Angèle Depauw (83) maakte 75 jaar geleden de bevrijding mee: “Oorlog… Dat kunnen de mensen zich vandaag niet meer voorstellen”

Angèle Depauw maakt de bevrijding mee in 1944.
Mozkito Angèle Depauw maakt de bevrijding mee in 1944.
Maandag houdt een colonne legervoertuigen halt in Halle om de vijfenzeventigste verjaardag van de bevrijding te vieren. Angèle Depauw (83) zag als één van de eersten de Engelse troepen in september 1944 de stad veroveren. “Ik heb diep respect voor alle mensen die vandaag op de vlucht zijn”, zegt Angèle. “Als je de oorlog beleefd hebt dan weet je wat die mensen doormaken.”

Angèle woont vandaag nog steeds aan de Molen van Hondzocht langs de Edingensesteenweg in Lembeek. 75 jaar geleden zag ze daar de tanks van de Welsh Guards langs rijden op weg naar Halle. “We moesten toen met onze ouders mee schuilen in de kelder”, vertelt Angèle. “Alle rolluiken werden naar beneden gelaten. Niemand wist wat er zou gebeuren. Er is zelfs nog gevochten geweest. Een groep SS’ers kwam uit het bos van Bierk terwijl de Engelsen over de steenweg reden. Ze zijn beginnen schieten op elkaar. Pas toen er geen schoten meer te horen waren, namen mijn vader en grootvader een kijkje. Pas dan mochten wij ook naar buiten. Ik zag een hele rij Duitse soldaten met de handen op het hoofd. Die gevangenen hebben ze dan opgesloten in de schuur op de hoeve van Deleener.”

Een meisje van amper een paar jaar ouder dan ik was met haar papa naar de troepen komen kijken. Een verdwaalde kogel trof haar in het hoofd. Op dat moment werd er hier niet echt gejuicht

Angèle Depauw

Angèle herinnert zich ook het tragische lot van een meisje, amper een paar jaar ouder dan zij. “Die was met haar papa naar de troepen komen kijken”, weet Angèle. “Maar een verdwaalde kogel trof haar in het hoofd. Op dat moment werd er hier niet echt gejuicht. Iedereen zal wel blij geweest zijn maar de oorlog had veel van hen gevraagd. De mensen kunnen zich dat vandaag eigenlijk niet meer voorstellen.”

Gevangen soldaten worden weggevoerd naar de schuur van de hoeve Deleener waar ze opgesloten werden.
War Heritage Instituut Gevangen soldaten worden weggevoerd naar de schuur van de hoeve Deleener waar ze opgesloten werden.

De oorlog heeft ook Angèle getekend. “Ik was amper vier jaar toen de oorlog uitbrak maar ik herinner het me allemaal wel nog”, zegt ze. “Toen zijn we met verschillende buren op karren van boer Deleeneer op de vlucht geslagen. Dat was een luxeboer maar wel één die het goed met iedereen voor had. We reden naar Vollezele en sliepen daar enkele dagen onder een afdak in het stro. Het was toen heel warm. De mensen die vluchtten konden onder de blote hemel slapen.”

Café vol stukgegooide glazen

Het hele gezelschap trok na een paar dagen wel opnieuw richting Hondzocht. “Wellicht hadden ze gehoord dat de Duitsers al doorgereden waren”, denkt Angèle. “Maar toen we thuiskwamen lag het café van mijn ouders wel vol met stukgegooide glazen. Bij mijn grootmoeder lag op de binnenkoer van de boerderij dan weer één van de koeien dood. Afgemaakt.”

De molen van Hondzocht en het huis waar Angèle Depauw nog steeds woont.
Mozkito De molen van Hondzocht en het huis waar Angèle Depauw nog steeds woont.

De familie probeerde net als de andere de bewoners tijdens de oorlog de draad van het leven op te pikken. De grootvader van Angèle was aan de slag in zijn molen waar boeren uit heel de streek hun graan lieten malen. “Ze moesten wel een bon mee hebben van de gemeente. Anders mocht mijn grootvader niet malen”, zegt Angèle. 

De oorlog brengt niets goed. Daarom heb ik ook zoveel respect voor die vluchtelingen die duizenden kilometers reizen op zoek naar een beter leven. Ook zij vluchten voor de oorlog. Moest het bij hen goed om leven zijn dan zouden ze toch helemaal hun leven niet riskeren? We mogen hier echt blij zijn met wat we hebben. Soms vergeten we dat toch te snel

Angèle Depauw

“Maar heel wat mensen die bij de boeren werkten kregen tarwe mee naar huis. Ook dat moest gemalen worden om er brood van te bakken terwijl dat dus strikt verboden was. Mijn grootvader deed dat dan ’s avonds laat. Na 22 uur glipten de mensen hier dan binnen. Met takken werden de ramen dichtgemaakt zodat er niets te zien was. Jammer genoeg heeft een buurvrouw die mee deed met de Duitsers mijn grootvader verraden. Ze hebben hem even opgepakt en de molen moest zes maanden sluiten. Nadien begon hij opnieuw en heeft die vrouw hem nog eens verklikt. De Duitse soldaat die hem toen moest gaan zoeken vond het zelf jammer dat mijn grootvader alweer betrapt was. Hij deed dat voor de mensen die honger hadden. Daar had die man wel begrip voor. Maar malen mocht hij dus niet meer doen. De vrouw die hem verklikte hebben ze na de oorlog nog naar het centrum van Saintes gebracht. Samen met twee andere vrouwen werd ze kaalgeschoren als straf voor haar daden.”

Niet vergeten

Angèle vindt het belangrijk dat het einde van de oorlog herdacht wordt. “De mensen mogen niet vergeten wat er zoveel jaren geleden gebeurd is”, zegt ze. “De oorlog brengt niets goed. Daarom heb ik ook zoveel respect voor die vluchtelingen die duizenden kilometers reizen op zoek naar een beter leven. Ook zij vluchten voor de oorlog. Moest het bij hen goed om leven zijn dan zouden ze toch helemaal hun leven niet riskeren? We mogen hier echt blij zijn met wat we hebben. Soms vergeten we dat toch te snel.”




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.