Nabestaanden herdenken drama Fabeltjesland: “Dat nog zoveel volk de slachtoffers blijft herdenken, doet echt deugd”

Ook ouders baby Leon putten steun uit stille herdenking Fabeltjesland

Aan het herdenkingsmonument op de vroegere kindercampus Fabeltjesland werden bloemen neergelegd.
Geert De Rycke Aan het herdenkingsmonument op de vroegere kindercampus Fabeltjesland werden bloemen neergelegd.
“Ook al doet het nog altijd immens veel pijn, het is nodig dat er aandacht blijft gaan naar het drama dat toen plaatsvond”. Dat zegt Rafael Garcia, papa van de kleine Leon die door Kim De Gelder in kinderdagverblijf Fabeltjesland vermoord werd. Samen met zijn vrouw en vele anderen woonde hij woensdag de stille herdenking op de vroegere kindercampus bij. De tiende verjaardag van het drama zorgde voor een grote opkomst aan het herdenkingsmonument.

Op sociale media werden profielfoto’s van Dendermondenaren woensdag weer bijgewerkt met sterretjes, al jarenlang het symbool voor de slachtoffers in Fabeltjesland. De jaarlijkse stille herdenking lokte bij deze tiende verjaardag van het drama van Fabeltjesland meer volk dan anders. Een honderdtal Dendermondenaren, onder hen ook slachtoffers, nabestaanden en hulpverleners van toen, woonden het herdenkingsmoment op de vroegere Kindercampus aan de Vijfde Januaristraat in Sint-Gillis-Dendermonde bij.

De ouders van baby Leon, Rafael Garcia en Eva Mannaert, woonden zoals elk jaar de herdenking bij. “Het doet deugd dat er nog altijd aandacht naar gaat”, klinkt het.
Geert De Rycke De ouders van baby Leon, Rafael Garcia en Eva Mannaert, woonden zoals elk jaar de herdenking bij. “Het doet deugd dat er nog altijd aandacht naar gaat”, klinkt het.

Tussen de aanwezigen, zoals elk jaar ingetogen op één van de laatste rijen tussen het volk, stonden ook Rafaël Garcia en Eva Mannaert, de ouders van de kleine Leon. Het jongetje werd op die fatale 23ste januari 2009 samen met baby Corneel en kinderverzorgster Marita doodgestoken door Kim De Gelder toen hij kinderdagverblijf Fabeltjesland binnenviel. Elk jaar houden de ouders eraan om de herdenking bij te wonen. Bij de tiende verjaardag is het niet anders.

“Het doet gewoon deugd al dat volk samen nog eens aan de slachtoffers denkt”, zegt Rafael Garcia. “23 januari is en zal altijd een zware dag voor ons blijven, maar we vinden blijvende aandacht ook nodig. We vinden dat mooi, dat ook na tien jaar in Dendermonde nog gedacht wordt aan de slachtoffers. Dat is ook de reden waarom wij elk jaar naar het herdenkingsmoment op de site gaan en we de jaarlijkse herdenkingsmis in de kerk van Sint-Gillis bijwonen. Het doet deugd daar te zien dat ook heel veel andere mensen nog altijd mee verdriet hebben om wat gebeurde. Dat geeft steun.”

Zelf wil de familie vooral zoveel mogelijk rust en worden ze liefst zo weinig mogelijk geconfronteerd met het bestaan van Kim De Gelder. “Er zijn zeker zaken die ons storen in heel deze zaak”, geeft Rafael mee. “Zoals de slachtoffers die na verloop van tijd te veel aan hun lot overgelaten worden en de té overdreven aandacht aan de dader.” 

Het gezin is na de vreselijke feiten stilaan weer recht geklauterd. Het oudere zusje van Leon kreeg er ondertussen nog twee zusjes bij. “We proberen ons leven sinds die fatale dag zo goed mogelijk voort te zetten. Dat gaat gepaard met de nodige ups en downs, maar het gaat goed met ons”, zegt Rafael. “Natuurlijk doet het nog altijd pijn terug te denken aan die januaridag in 2009. En terugdenken dat gebeurt nog heel vaak. Zeker bij speciale gelegenheden zoals Sinterklaas, Kerstmis en communiedagen is de pijn dan extra groot. Leon wordt nog elke dag zo enorm hard gemist. We vertellen veel over hem en hij heeft altijd een plaatsje tussen ons. Voor de jongste zusjes lijkt het op den duur dat ze hem zelf gekend hebben. Dat is mooi. Vandaag denken we eens extra aan Leon. Het is traditie dat de zusjes dan mogen kiezen wat we eten. Pannenkoeken en pasta carbonara worden het, met in onze gedachten onze lieve Leon.”

Op de vroegere kindercampus verzamelde veel volk om de slachtoffers te herdenken bij een minuut stilte.
Geert De Rycke Op de vroegere kindercampus verzamelde veel volk om de slachtoffers te herdenken bij een minuut stilte.

Onschuld

Aan het herdenkingsmonument, opgericht na het drama op de kindercampus, werden woensdag bloemen neergelegd en vond een stil moment plaats. Dat gebeurde precies om 11 uur, het tijdstip dat De Gelder tien jaar geleden toesloeg in de crèche. Burgemeester Piet Buyse hield eraan de aanwezigen ook even toe te spreken en vooral te bedanken. “Iedereen die hier is, geeft elkaar warmte en troost”, zegt hij. “Ik wil iedereen bedanken voor de steun die jullie elkaar geven. Wat gebeurd is in Fabeltjesland kunnen én mogen we nooit vergeten. Vandaag kleurt onze stad wit door de sneeuw. Wit, de kleur van onschuld. Net zoals de vele kinderen die in Fabeltjesland verbleven onschuldig waren. Maar al die onschuld werd kapot gescheurd door een mes. Tien jaar geleden is dat ondertussen gebeurd, maar het lijkt als de dag van gisteren.”

Seppe Tackaert, tien jaar geleden zelf slachtoffer van De Gelder, stond erop de herdenking zelf bij te wonen samen met mama Nele en zus Fleur.
Geert De Rycke Seppe Tackaert, tien jaar geleden zelf slachtoffer van De Gelder, stond erop de herdenking zelf bij te wonen samen met mama Nele en zus Fleur.

Tien jaar geleden

Tussen de aanwezigen op de herdenking stonden ook heel wat Dendermondenaren die tien jaar geleden erg betrokken waren bij de feiten. Seppe Tackaert (12) was indertijd één van de peutertjes die in de crèche verbleef en aangevallen werd door De Gelder. Hij houdt er nog altijd een litteken in zijn nek aan over. “Seppe was bij de oudste kindjes in Fabeltjesland toen”, zegt mama Nele. “Hij is nog naar de Gelder toe gelopen omdat hij hem verkeerdelijk voor iemand anders hield. Het is vreselijk wat toen gebeurd is. Eén dag per jaar nemen we echt bewust de tijd om daar bij stil te staan. Ik kom elk jaar naar de herdenking.”

Voor Seppe, in gezelschap van zus Fleur, zelf was het nu de eerste keer. “Omdat het tien jaar geleden is, wilde ik er echt bij zijn”, zegt hij. “Voordien had ik daar niet meteen behoefte aan, maar nu echt wel. Dat komt misschien met ouder worden. Op het litteken na, hou ik psychisch niets over aan de feiten. Ik heb dat goed kunnen verwerken. Ik was toen ook nog heel erg klein en heb het niet altijd goed beseft wat daar gebeurd was.” 




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.