“We voelen het: Erika Thijs kijkt trots toe”

Zus Myriam Thijs (rechts) én Sofie Castermans (links) zetten het werk van een gedreven Erica Thijs verder
Mine Dalemans Zus Myriam Thijs (rechts) én Sofie Castermans (links) zetten het werk van een gedreven Erica Thijs verder
Op 4 augustus 2011 verloor Limburg een erg gedreven politica: Erika Thijs (CD&V) uit Bilzen. In 2007 had ze een pijnlijk verdict gekregen. Ze had kanker en de Limburgse gedeputeerde voor welzijn zou zonder behandeling nog maar twee jaar te leven hebben. Het zijn uiteindelijk vier erg intense jaren geworden. Mét een belangrijke laatste wens die ze absoluut in vervulling wou laten gaan. Ze wou dat haar toekomstige lotgenoten een warme opvang en meer steun kregen. Een wens die familie, vrienden en vrijwilligers intussen voor haar hebben waar gemaakt. En hoe.

Vijf jaar geleden zette het bijzondere huis ‘Erika Thijs’ immers de deuren open aan het Villerspark in Hasselt. Het zou een ontmoetingsplek worden voor alle Limburgse patiënten en hun familie, die de slechte diagnose van kanker kregen. Vandaag zijn er al vijftig vrijwilligers in de weer, en worden ook elders in Limburg kleinere afdelingen opgericht, zoals vorige maand nog in Bree. Erika Thijs heeft daar tot op het laatst hard voor gewerkt.

Een mens zou na zo een diagnose toch vooral op zichzelf willen zijn, dacht ik?

“Ja, maar dat deed Erika niet,” vertelt haar zus Myriam Thijs én Sofie Castermans die vandaag samen het ‘Huis Erika Thijs’ runnen. “Ze blééf maar doorgaan. Een rusthuis openen, even gaan eten met de collega’s na een chemokuur. Ze deed het allemaal. Maar ze veranderde wel: ze begreep de kankerpatiënten die ze ontmoette plots veel beter. Ze ondervond nu van binnenuit de grote noden die er waren. Dokters en verpleegkundigen in ons land zorgen onbetwistbaar voor de allerbeste medische diensten die we ons kunnen inbeelden. Maar tijd om te luisteren hebben ze niet altijd. Begrijpelijk, want zij zijn er voor de medische behandeling, en het is erg druk in zo een ziekenhuis.”

Wie het verdict van kanker krijgt, heeft juist nood aan die steun en een goed gesprek?

“Iedereen verwerkt dat natuurlijk op zijn of haar manier. Sommigen doen dat liever in stilte en op zichzelf, maar er is vaak wel een grote nood aan een warm gesprek, ja. Erika had een hele vriendenkliek, dus zij vond wel veel mensen die wilden luisteren. Maar er zijn ook mensen die echt vereenzamen nadat ze het slechte nieuws krijgen. Familie en vrienden durven niet altijd goed meer op bezoek komen. Soms zijn er die goedbedoelde familieleden die een schouderklopje komen geven met de boodschap ‘alles komt wel weer goed’. En soms is het niet de patiënt zelfs die een gesprek wil, maar zit de hele familie met grote vragen.”

Dat hoor je wel eens zeggen: kanker krijg je met het hele gezin...

“Dat is ook zo. Een gezin kan niet altijd meer op vakantie. Er worden dagenlang lang in het ziekenhuis doorgebracht. Vaak zijn er nog de financiële gevolgen. Iedereen is mee slachtoffer. Erika Thijs zag dat bij de patiënten om haar heen. En als gedeputeerde wilde ze daar graag nog verandering in brengen. Daarom is ze blijven gaan. Er moest voor haar nog zo een ontmoetingsplek komen, waar lotgenoten en familie opgevangen konden worden met steun en goede raad. In Hasselt was er trouwens al een kleiner initiatief, maar het kon beter. Het werd uiteindelijk haar laatste wens. Ze wou geen bloemen of kransen op haar begrafenis. Ze wou alleen steun voor haar project. Dat is er bijna twee jaar na haar overlijden gekomen. Nu nog krijgen we veel steun van mensen. Auteur en humorist Jos Roofthooft heeft ons vorige maand bijvoorbeeld nog de hele opbrengst van zijn moppenboek geschonken.”

Dat is symbolisch. Humor als wapen tegen kanker...

“Ja, je zou het misschien niet verwachten. Hier wordt ook best veel gelachen, hoor. Er zijn zware momenten en droevig nieuws. Maar je moet hier soms eens patiënten horen moppen tappen over hun eigen ziekte. En waarom ook niet? Kanker bestrijd je met de medische kennis die voorhanden is. Maar ook een gesprek, een schouderklopje en een lach helpen mee in de strijd.”

Wat doen jullie hier eigenlijk met zo een patiënt die net dat zware nieuws gekregen heeft?

“Iedereen is vrij, natuurlijk. Maar de deur staat altijd open. Dat eerste moment na de diagnose is vanzelfsprekend heel moeilijk. Het is een zware slag, en wij luisteren graag persoonlijk naar hun verhaal. Maar we zijn vervolgens mee strijdvaardig tijdens de behandeling. Welke de prognose ook is. Hier staat een deskundig masseuse klaar, die het even makkelijker en relaxt maakt na alweer een chemokuur. We doen aan yoga, knutselactiviteiten, of we zijn gewoon gezellig samen. Ook als het uiteindelijk heel moeilijk wordt blijven we luisteren. Als de behandeling niet meer aanslaat, bijvoorbeeld. Soms loopt een weduwe of weduwnaar bij ons binnen, die behoefte heeft aan een gesprek. Enkele onder hen worden onze nieuwe vrijwilligers. En vaak loopt ook iemand binnen die de kanker overwonnen heeft. Voor ons is de opluchting dan eveneens groot. Wat we doen is zwaar. Maar de reacties die we krijgen zijn zo hartverwarmend. En we krijgen overal navolging. In Tongeren, Sint-Truiden en Bree zijn gelijkaardige initiatieven ontstaan. En andere provincies volgen onze Limburgse aanpak met een inloophuis. Ergens voelen we dat Erika Thijs hier van bovenuit trots toekijkt. Het is haar en ons allemaal samen toch maar mooi gelukt.”




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.