Gezellig keuvelen op straat zoals in ‘de goeie oude tijd’, in Genk gebeurt het nog!

Een groepje (oudere) mensen komen spontaan op straat om niet alleen te zijn en gezellig te praten. Op een rij: Rosette, Tony, Karel, Ellen, Vera, Francis, Jean, Nicole, Maddy en Sergio.
Karolien Coenen Een groepje (oudere) mensen komen spontaan op straat om niet alleen te zijn en gezellig te praten. Op een rij: Rosette, Tony, Karel, Ellen, Vera, Francis, Jean, Nicole, Maddy en Sergio.
Je klapstoel of krukje op straat neerplanten om spontaan met elkaar te keuvelen en ginnegappen lijkt wel een notie uit een ver vervlogen tijd. Maar in Genk gebeurt het nog, en wel voor het Vijverhof op de Dieplaan, in het midden van het stadscentrum.

Rosette (72) lokt me naar de kring met een fles zelfgemaakte limoncello. “Ons limoncellovrouwtje,” lacht Francis (66). “‘Mijn’ limoncellovrouwtje,” verbetert Tony (72). “In 1986 zijn we getrouwd.” Waarop Sergio (72) naar Vera (70) wijst en “maar wij vierden afgelopen maand ons gouden huwelijk,” joelt. Dat de overige mannen nog vrijgezel zijn wordt mij terdege duidelijk gemaakt. “Ze babbelen altijd over seks,” grinnikt Nicole (63), “gisteren klapte Jean (82) uit de biecht over een trio van weleer.” Ik verstar, sla een limoncello achterover en zet me op het puntje van de laatste vrije stoel. De curieuzeneuzemosterdpot in mij is klaarwakker.

Ook Sergio en Vera, die dit jaar 50 jaar getrouwd zijn, installeren zich gezellig langs de straatkant.
Karolien Coenen Ook Sergio en Vera, die dit jaar 50 jaar getrouwd zijn, installeren zich gezellig langs de straatkant.

“Geen mens mag eenzaam zijn,” wordt me als credo op het hart gedrukt. En daarom installeert een deel van de Vijverhofbewoners zich met goed weer zonder mankeren buiten. “Toen Maddy (65) een tijdje geleden naar hier verhuisde kwam ze de deur niet buiten. Maar wij hielden voet bij stuk, en bleven aandringen, tot ze er op een keer kwam bijzitten,” vertelt Nicole. “En kijk eens hoe ze straalt, “ glunderen de mannen. “Wij zijn meer dan goede buren, we zorgen voor mekaar.”

Plezier maken is geen misdaad

Toch maakt de groep mij vrijwel onmiddellijk duidelijk dat niet alle omwonenden opgezet zijn met die dolle bedrijvigheid langs de straatkant. “Akkoord, we produceren het nodige aantal decibels,” bekent Francis, “maar we beletten niemand om erbij te komen zitten en ronden meestal af om tien uur ‘s avonds.” Waarom iemand dan bezwaar zou kunnen optekenen tegen dit onderonsje? Links en rechts vallen de woorden ‘verzuring’, ‘jaloezie’ en ‘onverdraagzaamheid’, kwaaltjes waarvan de mensen in déze kring geenszins last lijken te hebben. “Plezier maken is toch geen misdaad. Het leven is te kort om te zeuren en te kniezen.”

Ex-mijnwerkers, “de allerschoonste tijd”

Op een rijtje: Francis, Jean, Nicole, Maddy en Rosette
Karolien Coenen Op een rijtje: Francis, Jean, Nicole, Maddy en Rosette

Hoewel dat veel te korte leven zich lang niet uitsluitend op de Dieplaan afspeelde heeft het gros van de gezellige bende Genkse roots. ‘Winterslag,’ ‘Waterschei’ of ‘Kolderbos’, haast geen wijk wordt niet genoemd. “Tony en ik zijn van Italiaanse afkomst,” vertelt Sergio, “maar we zijn rasechte Genkenaren.” Vera grinnikt gelaten. “Noteer maar: met véél extra pit en temperament.” Ik kom erachter dat Tony en Jean ex-mijnwerkers zijn. “De allerschoonste tijd,” zuchten ze vol heimwee. Ik kijk een ogenblik vreemd op maar word vrijwel meteen betrapt door Jean. “Dat kameraadschap, meisje. Onze gitzwarte handen, de verroeste pikhouwelen en de niet te onderschatte duisternis... Maar met z’n allen klaarden we die klus gewoon. We gingen voor elkaar door het vuur.” En net voor de weemoedigheid losbarst besluit Rosette dat het tijd is voor een nieuw rondje limoncello.

