"Die verkoop doet pijn, maar disco's zijn uit de mode"

EX-EIGENAAR NEEMT AFSCHEID IN STIJL VAN LEGENDARISCHE DANSTEMPEL BOCCACCIO

Danny De Maesschalck voor de vroegere Boccaccio, waar dit weekend voor de laatste keer gefeest wordt.
Foto Wannes Nimmegeers Danny De Maesschalck voor de vroegere Boccaccio, waar dit weekend voor de laatste keer gefeest wordt.
Wie jong was in de jaren 80 en 90, heeft minstens van de Boccaccio gehoord. Het was de eerste grote danstempel in Vlaanderen, mensen kwamen er zelfs vanuit het buitenland naartoe. Maar het ging bergaf en eigenaar Danny De Maesschalck verkocht de zaak. Dit weekend is er nog één groot afscheidsfeest, in stijl.

Op de hoogdagen moest je een uur aanschuiven aan de deur van de danstempel in Destelbergen. De veranderende muziekstijl, drugs, interne twisten én de nieuwe manier van uitgaan tekenden echter het doodvonnis van de Boccaccio.

The End of B, heet het feest dat je dit weekend samen met Nasty Mondays organiseert. Waarom niet gewoon Boccaccio?

"Dat mag niet meer. Die naam is verkocht. Het verhaal van de Boccaccio is niet zo mooi geeindigd als het is gestart, helaas."

Hoe is dat gestart?

"Mijn ouders hadden al sinds 1963 de Balmoral in Gentbrugge. Daar ben ik opgegroeid. Mijn vader Robert heeft dan in Destelbergen een vervallen restaurant gekocht en opgelapt, waar nu het Solarium is. In het huisje ervoor kwam een discotheek, ingericht als een boot, want dat lag langs de vijver daar. Je kon ook zwemmen. In 1987 werd - op aansturen van mijn 14 jaar oudere broer Dirk - de Boccaccio voor het huisje neergepoot. Omwille van de concurrentie van de overburen, die ook een discotheek hadden geopend. Zes maanden later moesten zij sluiten. Iedereen kwam bij ons feesten. Het was het begin van de New Beat. We waren enkel op zondagavond open, voor de kappers en de horecamensen.

Maar al snel werd het veel meer?

"In 1988 al ontplofte dat volledig. Mensen van overal, zelfs uit Nederland, Frankrijk en Duitsland, zakten wekelijks naar Destelbergen af. Aan de deur moest je een uur aanschuiven. En feesten deden we dan in één ruk door tot dinsdagochtend. We hadden nooit gedacht dat ons concept zo zou inslaan. Ja, onze bedoeling was veel volk lokken, maar zoveel? We moesten zelfs grond bijkopen als parking. Het is ons al snel boven het hoofd gegroeid. Ik was trouwens gewoon een medewerker. Mijn broer en zijn toenmalige vrouw runden de zaak.

Het duurde niet lang voor er problemen waren?

"In 1991 stonden mijn broer en toenmalig burgemeester Ghyselinck lijnrecht tegenover elkaar. Er waren klachten van de buren. Een jongen uit de straat speelde op maandag vestiaire voor boekentassen als zijn ouders uit werken waren, en de jeugd zat in de Boccaccio in plaats van op de schoolbanken. En dan de drugs. Mensen onder invloed geven problemen. Ze klommen in tuinen van de buren, en zo meer. De muziek was toen ook opgeschoven van de vrolijke new beat naar de house en de rave, met snellere en hardere beats, en met XTC. We kregen een sluitingsuur: 5 uur."

Ook intern waren er twisten?

"De vrouw van mijn broer had 85% van de aandelen, en is ervan onder getrokken met een Italiaan. Mijn broer en ik werden uit onze eigen zaak gezet. We zijn in november 1991 een 'afterclub' gestart in de Balmoral. Maar in de Boccaccio groeide het drugprobleem, en er kwamen politierazzia's, onder meer omdat mijn pa hen op de hoogte hield. In 1993 werd de boekhouding in beslag genomen, dat was het einde. Mijn broer en zijn ex kregen een monsterboete. Alles werd verkocht. Mijn vader koos voor de grond. De naam ging voor 250.000 euro naar een discotheek in Diest."

Acht jaar lang gebeurde er niks meer in de legendarische tempel.

"We kregen geen milieuvergunning meer. In 1999 was er nog een eenmalige fuif met Topradio. Dat werd zo'n succes, dat we er weer wilden voor gaan. We kregen een proefvergunning voor twee jaar, en openden als The Temple. Dat hebben we nog tien jaar volgehouden. Maar we voelden dat discotheken uit de mode waren. De omzet kelderde. In 2010 werd het de Riva. Ook dat heeft vijf jaar bestaan. Daarna werd het Bocca. In april ging ook dat over de kop."

En nu is alles verkocht...

"Ja, ik geraakte in de financiële problemen. Mijn vader overleed in 2002 en mijn broer in 2015. Ik had het jaar ervoor al besloten het hele patrimonium, dus ook Balmoral, te verkopen. De fitnesszaak naast de deur heeft alles overgenomen. Zij gaan danslessen organiseren in de vroegere Boccaccio. Al is het niet ondenkbaar dat het pand wordt afgebroken.

Maar dat kan niet zonder een waardig afscheid?

"Uiteraard niet. Dus is er zaterdag The end of B. 1.500 mensen nemen afscheid, onder hen 250 vips. Er zijn 6 barmannen per toog.

Wat doet dat met een mens, die verkoop?

"Tja. Het is mijn hele leven geweest natuurlijk. Uiteraard doet dat pijn. Maar zoals ik al zei, disco's zijn uit de mode. Misschien hou ik 'B' als concept om mee rond te trekken. Stoppen doe ik voorlopig niet. Op 6 oktober is er het feestje '55 jaar Balmoral', in zaal Lux aan de Dampoort.


De allerlaatste tickets (15 euro) zijn te vinden op www.belgiannewbeat.be.