Wanhopige moeder van autistische zoon (16) getuigt: “Ik kan mijn eigen kind niet eens verplichten om zich te laten behandelen”

Virginie, die niet herkenbaar op de foto wou, is stilaan de wanhoop nabij omdat ze haar zoon, die lijdt aan autismespectrumstoornis, niet kan dwingen om zich langer te laten behandelen.
Mozkito Virginie, die niet herkenbaar op de foto wou, is stilaan de wanhoop nabij omdat ze haar zoon, die lijdt aan autismespectrumstoornis, niet kan dwingen om zich langer te laten behandelen.
Een moeder uit Halle is wanhopig omdat haar autistische zoon maar niet geholpen kan worden. De tiener heeft zware gedragsproblemen en weigert een langdurige opname, maar zijn ouders kunnen hem niet verplichten. “Moet ik wachten tot hij zichzelf of ons iets aandoet?” vraagt Virginie zich af. Intussen trommelt ze voortdurend de politie op om zo te verkrijgen dat haar zoon toch behandeld kan worden.

Drie keer op één weekend stond de politie  aan de deur van het gezin van Virginie, mama van drie zonen. Het aantal oproepen kan de mama al niet meer tellen. “Maar het is de enige manier om nog zorg af te dwingen”, zucht ze. “Er is een dossier geopend bij Jeugdzorg maar pas als er voldoende p.v.’s zijn kan dat dossier terug naar het parket gestuurd worden om mijn zoon te verplichten zich te laten behandelen.”

Als hij zijn zin niet krijgt ontspoort hij volledig. Dan wordt hij agressief. Hij heeft me al geslagen en geschopt. Ooit had hij een mes vast. Deuren werden ingetrapt en onlangs moest de televisie er nog aan geloven. Hij is ingeschreven op een school waar ze weten dat hij lijdt aan autisme maar ik heb de directie nog niet durven vertellen hoe erg de situatie is

Virginie, mama van M. (16)

M. is 16 en heeft een rampjaar achter de rug op de technische school waar hij zit. Hij lijdt aan autismespectrumstoornis en de ziekte nam dit schooljaar volledig de bovenhand. Hij studeerde niet meer, kwam in conflict met leerlingen en werd drie weken geschorst. Hij mag de examens nu nog afleggen maar moet op 1 september naar een andere school. “Studeren doet hij niet meer want volgens hem is dat nutteloos”, vertelt Virginie. “Ik probeer hem aan te sporen maar het is voortdurend op eieren lopen. Als hij zijn zin niet krijgt ontspoort hij volledig. Dan wordt hij agressief. Hij heeft me al geslagen en geschopt. Ooit had hij een mes vast. Deuren werden ingetrapt en onlangs moest de televisie er nog aan geloven. Hij is ingeschreven op een andere school waar ze weten dat hij lijdt aan autisme maar ik heb de directie daar nog niet durven vertellen hoe erg de situatie is.”

M-decreet helpt niet

De voorbije jaren leek M. de weg gevonden te hebben op school. In het vijfde leerjaar merkten leerkrachten dat hij symptomen vertoonde. De autismespectrumstoornis was in de schoolcarrière altijd aanwezig maar dankzij goede begeleiding was de tiener in het vijfde middelbaar industriële ICT geraakt. “M. heeft een strakke structuur nodig en moet nauw opgevolgd worden maar dat gebeurde minder dan de voorgaande jaren”, zegt Virginie. “Ik neem de school niets kwalijk maar het is een feit dat het M-decreet (dat stelt dat elke leerling in een gewone school terecht moet kunnen, nvdr.) niet helpt. Als jongeren met zo’n zware problemen in een klas met ‘normale’ leerlingen terechtkomen, dan moet er kort op de bal gespeeld worden. Leerlingen met die problematiek zouden binnen een ‘normale’ school in een aparte groep begeleid moeten worden. Maar ook de scholen zijn natuurlijk gebonden aan budgetten. Ik kan begrijpen dat dit niet altijd prioriteit is.”

Het is ongelooflijk dat wij als ouder hem niet kunnen verplichten zich te laten behandelen. Daarom trommelen we vaak de politie op. Als hij wegloopt, bellen we. Maar ook als hij uithaalt wanneer hij zijn zin niet krijgt. Mijn moederhart breekt dan, want mijn zoon is geen misdadiger. Maar we kunnen niet anders

Virginie, mama van M. (16)

Virginie en haar man hebben de voorbije maanden en jaren al alles geprobeerd. Ze klopten aan bij vzw Het Raster, dat mensen met autisme begeleidt. Er werd hulp gezocht bij Jongerencoaching Via Columbus. Er is medicatie voorgeschreven, bezoekjes aan de kinderpsychiater werden ingepland. Psychologen bogen zich over M. Er volgde zelfs hippotherapie om de sociale vaardigheden te verbeteren. Hij werd twee weken opgenomen in het Universitair Psychatrisch Centrum in Kortenberg. “Hij werd even gescheiden van ons gezin in wat men een ‘time out’ noemt”, legt Virginie uit. 

