The show must go on: Verdammte Stefaan van ziekenhuis naar podium. Dinsdag geopereerd, vrijdag première

Stefaan De Winter herstelt van zijn operatie
Wannes Nimmegeers Stefaan De Winter herstelt van zijn operatie
Ziek zijn komt altijd ongelegen, maar bij Stefaan De Winter koos zijn appendix echt wel de slechtste week uit om te ontsteken. Zondag zat hij nog in De Zevende Dag om zijn nieuwe show aan te bevelen, vrijdag gaat die in première in Aalst. Maar dinsdag moest hij dus onder het mes. “En toch zal ik er staan vrijdag”, belooft hij van op zijn ziekbed.

Van De Zevende Dag naar het ziekenhuis, zo stond het vermoedelijk niet in de planning deze week, Stefaan?

“Nee, want vrijdag gaat Die Verdammte Spielerei Kaept Kaempfert in première in Aalst. Maar maandagnacht was ik ‘azo wa mottig’ en dinsdagochtend wist ik hoe laat het was. Ziekenhuis binnen dus, en een operatie aan mijn appendix. Maar geen nood, vrijdagavond sta ik hoe dan ook op de planken, desnoods in een rolstoel en met een hoop pijnstillers. The show must go on. Iedereen is er klaar voor en ik kijk er zelf ook ongelooflijk naar uit. Ik wil niemand teleurstellen. Een beetje appendix gaat mij niet tegenhouden. Al heb ik de presentatie die ik donderdag in Brussel moest doen toch maar afgezegd. Ik zal namelijk hier nog zijn.”

Wie is Kaempfert?

“Zie, dat is het nu juist he. Iedereen kent de melodietjes van die man, maar niemand weet dat die van Bert Kaempfert komen. Kaempfert zit eigenlijk al 14 jaar in ons oeuvre. Als je zijn muziek speelt, krijgt iedereen een glimlach op zijn gezicht. Die man heeft bakken vol simpele vrolijkheid gemaakt, pure eenvoud, zonder dubbele laag. Hij heeft muziek geschreven voor Frank Sinatra, voor Elvis Presley en voor vele anderen. Hij heeft The Beatles ontdekt. Maar niemand kent hem.” 

Waarom jij dan wel?

“Dat is ons moeder haar fout, die was grote fan van Freddy Quinn en die speelde onder meer ook met Bert Kaempfert en zijn orkest. En ook, in alle tweedehandszaken blijven platen van Bert Kaempfert staan. Niemand wil die. En ik wilde weten waarom.” (Lees verder onder de foto)

Stefaan De Winter vorige zondag in de Zevende Dag
RV Stefaan De Winter vorige zondag in de Zevende Dag

Wat mogen de mensen verwachten?

“Het is geen comedy. Het is eigenlijk een klassiek concert, al zal er wel eens gelachen worden, vermoed ik, aangezien ik de boel aan elkaar praat. We spelen trouwens met twaalf, en niet zoals anders met zes. Kaempfert speelde zelf met veertig, maar dat was gewoon niet betaalbaar. Twaalf is zelfs al nipt. Om er zelf niet aan te verliezen spelen we enkel in zalen van meer dan 400 man, en dan zelfs liefst twee keer op een dag.”

Een klassiek concert dus, maar je verkoopt het – zoals steeds – als onnozelheid.

“Geweldig toch? Dat is als honing bij een medicijn. We leren mensen cultuur weer appreciëren. Ze denken dat ze onnozelheid te zien krijgen, maar het is een echt concert, en nog goed ook. En dat vinden we zelf net het leukste. De mensen kunnen ons niet vatten. Die denken, allez, wat gaat het volgende zijn. Ik zal het u zeggen: we gaan een keigoede technoplaat maken. We willen het spectrum van de Spielerei blijven verbreden.”

En wat is het volgende écht?

“Die technoplaat! Al zal die nog twee jaar moeten wachten. Als we weer subsidies krijgen, kunnen we in de Gentse Feesten weer Pakske Klassiek in de kathedraal spelen. En we zijn al bezig aan de volgende zaalshow ook. Dat is wel weer comedy: Seniorie De Spielerei. Die gaat in première op 30 januari 2021.”

De mensen kunnen ons niet vatten. Die denken, allez, wat gaat het volgende zijn. Ik zal het u zeggen: we gaan een keigoede technoplaat maken.

Stefaan De Winter

De Kaempfert-show speelt ook ’s middags. Is dat niet raar?

“Nee! Ik vind matinees fantastisch, en niet alleen omdat ja daarna nog op café kan zitten. Echt waar, er wordt te negatief gekeken naar zondagmiddagen. Iedereen kan dan komen, zelfs zelfstandigen en horecamensen. De zondagmiddag heeft gemoedelijkheid in zich, de wereld ligt dan stil. Mensen denken direct dat dat dan voor senioren is, maar dat is niet zo.”

Toch nog een poging, die Kaempfert…

“Dat was een geweldig boeiende mens. Zijn carrière startte doordat hij op zijn zes jaar overhoop is gereden door een taxi. Met het geld van de verzekering heeft zijn moeder toen een piano gekocht. Et voila. Ook: zijn beste muziek schreef hij tussen 1962 en 1970. Daarna heeft hij tien jaar aangemodderd, en toen was er plots een revival. Drie dagen voor zijn dood heeft hij nog voor een volle Albert Hall in Londen gespeeld. En hij was – net als wij – een enorme commerçant. Hij is maar 57 geworden, Bert Kaempfert. Hij stierf in 1980. Nee, niet aan appendicitis, wel aan een hartaanval. Ook raar, dan gebeurde er een hele tijd niks, en in 2002 werden plots weer verzamelde werken van hem uitgegeven. En nogmaals, zijn werk is geweldig. Wie komt kijken, gaat na anderhalf uur buiten met een glimlach van oor tot oor. En daar doen we het dus voor. Al zal mijn eigen glimlach misschien een beetje scheef hangen door de pijn.”

Die Verdammte Spielerei Kaept Kaempfert gaat vrijdag in première in Aalst, en speelt ook in Brugge, Antwerpen, Genk en Roeselare, en uiteraard ook in Gent, in het NTGent, op 1 maart. De matinee om 15 uur is uitverkocht, voor de avondvoorstelling zijn er nog enkele kaarten.

Die Verdammte Spielerei Kaept Kaempfert vorige zondag in de Zevende Dag
RV Die Verdammte Spielerei Kaept Kaempfert vorige zondag in de Zevende Dag

-