"Ook mijn man heb ik hier leren kennen"

LIEVE HERMAN (76) STOPT NA 38 JAAR MET KRANTENWINKEL 'T HERMANHUS

Lieve Herman met haar witte latex handschoenen: "Geen smetvrees, maar een allergie aan nikkel".
Foto Statius Lieve Herman met haar witte latex handschoenen: "Geen smetvrees, maar een allergie aan nikkel".
Lieve Herman (76) stopt na 38 jaar met haar krantenwinkeltje 't Hermanhus op het kruispunt van de Georges Martensstraat en de Gentstraat. De komende weken houdt ze totale uitverkoop op schoolartikelen en lederwaren. "Een exacte datum heb ik nog niet gepland. De winkel stopzetten is moeilijker dan ik had verwacht", zegt Lieve.

't Hermanhus is zo een van die plaatsen waar een mens zich onmiddellijk thuis voelt. De gezellige geur van vers bedrukt krantenpapier kruipt onmiddellijk in de neus. Al 38 jaar lang komen er iedere dag opnieuw tientallen klanten hun laatste nieuwtjes halen. Maar de echte reden waarom men naar 't Hermanhus komt, is Lieve Herman. "Onlangs kwam hier een groepje jonge gasten binnen en de ene zei, 'kijk dat is hier nog eens een echte 'gazettenwinkel'. Een mooi compliment", lacht ze.


"Lieve mag niet stoppen", zegt vaste klant Pascal Denys die al 25 jaar achter Het Laatste Nieuws komt bij Lieve. "Ik woon hier recht tegenover en ik kom hier dagelijks, soms zelfs twee keer per dag. Ik zou de krant thuis kunnen laten leveren, maar ik kom veel liever een babbeltje slaan." "Ik kom hier sinds 1980 elke dag mijn krant halen", zegt een andere vaste klant Filip. "Dit is mijn eerste sociaal contact 's morgens. Ik heb er nog niet bij stil gestaan wat ik ga doen als Lieve uiteindelijk de deuren sluit." "Lieve is een monument hier in de buurt en eigenlijk zou er op het kruispunt een standbeeld van haar moeten komen", grapt Francois Van de Weyer. "Naast verkoopster is zij ook psychologe en biechtvader. Lieve kent honderden mensen en de meeste spreekt ze aan met de voornaam. Ze kan gemakkelijk een praatje slaan met jong en oud en de meesten komen met een lachend gezicht buiten."


Wat Lieve ook typeert zijn de latex witte handschoentjes. "Geen smetvrees, maar een allergie aan nikkel in koude temperaturen", legt ze uit. "In de wintermaanden kan ik geen wisselgeld aanraken, zonder extreme pijn aan mijn handen."


"Ik begon de winkel in 1978 samen met mijn moeder", vertelt Lieve. "Wij zijn afkomstig van Wevelgem en de West-Vlaamse roots zitten nog steeds in de naam 't Hermanhus, letterlijk het 'huis van Herman'. Ik woon boven de winkel en dit is hier eigenlijk een huis dat werd ingebouwd in dit appartementsblok. Mijn vader had vroeger een winkel met schoolartikelen en lederwaren en zo ben ik ook begonnen. Later breidde ik het assortiment uit met dagbladen, tijdschriften en snoepgoed. Het ruime assortiment aan gedrukte media is altijd mijn sterkste punt geweest. Zo heb ik onder meer speciale edities van Rolling Stone Magazine, maar ook heel specifieke magazines zoals La revue du vin de France."

Overnemer

Lieve staat al 38 jaar van 5 uur 's morgens tot 6 uur 's avonds in de winkel en ze staat zelden langer dan tien minuten alleen. "Ik heb hier ook mijn man Alexis leren kennen. De krantenwinkel verderop sloot haar deuren en hij kwam hier om zijn sigaren. Hij is blijven komen en een jaar later waren we getrouwd. Normaal zou ik in 1999 samen met hem met pensioen gaan, maar in dat jaar is hij plots overleden. Ik heb toen besloten om verder te doen en ondertussen sta ik al 17 jaar alleen. Het afscheid van mijn klanten is moeilijker dan ik had gedacht, dus ik weet nog niet wanneer ik precies stop. De winkel staat over te nemen en ik zou zeer gelukkig zijn, mocht het een krantenwinkeltje blijven. Het is hier een toffe buurt met heel wat mooie winkels. Ik vind het jammer dat men enkel spreekt over de Tolpoortstraat en de Markt als de winkelstraten van Deinze. De Gentstraat en de Kortrijkstraat verdienen ook een opwaardering."


En wat na 't Hermanhus? "Ik ben nog gezond en zou graag nog wat reizen, maar het eerste dat ik wil doen, is computerles volgen. Je bent nooit te oud om bij te leren", besluit ze.