"Eindelijk een plek om mijn engeltje te bezoeken"

Overleden baby'tjes krijgen laatste rustplaats in de vorm van vlinderboom

Sigrid Lissens (37) heeft haar zoontje Dylano eindelijk een respectvolle laatste rustplaats kunnen geven. Het jongetje overleed na 19 weken zwangerschap. De kerkhoven in Glabbeek kregen nu een vlinderboom, omgeven door een grasveld waar overleden baby'tjes anoniem begraven kunnen worden. Ouders kunnen er ook een vlinder ophangen, met daarop de naam en geboortedatum van hun kindje.

"Toen ik zes jaar geleden vernam dat ik zwanger was, was dat het beste nieuws dat ik in lange tijd gekregen had", vertelt Sigrid. "Ik zou op dat moment al zeven weken ver zijn. Alles verliep goed en ook op de echo's was niets te zien dat er op wees dat ik enkele weken later mijn kindje zou verliezen."

Maar plots kreeg Sigrid lichte buikpijn en begon ze zich misselijk te voelen. "Die buikpijn evolueerde naar sterkere krampen en licht bloedverlies", vervolgt ze. "Natuurlijk maakte ik me zorgen. Ik belde met de gynaecologe en zij vertelde me dat een beetje bloedverlies heus geen kwaad kon. Ik ging dus door met werken, ondanks het feit dat de pijn frequenter werd en de misselijkheid erger. Enige tijd later had ik plots het gevoel dat ik naar het toilet moest, en daar is mijn water gebroken. De pijn die ik al die tijd voelde, bleken weeën te zijn. Hoe kon ik zo dom zijn om me bij de woorden van mijn gynaecologe neer te leggen, terwijl mijn gevoel me iets anders vertelde... Er werd een echo gemaakt, ik werd aan de monitor gelegd en kreeg te horen dat er geen weg terug was."

Woede

"Maar mijn ventje leefde nog", aldus Sigrid. "Ik zag hem op de echo nog flink tekeergaan. Een week eerder hadden we te horen gekregen dat het een jongetje zou worden. Tegen beter weten in hoopte ik dat hij het zou halen. Al werd me wel meteen duidelijk gemaakt dat hij geen kans op overleven had. Ik moest bevallen. Mijn klein ventje werd drie uur later geboren. Hij heeft een paar minuutjes geleefd. Mijn hele lichaam smeekte om hulp, misschien zou hij het wel halen. Maar volgens de wet mogen ze dat niet doen bij een zwangerschap van 'slechts 19 weken'. Ik herinner me nog zo goed hoe enorm boos ik was. Verdriet overviel me pas later."

Sigrid kon na de bevalling niet echt op medeleven rekenen. "Toen ik vroeg wat er nu zou gebeuren, kreeg ik korte antwoorden. Ik kon kiezen. Ofwel zou er een onderzoek komen naar de oorzaak, al konden ze me niet garanderen dat ik daar ooit een antwoord op zou krijgen. Het was nu eenmaal gewoon 'pech'. En anders zou mijn kindje gewoon meegegeven worden met het klinisch afval, wat na het onderzoek wellicht ook zou gebeuren. Hem meenemen, was geen optie. Volgens de wet had hij niet geleefd en dus geen recht op officiële registratie. En dus ook geen naam en geen begraafplaats. Dat het geen zin had om hier verder op in te gaan, werd me onmiddellijk duidelijk gemaakt. Ik besloot te zwijgen en om de tijd die ik nog met hem had, rustig door te brengen."

Sigrid bestudeerde haar zoontje grondig. "Hij was gewoon perfect. Hij had tien prachtige, piepkleine vingertjes, en tien mini-teentjes. Hij was wondermooi... Ik herinner me nog hoe ik bleef hopen dat hij opnieuw zou ademen, maar 's avonds werd hij bij me weggehaald. Ik heb niet meer gevraagd wat ze met hem zouden doen. Ik mocht hem in een zacht doekje induffelen, waarna hij in een soort kistje opgeborgen werd. Ik heb in stilte afscheid genomen en hem verteld dat het me enorm hard speet dat ik hem niet kon meenemen."

Leeg

"De volgende dag mocht ik al naar huis. Ik voelde me leeg. Omdat er - buiten enkele dichte vrienden en onze ouders - niet veel mensen op de hoogte waren van mijn zwangerschap, werd enkel die dichte kring op de hoogte gebracht. Maar buiten wat sms'jes over hoe jammer ze het vonden, werd er niet veel over gesproken. En dus besloot ik om dat ook niet te doen."

Een jaar geleden besloot Sigrid om met haar nieuwe partner opnieuw voor een kindje te gaan. "Het was geen gemakkelijke beslissing. De angst om dit opnieuw mee te maken, was groot. Na lang twijfelen hakte ik de knoop door. Maar na een moeilijke zwangerschap gebeurde er een wonder: op 2 juli werd ons meisje geboren."

Toen Sigrid over de vlinderboom hoorde, rolden er spontaan tranen over haar wangen. "'Eindelijk', dacht ik bij mezelf. Ik realiseer me dat ik hier niet de enige ben die zo'n zwaar verlies te verwerken kreeg. Ook andere ouders konden tot dusver nergens terecht om hun engeltje te bezoeken."

"Als ik terugkijk naar mijn gevecht en hoe alleen ik stond, dan hoop ik dat deze mooie boom voor alle ouders die hetzelfde meegemaakt hebben, een lichtpuntje kan betekenen. Voor mij is het na al die jaren het teken dat ook mijn ventje erbij mag horen, ook al heeft hij maar een paar minuutjes geleefd. Voor zijn zusje is het vlindertje aan de boom het einde van een heleboel vragen, zoals 'waarom is broertje niet begraven?'. Zij zal haar broertje voortaan elke keer kunnen groeten als een vlindertje aan aan mooie, grote vlinderboom."

Sigrid bij de vlinderboom op de begraafplaats. De vlinders worden binnenkort opgehangen.
Bollen Sigrid bij de vlinderboom op de begraafplaats. De vlinders worden binnenkort opgehangen.