Verkiezing vakbondsman Gaby Colebunders
(PVDA) is een onuitgegeven stunt: “Ik breng de straat in het parlement”

Opgegroeid in een arm gezin, en nu heeft Gaby Colebunders het geschopt tot parlementslid voor de PVDA. Maar hij rekent zich niet rijk, hij staat meer dan de helft van z’n wedde af aan de partij.
Mine Dalemans Opgegroeid in een arm gezin, en nu heeft Gaby Colebunders het geschopt tot parlementslid voor de PVDA. Maar hij rekent zich niet rijk, hij staat meer dan de helft van z’n wedde af aan de partij.
Niemand geloofde dat hij voor de Kamer zou verkozen worden. En toch heeft Gaby Colebunders (46),  enige PVDA’er in gemeenteraad van Genk, het geflikt. Op vraag van Raoul Hedebouw, de kopman van de Waalse tegenhanger PTB, kwam Colebunders in Luik met de arbeiderspartij op. Het loonde. “Ik heb me al meermaals in de arm moeten knijpen”, zegt het kersvers federaal parlementslid. 

De verkiezingsnacht zal Colebunders niet vergeten. “Ik leefde tussen hoop en wanhoop”, vertelt hij. Maar om 2.45 uur kreeg Colebunders van Hedebouw het verlossende telefoontje. “‘Je bent verkozen’, riep hij. Door de adrenaline heb ik niet meer kunnen slapen. Ik heb midden in de nacht veel vrienden wakker gebeld. Alleen mijn vrouw kon ik niet wakker maken, ze had de nachtdienst erop zitten.” Colebunders klokte af op 3.524 voorkeurstemmen.

Vanmorgen stond de telefoon roodgloeiend. “Mijn batterij was snel plat, ik heb een andere moeten gebruiken. Hoeveel mensen me gebeld hebben om me proficiat te wensen, is niet te tellen. Ook het aantal berichten dat ik per sms kreeg, piekte.”

Toen ik 14 jaar was, zei mijn moeder dat ik in de politiek moest gaan. Aan haar graf heb ik haar vandaag bedankt. ‘Moederke, je hebt gelijk gehad, ik ben in de politiek gegaan, en nu zit ik in de Kamer.’

Gaby Colebunders

Colebunders had nauwelijks tijd om ze allemaal te lezen. Iets anders moest hij wel zeker doen. Hij trok vandaag met bloemen naar het graf van zijn moeder, die drie jaar geleden op 80-jarige leeftijd overleed. “Toen ik 14 jaar was, zei mijn moeder dat ik in de politiek moest gaan”, vertelt Gaby Colebunders. “Toen ik aan haar graf stond, heb ik haar bedankt. ‘Moederke, je hebt gelijk gehad, ik ben in de politiek gegaan, en nu zit ik in de Kamer’. Of ze het goed zou vinden dat ik daar met PVDA in ben geslaagd? Mijn moeder was katholiek, ik niet. Maar ze is me altijd blijven steunen, ze was mijn eerste en meest vurige supporter.”

Altijd vakbondsman

Zijn entree in de Kamer zal niet onopgemerkt voorbijgaan. “Ik breng de straat tot in het parlement”, stelt Colebunders. “Meer nog, ik wil een extra megafoon zijn. Ik blijf een vakbondsman in hart en nieren (25 jaar lang was hij dat bij Ford Genk, red.), maar als parlementslid kom ik op voor de werkende klasse. Dat heb ik altijd al gedaan, en dat zal niet veranderen. Ik blijf aan de poorten van de fabrieken staan, en meedoen aan stakingen om de rechten van de arbeiders te verdedigen. Ik speel niet op de persoon, altijd op de bal. Mijn prioriteit ligt bij de dossiers rond werk en armoede.”

Straatarm 

Over dat laatste kan hij meespreken. “Ik kom uit een arm gezin. We waren met drie thuis, en mijn moeder heeft ons alleen opgevoed. Hoe ze het deed, weet ik niet. Ze ging niet werken en toch heeft ze ons grootgebracht. Het gebeurde vaak dat ze zelf niet at. Wat op tafel kwam, gaf ze aan ons. Let wel, ik heb geen ongelukkige jeugd gehad. Ik groeide op in de wijk Texas in Waterschei. Toen ik 14 was, ging ik bijverdienen in een discotheek en in een café.” 

Nu mag Gaby Colebunders zich rijk rekenen. Hij krijgt straks maandelijks 6.000 euro netto. “Ik mag 1.800 euro houden, de rest draag ik af aan de partij. Daar doe ik niet moeilijk over, integendeel”, aldus Gaby Colebunders, die vandaag al zijn job als verkoper van poetsmachines heeft opgezegd.




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.