Mathildisklok na tien jaar nog steeds in gieterij

BELFORTTOREN TE ONSTABIEL BEIAARDKRING VINDT KLOKKENSTOEL LELIJK ALTERNATIEF

Tijdens de openingsstoet van de Gentse Feesten in 2008 werd de Mathildisklok symbolisch overhandigd aan de stad Gent.
Foto Joost De Bock Tijdens de openingsstoet van de Gentse Feesten in 2008 werd de Mathildisklok symbolisch overhandigd aan de stad Gent.
10 jaar geleden werd met veel show de nieuwe Mathildisklok aan Gent geschonken, een tien ton zware nieuw gegoten klok die in de Belforttoren de lage mi zou spelen. Dat was het plan. Maar de klok staat vandaag nog steeds in de Nederlandse gieterij. Er zijn problemen met de stabiliteit van het Belfort, Erfgoed Vlaanderen vindt de huidige beiaard 'compleet', en de Beiaardkring die de Mathildis liet maken, vindt de betonnen klokkenstoel te lelijk als alternatief.

De Beiaardkring zamelde tien jaar terug zelf geld in om een nieuwe klok voor Gent te laten gieten. Dat werd de Mathildis, genoemd naar de tweede vrouw van graaf Filips Van den Elzas. 170.000 euro heeft de klok gekost, maar de Beiaardkring deed het graag, voor Gent. En het stadsbestuur was blij, want tijdens de Gentse Feesten van 2008 werd de klok op een praalwagen door de stad gereden tijdens de openingsstoet, die toen nog bestond. Aan de eretribune kreeg de stad de klok symbolisch overhandigd. De Mathildis moest nog één keer naar de klokkengieterij Koninklijke Eijsbouts in het Nederlandse Aste, voor een klepel. Daarna zou ze haar definitieve plaats in de Belforttoren krijgen en geïntegreerd worden in de beiaard. Die zou met de lage mi van de Mathildis een veel vollere klank krijgen.

Nog steeds in gieterij

Zou, want hoewel de klepel meteen gegoten werd, staat de klok vandaag nog steeds in Nederland. Onroerend Erfgoed deed moeilijk. Zij zagen de beiaard van het Gentse Belfort als een 'afgewerkt geheel', waar met andere woorden geen nieuwe klok meer bij mocht. De beiaard werd in 1982 gerestaureerd met Vlaamse subsidies, en telde toen 53 klokken. In 1993 kwam er nog een klok bij, maar dat is dus ruim voldoende voor Onroerend Erfgoed.

Kwetsbare belforttoren

Kwam daar nog eens bij dat de Mathildis te groot is om langs het klokkengat van het Belfort naar binnen te worden gehesen. Er zou breekwerk aan te pas moeten komen om de klok op haar plaats te krijgen. En breekwerk is niet wat de kwetsbare Belforttoren nodig heeft. Het bouwwerk vertoont immers al barsten en er worden ook vragen gesteld bij de stabiliteit van de toren, die in het begin van de 14de eeuw werd gebouwd. Een 10 ton zware klok ophangen in een onstabiele toren is misschien niet het beste plan, zeker niet een luidklok die gigantische trillingen veroorzaakt.


Dus besloot de stad een klokkentoren te bouwen op het Emile Braunplein, waar de Mathildis als luidklok zou worden opgehangen. Op het oorspronkelijk ontwerp stond een fijn, houten torentje. Het uiteindelijke resultaat is een plompe, betonnen klokkenstoel die tegen de Sint-Niklaaskerk werd aangebouwd. De Beiaardkring vond het ding zo lelijk, dat ze weigerden hun klok daar te laten ophangen. De stad liet dan maar de Grote Triomfante in de klokkenstoel hangen, hoewel die klok daar eigenlijk te klein voor is. Dat verklaart de vreemde verhoudingen. Hoe het nu verder moet met de Mathildisklok? Geen kat die het weet. Als de Belforttoren ooit gerestaureerd wordt, bestaat de kans dat tijdens de werken de klok naar binnen kan worden gebracht. De Beiaardkring blijft overigens het been stijf houden wat betreft de klokkenstoel. Dan nog liever de Mathildis in Nederland laten staan.