Wijkinspecteur (63) na dubbele hersenbloeding noodgedwongen op pensioen: “Opnieuw leren spreken en schrijven, nu is het tijd om te genieten”

Wijkinspecteur Patrick Broucke aan het oude commissariaat waar hij jarenlang werkte
Mathias Mariën Wijkinspecteur Patrick Broucke aan het oude commissariaat waar hij jarenlang werkte
Na een carrière van 46 jaar gaat de geliefde wijkinspecteur Patrick Broucke (63) uit Knokke-Heist met pensioen. Nochtans niet van harte. Eind 2018 werd Patrick getroffen door een hersenbloeding, waarna hij nooit meer helemaal de oude werd. “Met de hulp van een logopedist leerde ik opnieuw spreken en schrijven. Zonder die hersenbloeding was ik ongetwijfeld nog aan het werk. Ik heb nog steeds veel rust nodig”, vertelt Patrick.

Dat Patrick een politieman in hart en nieren is, bewijst hij meteen met een opvallende anekdote. “Al op mijn veertiende vroeg ik toestemming aan mijn moeder om een sollicitatiebrief te sturen naar de toenmalige rijkswacht. Ik had een magazine gezien met daarin een foto van een zwaantje op een Harley Davidson en was meteen verkocht”, glimlacht Patrick. “Iets later kreeg ik evenwel een beleefde brief terug dat ik nog wat te jong was, maar binnen enkele jaren de vraag opnieuw mocht stellen. Zo gezegd, zo gedaan. Op mijn achttiende slaagde ik voor het ingangsexamen voor de opleiding van onderofficier aan de koninklijke rijkswachtschool in Gent. Het voelde echt als mijn roeping.”

Veel miserie

In de zomer van 1977 belandde Patrick uiteindelijk bij de politie van Damme/Knokke-Heist. “Dankzij de brigadecommandant van de lucht- en zeehavenbrigade in Oostende”, legt de man uit. “Hij zei: ‘Brouckske, je moet je aanvraag doen voor een brigade. Ik heb nog als eerste chef in Knokke gestaan.’ Ik was toen net getrouwd, heb mijn aanvraag gedaan en enkele maanden later zijn mijn vrouw en ik verhuisd van Gent naar Knokke.”

Dat de tijden veranderd zijn, bewijst het feit dat Patrick toestemming moest vragen aan de rijkswacht om te verhuizen én te trouwen. “In die tijd was dat normaal. Twee mannen van de bewakings- en opsporingsbrigade kwamen bij mijn schoonouders langs om hen te screenen. Die mensen waren nog nooit in contact gekomen met zo’n personen. Ze kenden enkel mij en de champetter”, lacht Broucke. Behalve heel wat mooie momenten en contacten met mensen, werd Patrick ook geconfronteerd met heel wat miserie. “Ik kon dat relatief goed loslaten, maar rampen zoals de Herald of Free Enterprise (1987, red.) en de internationale airshow in Oostende (juli 1997, red.) laten toch hun sporen na. Ook de slechtnieuwsmeldingen bij inwoners waren zwaar. Dit was ook meestal nachtwerk”, zegt Patrick.

Wijkagent, dat was echt iets voor mij. Je krijgt de tijd om de mensen écht te leren kennen

Patrick Broucke

Wijkagent

Meteen na de politiehervorming besloot Patrick het roer om te gooien en wijkagent te worden. “Wijkagent, dat was echt iets voor mij. Ik had de werking al gezien bij de collega’s van de gemeentepolitie. Als wijkagent was je verantwoordelijk voor je eigen buurt en kreeg je ook de tijd om de mensen écht te leren kennen”, zegt hij. “Ik heb me altijd goed gevoeld in de wijk Moerkerke-centrum. De inwoners konden er steevast op mij rekenen. Elke ochtend begon ik de dag met schooltoezicht. Voor mij was dit ‘het’ moment om contacten te leggen. Ik vertrok met de fiets door weer en wind. Daarna deed ik een toerke door het dorp om te kijken of alles in orde was. Vaak spraken inwoners me dan aan om af te spreken.”

Op 17 december 2018 sloeg echter het noodlot toe voor de toen 62-jarige politieman. “Die dag belandde ik met een dubbele hersenbloeding in het ziekenhuis. Er volgde een lange revalidatie. Met de hulp van een logopedist leerde ik opnieuw spreken en schrijven. Zonder die hersenbloeding was ik ongetwijfeld nog aan het werk, maar ik heb nog steeds veel rust nodig", zucht de man. 

Genieten

Nu hij officieel met pensioen is, gaat de zestiger vooral genieten van zijn vrouw, vier kinderen en acht kleinkinderen. “Niets moet nog. Als het mooi weer is, springen we op onze fiets. Dit wil niet zeggen dat ik breek met het verleden. Ik heb mijn werk heel graag gedaan. Het wijkteam van Damme mag mij zeker nog verwachten voor een koffie”, knipoogt Patrick, die nog snel enkele tips meegeeft aan toekomstige wijkinspecteurs. Probeer er te zijn voor de inwoners van je wijk. In Moerkerke mochten ze mij altijd bellen tot 22 uur. ’s Nachts ook, maar dan mocht het niet te lang duren”, besluit de man met de glimlach.