Zo beleeft gezin met zeven kinderen de coronacrisis: “Sinds de lockdown ontbijten we weer samen”

Het gezin van Nancy in de docureeks 'Gentbrugge'.
De Chinezen Het gezin van Nancy in de docureeks 'Gentbrugge'.
In uw kot blijven: goed om het coronavirus in te dammen, maar een uitdaging voor heel wat gezinnen. Wat dan als je zeven kinderen hebt, zoals Nancy die bekend werd van de docureeks ‘Gentbrugge’? Ondanks de epidemie geniet Nancy van het samenzijn met haar uitgebreide kroost.

Nancy en Filip kregen zeven kinderen: Bert, Loes, Jeroen, Janneke, Babette, Louis en Jef. Vier daarvan wonen niet meer thuis. Bert woont verderop in de straat, en komt tijdens de maatregelen niet meer langs bij zijn ouders. Zijn vriendin is zwanger, en heeft schrik om ziek te worden. Loesje woont naast de deur met haar vriend en hun kindje Miel, zij komen nog langs om samen te eten. Jeroen woont apart met zijn lief, samen gaan ze naar zijn ouders om daar te werken. Babette zit op kot met drie vrienden, begin deze week nam ze afscheid van haar gezin. Elke dag hoort ze haar mama aan de telefoon, maar elkaar eens goed vastnemen zal nog enkele weken duren. Vier van de zeven kinderen wonen nog steeds thuis, twee kinderen komen nog elke dag langs met hun eigen gezin. Wie de som maakt komt uit op tien personen die momenteel bij Nancy en Filip rondlopen. Het is er druk met andere woorden, zeker nu iedereen constant samen is.

“We hebben geluk dat we geen kleine kinderen meer hebben”, zegt Nancy aan de telefoon. Ze klinkt opgetogen, allesbehalve afgemat van een drukke week met tien kinderen in huis. “Moest je twee kleine kinderen in huis hebben, en dan van thuis uit moeten werken, is dat veel minder vanzelfsprekend. Onze kinderen zijn gelukkig volwassen, ze kunnen zichzelf bezighouden en begrijpen de situatie. Bovendien zijn ze met genoeg om elkaar te entertainen, er valt hier altijd wel iets te beleven.”

Hoe meer zielen, hoe meer vreugd

Hoe houden twaalf personen in één huis zich bezig? Zorgt dat voor een gespannen sfeer? Het zijn vragen die in ieders hoofd opkomen. “Mijn man werkt van thuis, net zoals Jeroen en zijn vriendin Marie”, legt Nancy uit. “Babette heeft van ’s morgens les tot in de namiddag, tussendoor moet ze taakjes maken. Janneke zit in haar laatste jaar dierengeneeskunde, en werkt aan haar thesis. Jef en Louis hebben ook online les, maar minder dan Babette, dus bewegen ze veel. De kinderen gaan enkel naar buiten om te basketballen, te lopen of te fietsen. Naast werken en sporten, lezen ze veel. Een lenteschoonmaak is er nog niet van gekomen, ondanks mijn aanzetjes.”

Vrijdagavond lagen we allemaal samen op het tapijt, voor een wedstrijdje om ter langst pompen. Ik zou het zeker niet erg vinden moesten er nog kinderen bijkomen

Nancy

Nancy is de enige die nog buitenshuis gaat werken, op de materniteit van een ziekenhuis in de buurt. Meerdere keren per dag belt ze naar haar ouders, die momenteel in een rusthuis in Roeselare verblijven. “Ik heb al fotoboeken voor hen gemaakt, en kleurboeken voor volwassenen afgegeven, zodat ze zich voldoende kunnen bezighouden.”

Geen rustmomentjes meer

“Toen mijn man en de gasten naar het werk of naar school gingen, was ik altijd een aantal uur alleen thuis. Dat gebeurt niet meer, iedereen is voortdurend hier. De rustmomentjes zijn er niet meer, maar het is wel heel gezellig. We doen meer samen als gezin, zoals ’s avonds gezelschapsspelletjes spelen. Vroeger, toen de kinderen nog kleiner waren, deden we dat ook, maar later werden de bordspelen ingeruild voor laptops en tablets. Sinds de lockdown beleven we het ontbijt, middageten en avondeten opnieuw allemaal samen. We zien elkaar intensiever. Vrijdagavond lagen we allemaal samen op het tapijt, voor een wedstrijdje om ter langst pompen. Ik zou het zeker niet erg vinden moesten er nog kinderen bijkomen. Hoe meer, hoe liever. Bert en Sofie komen wel nog in de tuin, maar ik zou ze liever vastnemen. Tuurlijk, eenmaal je gekozen hebt voor je bubbel, mag je daar niet meer uitkomen.”

Een deel van het gezin, Filip, Loes, Nancy, Janneke, Miel en Jef, speelt samen een spel aan tafel.
rv Een deel van het gezin, Filip, Loes, Nancy, Janneke, Miel en Jef, speelt samen een spel aan tafel.

Hamsteren uitgesloten

Nancy en Filip hebben een groot gezin, waardoor hun kar sneller gevuld geraakt in de supermarkt. Toch hebben ze er bewust voor gekozen om net minder te kopen dan gewoonlijk. “Vorige week waren er twee grote hamsterdagen, Filip is dan niet naar de winkel geweest. Hij is de zaterdag erop gegaan, toen het veel kalmer was. Deze week was er opnieuw een opflakkering, en weerom is hij niet gaan winkelen. We hadden nog genoeg voorraad, en dus is hij opnieuw op zaterdag gegaan. Er wordt genoeg aangevuld in de winkels, die mensen moeten gewoon de tijd krijgen om dat te kunnen doen.”

In plaats van meerdere pakken melk per winkelbezoek, kiest het gezin nu voor een enkele bus. “We slaan geen liters melk in, maar gaan er om de paar dagen om. We kopen geen pakken toiletpapier, maar gaan voor eentje. Onze kar ligt niet overvol, Filip koopt gewoon genoeg zodat we een aantal dagen verder kunnen. Het is niet zo dat mijn diepvries vol zit, en dat we een enorme voorraad aan het inslaan zijn.”

Genoeg afleiding

“We slaan bewust niet aan het hamsteren, maar toch kan ik soms panikeren. Als dat gebeurt, is er elke keer wel iemand die mij meteen geruststelt. Ik kan me voorstellen dat alleenstaanden of koppels met kleine kinderen, sneller in paniek schieten. Met een bende kan je rapper je zinnen verzetten, ventileren, babbelen. Er is altijd wel iemand die onnozel doet of een grapje vertelt. We zijn noodgedwongen samen, maar het voelt niet zo aan. Het is nog maar het begin natuurlijk, misschien is er tegen volgende week al meer ruzie”, zegt Nancy al lachend.