"De taal, de natuur en de biomedica"

TARA DAERDEN SPEELT DE KOMENDE ACHT MAANDEN IN ZWEDEN

Tara Daerden (l.) met haar Amerikaanse ploegmaats Gabrielle Benda en Ashlyn MacGregor bij Gislaved.
Kos Tara Daerden (l.) met haar Amerikaanse ploegmaats Gabrielle Benda en Ashlyn MacGregor bij Gislaved.
Tara Daerden is aan haar eerste dagen in Zweden toe. De Hasseltse speelt er de komende acht maanden bij Gislaved, een ploeg in de Elitserien, de Zweedse hoogste klasse. "Ik heb van jongs af aan een voorliefde voor Zweden. Er nu kunnen volleyballen is een droom die uitkomt", verklapt Daerden.

VOLLEYBAL

Soms komen dromen inderdaad uit. Daerden bekent dat ze als klein meisje gefascineerd was door de Zweedse televisieseries. "Ik droomde weg bij de mooie natuur en al op heel jonge leeftijd probeerde ik met boeken uit de bibliotheek de taal te leren. De liefde is nooit verdwenen", zegt ze.


De Midden-Limburgse was intussen goed bezig in het volleybal en op de schoolbanken. Met Tongeren pakte ze verschillende prijzen en ook bij de nationale selecties liet Daerden zich gelden. Ze stak ook nog eens twee masterdiploma's op zak: engineering en biomedica. "Laat dat nu toevallig twee domeinen zijn waarin men in Zweden koploper is (lacht)."


De nooit bekoelde liefde voor het land van Pipi Langkous, Abba en oud-Maaseik-coach Anders Kristiansson, stak na haar studies weer de kop op. "De voorbije twee jaar heb ik in avondles naarstig Zweeds gestudeerd. Intussen had ik via een Nederlands volleyagentschap laten weten dat ik interesse had om in Zweden te spelen. Met succes, want Gislaved bood zich aan. Deze kans kon ik onmogelijk laten liggen. Zeker omdat ik na een passage bij Mavo graag opnieuw op een hoger niveau wilde spelen. Wij trainen hier trouwens elke dag. Samen met twee Amerikaanse speelsters maak ik de buitenlandse delegatie uit. Ik ben ook nog eens de oudste van de ploeg, ik zal de jonkies dus op sleeptouw moeten nemen."


Terwijl vriend Pascal Gora als coach aan de slag blijft in Genk, trok Daerden alleen naar het hoge Noorden. "Klopt, maar zo alleen ben ik ook weer niet. Ik deel een huis met de Amerkaanse ploegmaats. Neen, de lange Zweedse winter schrikt mij niet af. Wij hebben al afgesproken dat we de avonden gebruiken om knusjes onder een dekentje naar een film te kijken. Een Zweedse film? Absoluut, want ik wil straks vloeiend de taal van Nils Holgersson spreken", besluit Daerden.