Het coronadagboek van Matthieu Machiels, vrijwilliger bij het Rode Kruis: “Ondanks de veiligheidsmaatregelen bestaat het risico op besmetting altijd, maar bang zijn we niet”

Matthieu Machiels en zijn vrouw Kelly Dierick.
rv Matthieu Machiels en zijn vrouw Kelly Dierick.
Ook het Rode Kruis vecht mee in de oorlog tegen het coronavirus. Dag en nacht staan vrijwilligers zoals Deinzenaar Matthieu Machiels (48) klaar om onder andere zwaar zieke patiënten naar het ziekenhuis te brengen, onbezoldigd en met evenveel risico om zelf besmet te worden. Matthieu houdt de komende dagen speciaal voor onze krant een dagboek bij.

Matthieu Machiels is al meer dan twintig jaar vrijwilliger bij het Rode Kruis-Deinze. Sinds 2002 is hij er afdelingshoofd hulpverlening en zijn vrouw Kelly Dierick (36) - in het dagelijkse leven actief bij een verzekeringsmakelaar - verzorgt er de PR. Als hij niet bij het Rode Kruis actief is, werkt Matthieu als lector integrale veiligheid aan de AP Hogeschool in Antwerpen.

Maandag 30 maart

De voorbije dagen zat Matthieu aan het stuur van de ‘Covid-wagen’, de ziekenwagen van het Rode Kruis-Deinze, die gedurende de coronacrisis maar met één doel rondrijdt. “Samen met een andere vrijwilliger ben ik verantwoordelijk voor het vervoer van coronapatiënten”, zegt Matthieu. “Wanneer er via het telefoonnummer 112 een dringende oproep binnenkomt bij de noodcentrale in Gent, dan gaan wij zo snel mogelijk ter plaatse. Een wachtdienst duurt twaalf uur en we doen interventies in heel Oost-Vlaanderen.”

Vorige week was een drukke periode waarbij Matthieu en Bruno Simoens, een 23-jarige verpleegkundige uit Deinze, heel wat oproepen binnenkregen. In de nacht van zondag op maandag was het een pak kalmer. “De wachtdienst is zondag begonnen om 19 uur en geëindigd om 13 uur maandagmiddag”, vertelt Matthieu. “In die periode hebben we maar een oproep binnengekregen. Een oudere vrouw uit Eeklo met typische symptomen van een coronabesmetting: kortademig en een drukkende pijn op de borst. We hebben haar naar het AZ Alma gebracht, waar ze werd opgenomen.”

“Na de interventie ben ik gepasseerd aan het triagecentrum in sportcomplex Palaestra in Deinze, waar onze vrijwilligers helpen bij het opvangen van mensen, die misschien besmet zijn. Als afdelingshoofd vind ik het belangrijk om geregeld eens met de dokters en onze vrijwilligers te praten en te vragen hoe alles loopt. Daarna ben ik onze ziekenwagen gaan aanvullen met beschermende materiaal, want tijdens alle interventies dragen wij beschermende pakken.”

“Na de wachtdienst ben ik inkopen gaan doen. Dat was dringend nodig, want het was twee weken geleden. Wij zijn geen hamsteraars, maar tijdens deze crisis doen we een keer om de twee weken inkopen, dus dan hebben we vele in een keer mee. Tussen 14.30 en 17.30 uur heb ik online lesgegeven aan twee groepen. Ik spreek mijn powerpointpresentatie in en daarna kunnen studenten via het programma Microsoft Teams - de opvolger van Skype - vragen stellen. Om 17.30 uur is mijn volgende wachtdienst begonnen en dan is het wachten op de volgende oproep. Ondertussen houd ik mij bezig met mijn hobby: postzegels verzamelen. Daar kan ik mij echt in verdiepen, terwijl ik geniet van een alcoholvrije Carlsberg. Kelly is ondertussen bezig met een bloedafname in zaal De Rekkelinge. Deze gaan nog steeds door, mits de nodige veiligheidsmaatregelen. Wanneer ze thuis is proberen we gewoon te genieten van bij elkaar te zijn.”