Oud-leerling bundelt herinneringen en anekdotes aan studententijd in Abdijschool in boek ‘Interne Keuken’

Steven De Schaepmeester onder het raam van zijn vroegere slaapkamer. “De beste tijd van mijn leven was in de Abdijschool”, zegt hij.
Geert De Rycke Steven De Schaepmeester onder het raam van zijn vroegere slaapkamer. “De beste tijd van mijn leven was in de Abdijschool”, zegt hij.
Vijf jaar lang was Steven De Schaepmeester student in de strenge Abdijschool met internaat in hartje Dendermonde. En over de talloze herinneringen die hij aan die periode eind jaren tachtig heeft, schrijft hij nu een boek ‘Interne Keuken’. Dat komt uit net op het moment dat het school- en internaatgebouw onder de sloophamer verdwijnt. Zaterdag opent de Abdijschool voor een laatste keer de deuren voor iedereen die er nog eens nostalgie wil opsnuiven. Ook De Schaepmeester wil er niet ontbreken.

Meer dan vijftig jaar lang was de Abdijschool in Dendermonde een begrip in de wijde omgeving. Onderwijs was er alleen mogelijk met internaat en paters uit de Sint-Pieters- en Paulusabdij hadden de opvoeding in handen. Ondertussen sloot de school, als gevolg van een te sterk gedaalde hoeveelheid leerlingen, een kleine tien jaar geleden de deuren. Toch zit de glorietijd van de Abdijschool in het geheugen van heel veel Dendermondenaren.

Beste tijd

“En van alle oud-leerlingen die er ooit op internaat zaten”, zegt ex-student Steven De Schaepmeester (45). Zelf zat hij op de Abdijschool van 1985 tot 1990, van het zesde leerjaar tot het vierde middelbaar. “Mijn twee ooms volgden er al les”, weet hij nog. “Vader was tandarts en er was thuis niet zoveel tijd om de studies op te volgen of om achter mijn veren te zitten. Eén discussie over huiswerk maken, was genoeg om me naar het internaat te sturen. Maar ik heb het me nooit beklaagd. Integendeel, het werd uiteindelijk de beste tijd van mijn leven.”

Al die herinneringen, anekdotes en de fratsen die De Schaepmeester met zijn vrienden uitspookte tijdens zijn studententijd in de Abdijschool, bundelt hij nu in een boek. Vijftien jaar heeft hij daar over gedaan. “Het was mijn opa die er op aandrong om ‘mijn memoires’ neer te pennen”, vertelt Steven. “Na de studie werkte ik echter eerst in Londen, daarna trok ik op wereldreis. Maar eens terug thuis, ben ik toch beginnen schrijven. De eerste dingen die terug kwamen, waren over de tijd in de Abdijschool. Ik zette ze op een blog en liet het daarna rusten. Maar bij een reünie van oud-leerlingen van de Abdijschool twee jaar geleden werd ik zo aangesproken over die blog dat ik besloot toch maar werk te maken van een echt boek.”

Oorveeg

De Schaepmeester herinnert zich de Abdijschool, waar alleen de richting Latijn gegeven werden, als ‘streng’. “Jeans of walkmans bijvoorbeeld, waren verboden”, zegt hij. “Voordeel van al die regels was dat je erg creatief werd in het rebelleren. Zo wisten we dat in de afsluiting van het schooldomein een ruimte tussen twee spijlen van het hek net breed genoeg was om tussen te glippen. We ontsnapten dan om in de Colruyt vlakbij wat lekkers te gaan kopen. Of om ‘s avonds een pint te gaan te drinken. Tot die avond dat een moeder van een vriend toch maar even op school langs kwam, als verjaardagsverrassing. We bleken spoorloos. Als straf moesten we in het weekend op internaat blijven en de bediening van het eten van de paters verzorgen. Muisstil was het in die eetzaal. Maar een pater morste een hele kom saus over zijn schort en wij gierden het uit. Het leverde ons een oorveeg op.”

We waren er in geslaagd om een sleutelbos te bemachtigen. Daarmee konden we ‘s nachts wegglippen om in de keuken te gaan zitten schransen

Steven De Schaepmeester

Wiskundetoets omgewisseld

“We waren er ook in geslaagd om een sleutelbos te bemachtigen waar alle sleutels van alle lokalen op zaten”, weet Steven nog. “Een pater had die ergens op een kastje laten zitten. Het liet ons toe om ‘s nachts weg te glippen en in de keuken te gaan zitten schransen. Of er was die keer dat een toets van wiskunde serieus tegenviel. We wisten dat die in een vakje van de leerkracht bewaard bleven en slaagden erin de correcte oplossing te bemachtigen. We maakten in het geniep de toets opnieuw en gingen de exemplaren wisselen in het vakje. Iedereen was geslaagd.”

Vriendschap als rode draad

Al de avonturen lijst De Schaepmeester chronologisch op in ‘Interne Keuken’. “Rode draad is avontuur, humor en vriendschap”, zegt hij. “Op internaat leven, dat betekent 24 uur op 24 op elkaars lip leven. In die tijd nog zonder smartphone en met amper televisie. Dat schept echt vriendschapsbanden. Het was alsof je heel de tijd op jeugd- of sportkamp was, alleen moest er wel hard gestudeerd worden. De lat in de Abdijschool lag heel hoog. Ik vond de studie daar zwaarder dan mijn jaren dat ik Germaanse deed aan de unief.”

‘Interne Keuken’ komt uit op 18 november. De verhalen moeten de inmiddels verlaten schoolgebouwen en slaapzalen weer tot leven wekken. Wie het gebouw nog een keer wil bezoeken, moet dat overigens zaterdag 12 oktober doen. Dan zet Uplace, die binnenkort de Abdijschool sloopt om er het residentiële project ‘Hof van Saeys’ met een negentigtal appartementen en enkele handelszaken te realiseren, de deuren nog één keer open. Een bezoek is mogelijk van 12 tot 16 uur. 




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Veronique Van hecke

    Lijkt heel sterk op zen papa :)