Leven in Genk

Tussen de luim en levenslessen door - respect, humor en een glas op tijd en stond - pols ik naar hun leven in Genk. “Ons leven is hier goed,” meent Francis. “We wonen praktisch gezien in het centrum en haast elke faciliteit is nabij.” Of er mensen naar de donderdagmarkt gaan? “Absoluut! Maar we gaan nog véél liever naar Iedereen Donderdagt: cocktails drinken op de eerste donderdagavond van een nieuwe zomermaand.” Dus er is genoeg te doen? “Vanavond steken we de straat over en gaan we nog naar Parkies!” Het Vijverhof ligt tegenover het Genkse Evenementenpark, een plek waar met de regelmaat van de klok festiviteiten georganiseerd worden, het bruisende maar ook lawaaierige Genk on Stage op kop. “Eens per jaar kunnen wij die herrie wel verdragen,” lacht Francis. “En als de kermis halt houdt op de Dieplaan trekken we gewoon strooien rokjes aan om tussen de foorkramers te dansen. (lacht)” Maar ik zet dapper door - er moet deze mensen toch iéts dwarszitten - en probeer de groep een negatieve reactie over het openbaar vervoer te ontfutselen, dat was een belangrijk verkiezingsthema, toch? “Akkoord, busritjes verlopen veelal in tussenstappen, maar ‘er geraken’ doe ik altijd,” meent Nicole. Tony wijst met zijn vinger, niet belerend maar wél op een manier die uitsluitend gepaard gaat met een stel wijze woorden. “Ons grootste geluk? Het feit dat wij, naast bij de pinken, nog uiterst mobiel zijn. Zolang we gezond, goed te been én samen zijn zal je ons niet snel horen klagen.”

En in de winter?

De drank vloeit rijkelijk en hoewel iedereen al uitgelaten was, neemt de bedrijvigheid toe. Voor de limoncello mij naar het hoofd stijgt los ik mijn laatste vragen. Want ook deze verrukkelijke zomer is vergankelijk... Dus wat na de seizoenswissel? “Een eigen zaaltje in het Vijverhof zou geweldig zijn,” stelt Maddy voor. “Maar of dat te realiseren valt?” Gelukkig heeft Jean al een beter idee. “We organiseren een kroegentocht: van appartement naar appartement en iedereen haalt drank in huis.” De groep barst in lachen uit. Weeral.

Wat me tenslotte nog benieuwt: wat doet die kloeke, blonde veertiger tussen dit gezelschap? “Ellen is onze gemeenschappelijke oogappel," glundert de groep. “Ze fungeert ook een beetje als ons aanspreekpunt en neemt vaak het initiatief om buiten te gaan zitten. Ze hoort er hélemaal bij.” Maar wat denkt Ellen zelf over haar excentrieke buren? “Eerlijk? Een avond met de bewoners van het Vijverhof valt gewoonweg niet te evenaren: het gaat hier steevast swingender aan toe dan met leeftijdsgenoten op café. Soms denk ik dat ik tussen een stel uitgelaten studenten zit, in plaats van een bende 60-plussers."

Een groepje oudere mensen komen spontaan op straat om niet alleen te zijn en gezellig te praten.
Karolien Coenen Een groepje oudere mensen komen spontaan op straat om niet alleen te zijn en gezellig te praten.
Francis en Jean.
Karolien Coenen Francis en Jean.
Sergio.
Karolien Coenen Sergio.
Rosette wordt ook wel ‘het limoncellovrouwtje’ genoemed.
Karolien Coenen Rosette wordt ook wel ‘het limoncellovrouwtje’ genoemed.
Vera, Sergio, Ellen en Tony.
Karolien Coenen Vera, Sergio, Ellen en Tony.
Rosette en haar echtgenoot Tony.
Karolien Coenen Rosette en haar echtgenoot Tony.



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.