing. Dat kan voor een modaal gezin al snel zo’n 100 euro per jaar opleveren. Maar goed, nu zijn we toch over politiek bezig. En het is zeker niet zo dat we bij elke gelegenheid samen de politieke lijnen voor Tongeren en Hasselt uitzetten.”

Als ik dan toch even op het politieke spoor mag blijven: het zou ‘borrelen’ binnen Open Vld. Na de winst van Vlaams Belang willen sommigen af van het cordon, om maar iets te noemen. 

Frank: “Ja, dat heb ik ook gelezen. Net zoals de zoveelste analyse van deze of gene politicoloog. Maar ik hou mij vooral met Hasselt bezig, daar is werk genoeg. Er valt weinig te beleven in de stad, omdat wonen er te duur geworden is voor jonge mensen. Overdag trekken we shoppers aan, maar na sluitingstijd van de winkels lopen de straten leeg. In de meeste steden trekken jongeren naar het centrum, bij ons is het andersom. We zien vooral kapitaalkrachtige babyboomers neerstrijken omdat zij de enigen zijn die dure nieuwbouwprojecten kunnen betalen. Wonen in het centrum moet goedkoper en aantrekkelijker worden, en daar hoort groen bij. Kijk naar Londen: een park op elke straathoek. Terwijl het Dusartplein een stenen vlakte is. Al ben ik wel blij dat Pukkelpop dit jaar deels in de binnenstad plaatsvindt.”

Geen ‘geborrel’, dus...?

Patrick: “Ik wil daar wel nog iets over zeggen. We zijn daar op de dag van de verkiezingen misschien te vrank in geweest. Maar ik zie ons nooit samenwerken met Vlaams Belang — ook niet met PVDA. Mijn grootvader is gestorven in het concentratiekamp van Bergen-Belsen. Dat heeft de familie Dewael getekend. De sociaal-economische koers van het VB is ons dan weer veel te links — ze steken zelfs sp.a voorbij. We zijn dus duidelijk: niet met ons. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet meer dan ooit wil luisteren naar de mensen die voor die partij gestemd hebben. We hebben dingen over het hoofd gezien, zoveel is duidelijk.”

Terug naar die ontbijttafel: ben u trots op uw zoon?

Patrick: “Ik ben trots op mijn drie kinderen, en dus ook op Frank. Mijn dochter Sophie specialiseert zich als plastisch chirurge en mijn zoon Giel werkt op de afdeling overnames bij Proximus. Maar ik steek het niet onder stoelen of banken dat ik het fijn vind dat Frank zijn weg zoekt in de politiek.”

Of ik trots ben op mijn zoon? Ik ben trots op mijn drie kinderen. Maar ik steek het niet onder stoelen of banken dat ik het fijn vind dat Frank zijn weg zoekt in de politiek

Patrick Dewael

Ongetwijfeld handig om die weg te zoeken met een vader als Patrick Dewael. Maar kan goede raad ook uit de andere richting komen?

Frank: “Dat is een moeilijke... Hij zit al 35 jaar in de toppolitiek, hé... (denkt lang na) Als ik dan één goede raad moet geven, dan wel deze. Er zijn veel jonge mensen bijgekomen binnen Open Vld, en die hebben een goede mentor nodig. Mijn vader is een goede coach, dus dit zou in de komende jaren een geknipte rol zijn voor hem.” 

Mogen we ter afsluiting nog even profiteren van dit dubbelinterview? Er is immers dat Spartacusplan. Patrick Dewael wil snel actie, Hasselts burgemeester Vandeput spartelt tegen. Om het stout te stellen: dat plaatst Frank in een ‘spreidstand’.

Frank: “(diplomatisch) We moeten goed luisteren naar de Hasselaren. Ook naar de inwoners van de Heilig Hartwijk, waar die befaamde Tramlijn 1 door zal komen. Zonder draagvlak werkt dat allemaal immers niet. Op dit ogenblik onderzoeken we de alternatieven voor het tracé door de binnenstad, maar het mobiliteitsvraagstuk in Limburg is te groot om nog heel lang te aarzelen.”

Merci, heren. En als iemand nu even de pistolets wil doorgeven?

Patrick Dewael met zijn jonge gezin.
RV Patrick Dewael met zijn jonge gezin.



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.