Homokoppel mag na drie jaar procederen eindelijk trouwen: “Dolverliefd op elkaar, maar verdict van overheid luidde ‘schijnhuwelijk’”

Klaas De Scheirder
Vrijdag 14 februari, op Valentijnsdag, zijn Patrick De Coninck (52) en Andy Sof Clyde (48) getrouwd. In het districtshuis van Borgerhout gaven ze elkaar het jawoord in aanwezigheid van heel wat vrienden en familie. Een jawoord dat met veel liefde werd gegeven maar tegelijk met een verlossende “eindelijk”. Want na drie jaar procederen en de overheid overtuigen dat het niet ging om een schijnhuwelijk kregen ze eindelijk groen licht. 

Patrick en Andy leerden elkaar drie jaar geleden kennen via Facebook. Andy woonde op dat moment nog in Suriname, Patrick in Antwerpen. “Tijdens die gesprekken sloeg de vonk eigenlijk meteen over. Het klinkt raar maar eigenlijk waren we toen al een koppel, ook al hadden we elkaar nog nooit in het echt gezien”, doet Patrick hun verhaal. 

Niets is zo moeilijk als anderen ervan overtuigen dat jouw liefde voor elkaar oprecht is. Wij zien elkaar graag en dat anderen daaraan durven twijfelen raakt je tot in het diepst van je ziel

Patrick en Andy
 Na drie jaar procederen, toch geen schijnhuwelijk. Nu mogen De Coninck Patrik en Andy Sof Clyde eindelijk trouwen
Klaas De Scheirder Na drie jaar procederen, toch geen schijnhuwelijk. Nu mogen De Coninck Patrik en Andy Sof Clyde eindelijk trouwen

Tranen met tuiten

In Nederland zouden ze elkaar voor de eerste keer zien. “Ik trok naar Nederland voor de trouw van mijn zus. We hadden afgesproken elkaar in die buurt te ontmoeten. Ook al hadden we het gevoel dat we elkaar al goed kenden, die eerste ontmoeting was ook wel vreemd. Er vielen wat stiltes en het voelde onwennig. Maar uiteindelijk is alles los gekomen en boekten we meteen een hotelkamer”, lacht Andy. “Het afscheid was dan weer enorm zwaar. Je zit hier met twee homo’s voor jou hé en bovendien zijn we allebei nogal een drama queen”, lacht Patrick. “Tranen met tuiten.”

In oktober 2017 volgt de logische stap en Patrick vraag Andy ten huwelijk. Andy zegt natuurlijk ‘ja’ en de twee leven op een roze wolk. “Immens gelukkig zijn we. Het voelde alsof ons leven samen kon beginnen. Maar het was het begin van een nachtmerrie. Anders kan je het niet noemen. Een vreselijke nachtmerrie die veel te lang heeft geduurd”, zegt Andy. Patrick zit naast Andy in de zetel. Hij heeft het moeilijk als hij de woorden van Andy hoort. Hun blik kruist. Andy knikt naar Patrick om aan te geven dat het allemaal in orde is nu. Maar de weg is lang geweest. 

Schijnhuwelijk

Wanneer het koppel naar het districtshuis trekt om hun huwelijksaanvraag in te dienen worden ze geconfronteerd met het gegeven ‘schijnhuwelijk’ omdat Andy uit Suriname komt. “Dat kwam als een donderslag bij heldere hemel. Hier waren wij niet op voorbereid. Onze liefde was oprecht en plots moesten we dat gaan bewijzen tegenover wildvreemden. Ik kan je verzekeren dat je je dan heel klein voelt. Je moet je letterlijk bloot geven. Hoe vaak heb je seks? Wanneer was de laatste keer? Welke onderbroek droeg de ene op de eerste date? Het is vernederend”, vertelt Patrick. Zijn ogen spuwen vuur als hij erover vertelt. Hij windt zich op. “Het is heel onrechtvaardig.” En dan moet de eerste klap nog komen.

De overheid beslist de aanvraag niet goed te keuren. Andy was enkel uit op een verblijfsvergunning, was het harde verdict. De grond zakt van onder je voeten. Het koppel is kwaad, voelt zich machteloos maar tegelijk vinden ze de kracht en de wil om iedereen ervan te overtuigen dat hun liefde wel oprecht is. Dat ze de man van elkaars dromen zijn. Op dat moment beslist het koppel er voluit voor te gaan. Begin 2018 dienen ze daarom een tweede aanvraag in. Maar ook die aanvraag wordt geweigerd. En dan moet de zwaarste klap nog komen.

Op een dag kreeg ik politie op bezoek. Ze wilden zien of Andy hier was. Gelukkig keken ze niet verder dan de schuiven. Terwijl ze rondkeken stond Andy achter het gordijn in de slaapkamer verstopt. Net zoals in de film.

Patrick

Opgesloten

71 dagen lang zat Andy opgesloten in een gesloten asielcentrum omdat zijn visum ondertussen verlopen was. “Dat was de hel”, zegt Andy rustig. “Acht agenten kwamen me thuis oppakken. Met handboeien om werd ik als een crimineel meegenomen. Een traumatische ervaring. Er waren momenten dat ik geen uitweg meer zag en gelukkig kon Patrick me elke dag bezoeken omdat hij ziekteverlof kreeg. Anders zaten we hier nu misschien niet meer.” Na die 71 dagen werd Andy afgezet aan de Nederlandse grens en ook Patrick was daar bij. “We beslisten meteen om samen terug naar Antwerpen te gaan. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht Andy achter te laten. zodra de politie verdwenen was, keerden we terug”, vertelt Patrick. Die beslissing had grote gevolgen voor Andy: hij moest ondergedoken leven in Antwerpen, kon niet deelnemen aan de maatschappij en moest constant op zijn hoede zijn. twee jaar lang. “Op een dag kreeg ik politie op bezoek. Ze wilden zien of Andy hier was. Gelukkig keken ze niet verder dan de schuiven. Terwijl ze rondkeken stond Andy achter het gordijn in de slaapkamer verstopt. Net zoals in de film.” Het koppel kan er nu smakelijk om lachen.

Derde keer goede keer

In februari 2019 dient het koppel een derde aanvraag in en tot hun grote vreugde wordt die wel goedgekeurd. “Na veel vijven en zessen want ze wilden het opnieuw onderzoeken maar kom. Eind goed al goed. Voor ons kwam er eindelijk een einde aan die nachtmerrie waarin we drie jaar lang verwikkeld zaten. Eerst ben je kwaad omdat het zo lang heeft geduurd maar die woede maakt dan plaats voor immense blijdschap en de nodige tranen. Ik kon eindelijk trouwen met de man van mijn leven”, lacht Andy. Patrick wordt opnieuw emotioneel als hij die woorden hoort. Ze pakken elkaar vast. De liefde spat er af. 

Na drie jaar lang vechten om aan te tonen dat die liefde oprecht was, kon er getrouwd worden. “Ons leven samen kan nu pas echt beginnen, zonder angst, zonder stress en zonder zorgen”, zegt Patrick. “Niets is zo moeilijk om anderen ervan te overtuigen dat jouw liefde voor elkaar oprecht is. Wij zien elkaar graag en dat anderen daaraan durven twijfelen raakt je tot in het diepst van je ziel”, klinkt het.