"Liever vandaag dan morgen weer burgemeester"

HILDE CLAES NA BORSTKANKER VANAF JANUARI WEER AAN DE SLAG IN STADHUIS

Burgemeester Hilde Claes kijkt weer naar de toekomst.
TONY VAN GALEN Burgemeester Hilde Claes kijkt weer naar de toekomst.
Na twee operaties en zes weken van bestraling zit de behandeling tegen borstkanker erop voor Hasselts burgemeester Hilde Claes (sp.a). Vanaf januari zal ze weer fulltime aan de slag zijn in het stadhuis. "Ik heb het onderschat. Niet alleen de impact van de behandeling, maar ook de hoeveelheid goede zorgen van de collega's, de familie én de Hasselaren zelf", zegt Claes.

Goed vier maanden nadat ze een open brief over haar borstkanker de wereld instuurde, heeft Claes nu de ergste gevechten achter de rug en kijkt ze weer vooruit. "Voltijds opnieuw burgemeester zijn: voor mij gebeurde dat liever gisteren dan vandaag. Maar voorlopig mik ik op januari."

Van vrijwillige deelnemer op Levensloop naar een van de eregasten als vechter: het moet een hele verandering zijn?

Hilde Claes: "Het waren uiteraard enkele heel lastige weken. Maar uiteindelijk hoor ik nog bij de gelukkigen. In vergelijking met wat andere deelnemers moe(s)ten meemaken, heb ik heel veel geluk gehad. De ziekte werd in een voorloper-stadium vastgesteld en kon dus nog goed behandeld worden."

Hoe kijkt u terug op de dag dat u de diagnose kreeg?

"Achteraf gezien is dat toch wel het moeilijkste moment geweest tot nu toe. Want eerlijk gezegd: ik stond op het vlak van mijn gezondheid nogal nonchalant in het leven. Als ik ooit ergens iets voelde of mankeerde, dacht ik altijd dat het vanzelf wel zou weggaan. Doktersvisites zijn niet zo aan mij besteed, laat staan preventieve controles voor borstkanker. Wanneer je dan zo'n diagnose krijgt, stort je wereld in. Bovendien werd de ziekte ook maar heel toevallig vastgesteld. Mijn moeder belandde in het ziekenhuis en ik dacht: 'Als ik hier toch ben, kan ik die screening nu beter ook maar eens laten uitvoeren'. Een geluk bij een ongeluk dus."

Vrij snel daarna stond er al een operatie gepland. Dat moet zo'n ziekte pas echt tastbaar maken.

"Zeker. De dokters hadden me eerst gezegd dat er een operatie zou gebeuren, gevolgd door een nabehandeling. Plots moest ik echter onverwacht een tweede keer geopereerd worden. Dat was slikken. Want dan begin je even aan alles te twijfelen..."

Had u gehoopt de nabehandelingen te kunnen combineren met het burgemeesterschap?

"Uiteraard, zo plichtbewust ben ik nu eenmaal. Maar er werd me al snel duidelijk gemaakt dat ik werkdagen van veertien, vijftien uur wel zou mogen vergeten. Hoewel de bestraling telkens maar tweemaal dertig seconden duurde, moest ik wel zes weken lang elke ochtend stipt om 8 uur bij de dienst radiotherapie van het Jessa Ziekenhuis staan. Dat was eigenlijk een groot geluk: we beschikken hier in Hasselt over een topteam, samen met schitterende oncologen. Nu kon ik van en naar het ziekenhuis met mijn fiets, terwijl anderen soms uren onderweg zijn naar ziekenhuizen buiten de provincie. Ik voelde me er ook heel snel op mijn gemak. Had ik klachten, bijwerkingen of vragen, dan stonden die mensen steeds paraat. En inderdaad, die lange dagen bleken al snel moeilijk. 's Avonds en op het einde van een week behandelingen was ik echt bekaf. Ook overdag overviel er mij soms een onverklaarbare vermoeidheid. Gelukkig was er eerste schepen Karolien Mondelaers (CD&V) om mij altijd zonder morren of vragen te vervangen waar nodig."

Heeft het medeleven van de Hasselaren u verrast?

"Niet hun medeleven, wel de grootte ervan. De kaartjes, bloemen en schouderklopjes die ik heb gekregen, zijn niet te tellen. Ook vandaag nog, en zelfs over politieke voorkeuren heen. Daar heb ik me heel hard aan opgetrokken."

Hoe reageerde men in uw gezin? Voor twee tienerzonen moet het niet makkelijk zijn om hun moeder in het ziekenhuis te zien?

"Artuur (die lijdt aan autisme, red.) hebben we zoveel mogelijk afgeschermd. Hij heeft er niets van gemerkt. Bavo heeft me dan weer heel goed geholpen. Hij stond me op te wachten in het ziekenhuis, hielp spontaan in het huishouden... We hebben elkaar de laatste weken veel meer dan normaal gezien. Hetzelfde geldt voor mijn ouders. We hebben in onze familie niet de gewoonte om elkaars deur plat te lopen, maar nu heeft mama bijvoorbeeld heel vaak gekookt. Papa kwam dan weer zo vaak langs, dat ik op een bepaald moment zelfs de deur opende met 'Gij weer'. Toen reageerde hij toch met een gevatte 'Zeg!' (lacht)."

Heeft u iets uit deze periode geleerd?

"Dat we veel te vaak snel en achteloos aan de mooie dingen in het leven voorbijlopen. Soms is het beter om even stil te staan. Dat probeer ik nu ook te doen. De mooie dingen in het leven worden daardoor nog intenser."

Wat brengt de toekomst nu?

"De drie puntjes die op mijn lichaam werden getatoeëerd als leidraad voor de bestraling, zal ik als een blijvend aandenken meedragen. Ik zal nog een aantal jaren medicatie moeten nemen en uiteraard regelmatig op controle gaan. De dokter heeft me al enkele sms'en gestuurd dat ik daarvoor dringend eens moet langskomen. Die nonchalance zeker?"