Nog geloof in ommekeer

“Maar in de praktijk moesten we hem telkens ophalen wanneer er geen begeleiding was. We hebben op twee weken tijd duizend kilometer gereden, maar mijn zoon was er niet mee geholpen. Ik geloof wel nog in een ommekeer, maar dan moet hij langdurig opgenomen worden. Daarvoor moet hij zelf kiezen en hij weigert dus. Het is ongelooflijk dat wij als ouder hem niet kunnen verplichten. Daarom trommelen we zo vaak de politie op. Als hij wegloopt bellen we. Maar ook als hij uithaalt wanneer hij zijn zin niet krijgt. Mijn moederhart breekt dan want mijn zoon is geen misdadiger. Als de politie hem wegplukt bij zijn vrienden wanneer hij nog maar eens wegloopt dan vind ik dat ook erg voor hem. Maar we kunnen niet anders. Pas als er voldoende reden is voor een gedwongen opname kunnen we de volgende stap zetten. Ik vrees wel het ergste. Wat als hij ons, zichzelf of iemand anders wat aandoet? M. is onze verantwoordelijkheid maar we kunnen hem zelfs niet meer verplichten om zich te laten helpen.”

Ons gezin gaat er stilaan aan kapot. Zelf zit ik al vier weken thuis met een depressie en we hebben nog twee andere zonen die ook aandacht vragen. Het enige wat we willen is dat er tot het uiterste gegaan wordt om onze oudste zoon te helpen. Nu glijdt hij verder af en wij kunnen alleen maar toekijken.

Virginie, mama van M. (16)

Intussen schreef Virginie net voor verkiezingen de bevoegde Vlaamse ministers Hilde Crevits (CD&V), Jo Van Deurzen maar ook federaal minister Maggie De Block (Open VLD) aan. Enkel Crevits reageerde. “De politici moeten weten dat in de praktijk hun wetten en decreten niet altijd werken. We zijn zeker niet de enige in deze situatie. Ons gezin gaat er stilaan aan kapot. Zelf zit ik al vier weken thuis met een depressie en we hebben nog twee andere zonen die ook aandacht vragen. Het enige wat we willen is dat er tot het uiterste gegaan wordt om onze oudste zoon te helpen. Nu glijdt hij verder af en wij kunnen alleen maar toekijken.”

Agentschap Jongerenwelzijn reageert: “Nog andere manieren om een langere opname af te dwingen”

Woordvoerder Peter Jan Bogaert van het Vlaams Agentschap Jongerenwelzijn kan omwille van de privacy niet dieper ingaan op het verhaal van Virginie, maar laat wel weten dat er nog een andere manier is om een minderjarige voor een langere periode op te laten nemen, zelfs als die minderjarige dat niet vrijwillig doet. “Het Ondersteuningscentrum Jeugdzorg (OCJ) heeft ook een mandaat om indien nodig een beslissing te nemen”, legt Bogaert uit. “We streven er natuurlijk naar dat er bij de jongere zelf en zijn omgeving een zo groot mogelijk draagvlak is voor een zogenaamde uithuisplaatsing maar als het echt niet anders kan wordt het opgelegd. Een procedure bij de jeugdrechter is natuurlijk ook een optie. Die beslist dan wat er moet gebeuren. Zo’n procedures zijn vaak wel traumatiserend maar een jeugdrechter zal steeds in het belang van de minderjarige en zijn omgeving handelen. 85 procent van de minderjarigen die verschijnen voor de jeugdrechter zijn jongeren waar men zich zorgen over maakt. Slechts vijftien procent hebben criminele feiten gepleegd. Die cijfers maken toch wel duidelijk dat een jeugdrechter in de meerderheid van de dossiers dus ook niet straft maar vooral de jongere wil helpen. Een uithuisplaatsing kan trouwens vaak een positief effect hebben. Er wordt dan gebroken met het verleden en er kan een nieuwe start genomen worden.”




7 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Belinda Owen Sean Demel

    Is er nu echt niemand dat deze vrouw en haar zoon kan helpen.waar gaat dit naar toe in onze wereld.kan echt niet begrypen date hier geen aandacht aanbesteed word.zo on menselijk echt .khoop da alles goed komte sterkte

  • Joke De Smedt

    Wat vreselijk, veel sterkte Virginie, hou de moed erin! Is er nu geen enkele politieker die dit leest en hier iets aan kan/wil doen???

  • Magalie Verbist

    aub luister naar deze noodkreet en help deze mensen. ikzelf heb jaren geleden voor mijn schoonbroer noodkreet uitgesproken met mail nr telefacts. na reportage kon alles ineens wel en werd hij opgenomen. jammer dat het zo moet gaan. zirg aub voor deze mensen, zij gaan door een hel nu!

  • Zita Van Rillaer

    Schandalig dat dit kan in ons land waar er zo veel hulp zou moeten zijn.. Die jongen en dat gezin heeft hulp nodig voor het slecht afloopt!!! Sterkte!!!

  • Aurélie Walschaerts

    De situatie is ernstig en wordt niet serieus genomen!!!!! Doet er iets aan alsjeblieft!!!!!!