"Adoptie is niet voor iedereen weggelegd"

Shanti Van Genechten met haar boek 'Kinderwens, van kwetsbaarheid naar kracht'.
Foto Bollen Shanti Van Genechten met haar boek 'Kinderwens, van kwetsbaarheid naar kracht'.
Shanti Van Genechten heet ze nu, maar bijna 36 jaar geleden werd ze als Yamini geboren in een weeshuis in Mumbai. Haar biologische moeder was amper 16. Vandaag is Shanti directeur van Kinderwens vzw, een organisatie die wensouders met een onvervulde kinderwens en verlies ondersteunt.

Shanti schreef haar levensverhaal neer in het boek 'Kinderwens, van kwetsbaarheid naar kracht'. Daarin steekt ze alle wensouders een hart onder de riem en vertelt ze openhartig over haar eigen adoptie. Zelf is ze geen wensouder meer, ze heeft vier kinderen en woont in Molenstede bij Diest.

Amper 36 jaar en al een autobiografie. De meeste mensen schrijven dat op het einde van hun leven.

"De aanleiding is mijn 35ste jaar in België. Ik heb al zo vaak gezegd: ik zou een boek kunnen schrijven over mijn leven omdat ik al het een en ander heb meegemaakt. Dat begon bij mijn geboorte. De meeste mensen worden geboren in een gezin, maar mijn geboorte was een geheime bevalling in een weeshuis in Mumbai, toen nog Bombay. Mijn biologische moeder heeft me er zes maanden lang borstvoeding gegeven en is dan vertrokken zonder nog ooit iets van haar te laten horen. Op mijn eerste verjaardag had ik het geluk om geadopteerd te worden door Vlaamse wensouders."

Hoe ben je het verhaal van je moeder te weten gekomen?

"Mijn wensouders vonden het belangrijk dat ik mijn roots zou opzoeken met hen. Toen ik 21 jaar was, hebben we een reis gemaakt door India, op zoek naar mijn achtergrond. We hebben er een maand rondgetrokken. In Mumbai bezochten we het weeshuis Saint Catherine's Home waar ik geboren ben. Tot dat moment had ik dat stuk van mijn leven eigenlijk altijd verdrongen. Ik wilde niet weten wat er in India was gebeurd. Daar, in het weeshuis, kreeg ik voor het eerst het verhaal te horen. Wat bleek? Ik dacht altijd dat ik een arm straatkindje was, maar dat klopt niet. Mijn moeder kwam uit een welgestelde, katholieke familie. Een ongehuwde zwangerschap, dat was een taboe bij de katholieke minderheid van India. Daarom moest mijn moeder - toen amper 16 jaar - in het geheim bevallen in het klooster. De vroedvrouw die me ter wereld heeft gebracht, zei dat ze me zich nog herinnerde."

Je moeder leeft waarschijnlijk nog. Waarom ging je niet op zoek?

"Ach, mijn biologische moeder heeft achteraf nooit meer contact opgenomen met het weeshuis. Ze heeft allicht haar eigen leven opgebouwd. De kloosterorde waarschuwde me ook dat er een kans is dat ze verstoten wordt uit haar familie, als haar geheim uitkomt. Ik geloof niet te veel in verhalen die goed eindigen, waar ouder en kind elkaar in de armen vallen en alles is opgelost."

En nu help je wensouders, dat kan geen toeval zijn.

"Als driejarig meisje wist ik al dat ik iets wilde doen met nieuw leven, met geboorte. Ik wilde vroedvrouw worden en dat ging ik later ook studeren. Het werd mijn droomjob. Elf jaar lang, tenminste, want toen werd ik geconfronteerd met een beroepsziekte. Ik kreeg huidproblemen van de ontsmettings- en andere producten waarmee ik in aanraking kwam, en bovendien ook longproblemen. Een overplaatsing naar een andere dienst werd geadviseerd, maar uiteindelijk werd ik alsnog ontslagen door medische overmacht. Het werd een vreselijk moeilijke periode. Maar ik gaf een andere invulling aan mijn missie. Met de wijze woorden van zuster Jeanne Devos en de steun van professor Lode Godderis van de KU Leuven begon ik de vereniging Kinderwens. Uit de verhalen van mijn ouders had ik geleerd dat er vroeger weinig voorhanden was om wensouders te helpen. Ook tijdens mijn werk in het ziekenhuis hoorde ik de vele verhalen van wensouders. Nu nog steeds zijn veel mensen op zoek zijn naar steun en informatie. Welke keuzes kunnen ze maken als hun kinderwens niet vervuld wordt? Fertiliteitsbehandelingen? Adoptie? Pleegzorg? Waar vinden ze steun bij het verlies van een ongeboren kind? Bij ons."

Je bent zelf geadopteerd. Raad je zelf adoptie aan?

"Niet voor iedereen. Voor je aan een adoptieprocedure begint, moet je goed kijken in je relatie of die vorm van alternatief ouderschap wel past. Wat vind je belangrijk: de normen en waarden doorgeven of de biologische eigenschappen? De adoptieprocedures duren heel lang en kinderen worden vaak in eigen land geplaatst, dat maakt het een zwaar proces. Je krijgt ook een kind met een rugzakje, daar moet je rekening mee houden. We willen mensen goed informeren zodat ze de juiste keuzes kunnen maken. Ook als ze beslissen toch kinderloos te blijven."

Maar een onvervulde kinderwens blijft toch een gemis?

"Dat klopt. Moeder- en vaderdag blijven triggers. Het blijft rouwen, maar mensen kunnen er wel mee leren omgaan. En daar helpen wij bij via onze kinderwenshuizen.


Op 9 en 10 december organsieert de vzw Kinderwens voor het eerst een rouw- en verliesweekend. www.kinderwens.org