Van Durme broers vertellen over hun roeitocht over de oceaan: “Op het einde was ik 25 kilo afgevallen, mijn broer 17"

De tocht over de Atlantische Oceaan woog zwaar op Bernard en Damien Van Durme.
Atlantic Campaigns De tocht over de Atlantische Oceaan woog zwaar op Bernard en Damien Van Durme.
Damien en Bernard Van Durme staken in december en januari de Atlantische Oceaan over in een roeiboot. Veertig dagen lang werden ze zowel lichamelijk als mentaal op de proef gesteld. Een paar weken later zijn ze nog aan het herstellen. “De eerste vier dagen kon ik niet op mijn benen staan.”

“We waren op zoek naar een nieuwe uitdaging in het roeien. De oversteek maken van La Gomera naar Antigua, de Talisker Whisky Atlantic Challenge, leek ons een goed idee”, vertelt Damien. De Gentse broers legden bijna 5.000 kilometer af, en finishten als tweede binnen hun categorie. “We zijn er geraakt. Het was een ongelooflijke ervaring die ons fysiek maar vooral mentaal heeft uitgedaagd.”

Fysieke uitdaging

De broers hebben er exact 39 dagen over gedaan om van de Canarische eilanden naar de Caraïben te roeien. De aanslag op hun lichaam is onvoorstelbaar. “We zijn nog steeds aan het herstellen”, zegt Damien. “Op het einde was ik 25 kilo afgevallen, en mijn broer 17 kilo. Dat is niet zo gek, als je weet dat we rond de 6.000 tot 8.000 calorieën per dag verbruikten op de oceaan. Dat is twee tot drie keer meer dan normaal. De helft van onze conversaties ging dan ook over eten.”

Damien Van Durme verloor op 39 dagen tijd 25 kilo.
Atlantic Campaigns Damien Van Durme verloor op 39 dagen tijd 25 kilo.
Bernard Van Durme verloor 17 kilo tijdens de overtocht.
Atlantic Campaigns Bernard Van Durme verloor 17 kilo tijdens de overtocht.

De eerste dagen waren de broers erg zeeziek, toen ze aankwamen moesten ze weer wennen aan het droge. “We moesten van zeebenen opnieuw naar landbenen, ons lichaam moest zich weer helemaal aanpassen”, geeft Bernard aan. “Ik was voorzichtiger dan Damien op de boot, van het roeigedeelte naar het slaapgedeelte kroop ik steeds op handen en voeten. Aan de finish was het effect dubbel zo zwaar, alsof ik tien pinten op had. Het heeft me vier dagen gekost om alleen, zonder enige hulp, te stappen. Damien was daar wat sneller in, omdat hij vaker recht had gestaan in de roeiboot.”

Storm, zout water en zon waren de grootste vijanden van Damien en Bernard. “Het gedeelte waar we roeiden had geen overkapping”, zegt Bernard. Als er storm was, was er storm. Als er felle zon was, was er felle zon. We kregen zoveel blaren en eelt, geraakten zo verbrand. Het eerste wat we deden na een roeishift was onszelf verzorgen. Deftig eten en rusten kwam pas nadien. Op zee sta je oog in oog met de natuurelementen, je kan niets anders dan je daaraan overgeven.”

Mentale weerslag

De fysieke ontbering waar de broers Van Durme mee geconfronteerd werden, hadden een zware mentale weerslag. “Het zwaarste was ‘s nachts alleen roeien”, vertelt Bernard. “Als er geen maan was zag je niets, je kreeg dan constant golven in je gezicht. Als het rustig weer was, was het prachtig. We hebben oneindig veel zonsopgangen en -ondergangen meegemaakt, naast dolfijnen gevaren, regenbogen van begin tot einde gezien. 39 dagen lang kregen we geen enkele prikkel van buitenaf, er was niets anders dan water rondom ons.”

De dag dat we toekwamen, gingen we ’s avonds op restaurant. Toen mijn vriendin vroeg welk topje ze moest aandoen, wist ik niet wat zeggen. Veertig dagen lang hadden we geen beslissingen moeten nemen

Damien Van Durme
De broers komen weer aan land.
Atlantic Campaigns De broers komen weer aan land.

“Als het goed ging, gaven we elkaar complimentjes”, vult Damien aan. “Als het minder goed gingen schreven we dat op papier, aan de hand van emojis. Waren we boos dan tekenden we een boos gezichtje, waren we gefrustreerd dan lieten we een triest gezichtje achter. Elk moment kon ons geluk omkeren, daarom hing veel af van onze gemoedstoestand. Wat je erin steekt, haal je eruit. Als we positief bleven, bleven we in een opbouwende sfeer functioneren. Zodra je negatief begint te denken, kom je in een neerwaartse spiraal terecht. Als er een storm aankomt kan je angstig worden, of je kan je voorbereiden op de storm en die ondergaan.”

Thuiskomen was even hard aanpassen als onderweg zijn. “Je gaat van een euforisch gevoel, een gevoel van oneindige vrijheid, naar een leven waar je weer keuzes moet maken”, geeft Damien mee. “De dag dat we toekwamen, gingen we ’s avonds op restaurant. Toen mijn vriendin vroeg welk topje ze moest aandoen, wist ik niet wat zeggen. Veertig dagen lang hadden we geen beslissingen moeten nemen, het was even slikken om dat plots weer te moeten doen.”

Plastic soep

Naast schoonheid zijn de roeiers ook veel afval tegengekomen op hun tocht. “Elke dag hebben we rond de twee of drie objecten zien drijven in het water”, zegt Damien. “Dat was enkel overdag, dus eigenlijk moeten we dat maal twee doen. We zagen de meest absurde voorwerpen, van voetballen tot schoenen en plastic zakken. Je moet weten dat wij niet verder konden kijken dan vijftig meter rondom ons, je kan je alleen maar inbeelden hoeveel afval er op de hele oceaan drijft. Sindsdien denken we beter na voor we iets kopen.”

Teamwork makes the dream work

“We zijn bijzonder trots op wat we gedaan hebben”, glundert Bernard. “Niet alleen op onszelf, maar ook op ons team. We zijn met twee over de meet gegaan, maar we hebben steun gekregen van een hele ploeg. Daarom willen we iedereen bedanken die meegeholpen heeft om de uitdaging tot een goed einde te brengen. We dromen al van andere oceanen.”

"We wilden de oversteek doen als broers en als vrienden, dat was de insteek."
Atlantic Campaigns "We wilden de oversteek doen als broers en als vrienden, dat was de insteek."