Slachtoffer van ontploffing in Wilrijk bijna maand na ramp begraven: “Eén seconde heeft alles veranderd”

Louisa D'hertefelt werd zaterdag begraven.
AMK Louisa D'hertefelt werd zaterdag begraven.
Een maand na de ontploffing in Wilrijk is het enige dodelijke slachtoffer begraven. Louisa D’hertefelt kreeg een mooi afscheid, in het bijzijn van haar dichtste familie en vrienden.

Op dinsdag 3 september deed zich een hevige ontploffing voor in Ridderveld, een straat in de Valaarwijk in Wilrijk. Drie huizen werden volledig verwoest, verschillende andere liepen ernstige schade op. De hulpdiensten konden drie slachtoffers levend vanonder het puin halen, voor Louisa D’hertefelt (86) kwam alle hulp te laat. 

Bijna haar hele leven woonde Louisa in Ridderveld 11. Ze was net in de keuken toen het noodlot toesloeg. Voor de familie van Louisa zijn het zware tijden. In juli nog maar moesten ze Louisa’s man Frans al begraven, en zaterdag werd dus ook van Louisa afscheid genomen in Edegem. 

Een maand na het afscheid van ons vader hoorde ik terug wat meer kracht in je stem. Je wist hoe je verder moest, maar het heeft niet mogen zijn

Dochter Vera

Hopen op goed nieuws

Bij Louisa’s dochter Vera De Preter is nog altijd veel ongeloof te merken: “Wie had ooit gedacht dat ik je maandag 2 september voor de laatste keer een knuffel en kus zou geven?”, sprak ze op de begrafenis. “De volgende dag zegt Stijn (Vera’s zoon, red.) dat er een ontploffing is geweest in de Palmanshoevestraat. Ik dacht: oei, dat is dicht bij ons moeder. Ik bel haar om te horen of alles oké is, maar ik krijg geen antwoord. Misschien ben je bij de buren? Dan hoor ik dat het niet in de Palmanshoevestraat is, maar in Ridderveld, nummers 10, 11 en 12. We stappen meteen in onze auto, maar we mogen niet verder van de politie. En dan is het wachten. In de namiddag worden er drie mensen uit het puin gehaald, jij bent de laatste vermiste. Ik bleef hopen op goed nieuws, maar hoe langer het gaat duren, hoe minder hoop je hebt. En uiteindelijk komt het nieuws dat je gevonden bent, maar spijtig genoeg overleden. Dit is niet hoe ik mij ons afscheid had voorgesteld.” 

“Er zijn geen woorden voor, behalve misschien onverwacht, onwenselijk, onwaarschijnlijk, ongelooflijk. Afscheid nemen is en blijft moeilijk. Een maand na het afscheid van ons vader hoorde ik terug wat meer kracht in je stem. Je wist hoe je verder moest, maar het heeft niet mogen zijn. Eén seconde heeft alles veranderd, je hebt geen tijd meer gekregen. Na het overlijden van ons vader besefte ik dat ik ooit ook afscheid van jou zou moeten nemen, maar dit afscheid is te onverwacht.” 

Zo veel nog te zeggen

Ook Louisa’s jongere broer Hugo had mooie woorden op de begrafenis. “Zo veel had nog gezegd kunnen worden, zoveel herinneringen opgehaald. We hebben fijne momenten beleefd als broer en zus. Bij ons laatste bezoek aan jou zagen we dat je niet bij de pakken ging blijven zitten na Frans’ dood. Maar veel tijd is u niet gegund. Wat ik niet zal vergeten is uw blijheid die we op uw gezicht zagen als we jou bezochten, en bij het afscheid liet je ons altijd voelen hoe graag je ons zag. Daar zijn we u dankbaar voor, dat is een groot geschenk dat we gaan blijven koesteren.”




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.