Geelse saffraanmoppen erkend als Vlaams streekproduct: “Rijstpap in koekvorm, zeggen klanten me”

Peter Steurs en zijn vrouw Astrid Clonen tonen de Geelse Moppen.
Peter Vanderveken Peter Steurs en zijn vrouw Astrid Clonen tonen de Geelse Moppen.
Met de Geelse Moppen, een zandkoekje met een sterke saffraansmaak, is de stad een erkend Vlaams streekproduct rijker. Het koekje was wat in de vergetelheid geraakt aangezien het voor het laatst in 1985 gebakken en verkocht werd, totdat bakker Peter Steurs enkele jaren geleden weer aan de slag ging met het recept. Dat recept vinden was echter niet evident.

Voor de officiële erkenning van streekproducten stelt het Vlaams Centrum voor Agro- en Visserijmarketing (Vlam) enkele criteria voorop. Eén daarvan is dat het recept minstens 25 jaar oud moet zijn. Aan dat criterium voldoen de Geelse Moppen alvast met verve, want in de geschiedenisboeken staan ze al in 1932 - toen wel nog als Geelse Mokken - voor het eerst vermeld.

Recept gestolen

Enkele jaren geleden kwam bakker Peter Steurs, wiens bakkerij gevestigd is in de Dr.-Van de Perrestraat, het bestaan van de Geelse Moppen ter ore dankzij enkele oudere klanten. “Ik heb toen in boeken gezocht naar meer informatie, maar vond niets terug. Oud-collega Willy Goossens wist mij gelukkig te vertellen dat hij het recept nog had staan in een rood-oranje notitieboekje”, aldus Peter Steurs.

“Hij stelde voor dat ik binnen een tweetal weken eens zou langskomen om het boekje samen te zoeken. Intussen deed ik ook navraag bij Frans Van Opstal, een andere oud-collega die de Geelse Moppen had gebakken en verkocht tussen 1976 en 1985. Een van zijn werknemers had echter het recept gestolen.”

De ingrediënten om de Geelse saffraanmoppen te maken.
Peter Vanderveken De ingrediënten om de Geelse saffraanmoppen te maken.

Verhoudingen ontbreken

Alle hoop rustte dus op het recept van Willy Goossens, maar het noodlot sloeg toe. Een week later overleed hij onverwachts. “Mariëtte, de weduwe van Willy, contacteerde me twee maanden later omdat ze wist dat ik met dat recept bezig was. Ze stelde voor dat ik samen met haar broer Leo zou komen zoeken naar het boekje. Na een kwartier hadden we het al gevonden: een klein boekje met daarin drie recepten.”

Daarmee was de zoektocht nog niet helemaal ten einde. Het recept bevatte wel de ingrediënten, maar juiste verhoudingen ontbraken. “In het begin was het wat zoeken, want in het recept stond niet meer dan ‘een beetje van dit en een beetje van dat’. Er was ook geen werkwijze en ik had geen idee hoe groot de Geelse Moppen waren. Na de eerste test lieten enkele oudere klanten bijvoorbeeld weten dat ze kleiner waren. In het begin smaakte de saffraan ook niet sterk door, tenzij ik er heel veel in deed. Maar dat is niet betaalbaar. Navraag bij mijn leverancier van saffraan, Belgische Saffraan uit Morkhoven, leerde me dat ik de saffraan in lauwe melk moest laten trekken.”

Tweede streekproduct

De erkenning voor de Geelse Moppen legt bakker Steurs geen windeieren. De zandkoekjes gaan vlot over de toonbank. “Woensdag waren we al helemaal uitverkocht. Het verkocht al goed, maar nu nog beter. Iedereen wilt het proeven. Die saffraan maakt het echt apart. Veel mensen zeggen dat het precies is alsof je rijstpap eet. Vroeger sopten de mensen het koekje ook in jenever. Blijkbaar komt de smaak dan goed tot z’n recht.”

De Geelse Moppen zijn het tweede erkend streekproduct van Peter Steurs, na de Geelse hartjes.