Marleen tapt veertig jaar pintjes

VERJAARDAG ÉN JUBILEUM CAFÉBAZIN DE GROTE POT

Cafébazin Marleen staat al 40 jaar achter haar vertrouwde tapkraan.
Foto Geert De Rycke Cafébazin Marleen staat al 40 jaar achter haar vertrouwde tapkraan.
Veertig jaar achter de toog en een 65ste verjaardag: het is dubbel feest voor cafébazin Marleen van De Grote Pot in Sint-Gillis. Ze wordt er op handen gedragen door haar klanten. "Horen, zien en zwijgen. Dat is mijn motto", zegt ze.

Echte volkscafés zijn een bedreigde soort, maar ze bestaan nog. Daar is De Grote Pot het bewijs van. Exact veertig jaar staat cafébazin Marleen De Munter er achter de tapkraan. De vrouw werd extra in de bloemen gezet omdat ze ook nog eens haar 65ste verjaardag viert. Zij trakteerde op haar beurt de klanten met een receptie. "Een echte bruine kroeg is het hier en ik ben daar fier op", zegt ze. "Ik hou van de gemoedelijke sfeer. Dat vind je op niet veel plaatsen meer. De Grote Pot, in de volksmond nog altijd Bij De Pronten, is een café met een lange geschiedenis van meer dan tachtig jaar. Het was mijn man die me indertijd stimuleerde het café over te nemen."

Geen seconde beklaagd

En al stond Marleen aanvankelijk niet te springen om zelf café te houden, na al die jaren heeft ze het zich nog geen seconde beklaagd. "Ik dacht eerst dat dit niets voor mij was, maar ben blij dat ik toch die stap gezet heb", zegt ze. "Ik hou van het sociale contact in mijn café. Ik heb hier echt vaste, trouwe klanten. In de loop der jaren zijn het vrienden geworden. Ik kan er mijn klok op gelijk zetten wanneer wie binnenwandelt."


Al is café houden tegenwoordig niet meer hetzelfde dan veertig jaar geleden. "Het rookverbod en BOB-controles houden mensen weg van cafés", meent Marleen. "En er zijn zoveel andere bezigheden, zoals sporten, waar velen zich nu mee bezig houden. En wie toch nog een café bezoekt, is meer op zichzelf. De tijd dat alle klanten in de café over allerlei onderwerpen samen praten, is voorbij."


Klanten dragen hun Marleen alleszins op handen. Ze is erg geliefd. De cafébazin kent dan ook als geen ander de geheimen van op een goede manier café houden. "Horen, zien en zwijgen. Dat is wat telt", zegt ze. "Veel klanten storten hun hart uit aan de toog. Ik hoor hier heel wat verhalen, soms een heel leven. Maar het vertrouwen dat je op dat vlak krijgt, mag je niet beschamen. Wat ik hoor, blijft alleen bij mij en gaat niet verder. De goeie pinten zijn natuurlijk ook van tel: die moeten van de tap komen, met een degelijke schuimkraag. Uit een flesje kan je thuis ook drinken."


Opvolging heeft Marleen niet. Als zij het café sluit, is het gedaan met De Grote Pot. "Maar ik wil er wel nog graag een pak jaren bij doen", zegt ze. "Als de gezondheid dat toelaat. De benen willen de laatste tijd niet zo goed meer mee. Maar daar heb ik een oplossing voor gevonden: er staat een kruk achter in plaats van voor de toog. Zo kan ik nog lang doorgaan."