Bea Van den Broeck, de vrouw achter vzw Eindelijk, gaat met pensioen: “Mensen graag zien, is altijd mijn drijfveer geweest”

Bea van den Broeck staat aan de drempel van haar pensioen. “Twintig jaar zijn voorbij gevlogen. Ik heb me verloren in een passie”, zegt ze.
Geert De Rycke Bea van den Broeck staat aan de drempel van haar pensioen. “Twintig jaar zijn voorbij gevlogen. Ik heb me verloren in een passie”, zegt ze.
Ze kan fier terugblikken op de opstart van vzw Eindelijk, de oprichting van een therapeutisch dagcentrum en de bouw van woonproject ‘t Eigennest, maar nu neemt Bea Van den Broeck (63) uit Buggenhout afscheid. De directeur gaat op 1 november met pensioen. Het waren twintig bewogen, drukke en emotionele jaren. Van den Broeck drukte haar stempel, als één van de pioniers in de bres voor personen met een niet-aangeboren hersenletsel, op het zorglandschap. “Met veel passie. Mensen graag zien, is altijd mijn drijfveer geweest”, zegt ze. “Maar nu is het tijd voor iets anders: spelen op zolder met de kleinkinderen bijvoorbeeld.”

“Van conceptie tot meerderjarigheid, zo lang ben ik bij de vzw Eindelijk aanwezig geweest”, zegt Bea Van den Broeck. Ze stond dan ook midden jaren negentig mee aan de wieg van deze organisatie, die zich bezig houdt met de zorg, revalidatie en begeleiding van personen met een niet-aangeboren hersenletsel. “Het is allemaal begonnen met Toon, en zijn ouders Hiëron Mertens en Nelly Doms”, zegt Bea. “Toon werd als jonge kerel omvergereden door een auto. Hij overleefde het ongeval, maar is sindsdien zwaar gehandicapt. Om te revalideren, kwam hij in het Revalidatiecentrum van Buggenhout terecht, waar ik als coördinator aan de slag was. Twee jaar mocht hij daar revalideren volgens het RIZIV, terwijl dat eigenlijk een heel leven nodig is. Zijn ouders besloten daarom om zelf iets op te richten om Toon, én lotgenoten, beter te kunnen helpen. En ze vroegen mij om hulp.”

“Het is allemaal begonnen met Toon, en zijn ouders en Hiëron Mertens en Nelly Doms”, zegt Bea. “Toon werd als jonge kerel omvergereden door een auto. Hij overleefde het ongeval, maar is sindsdien zwaar gehandicapt. Samen stampten we vzw Eindelijk uit de grond.”
Geert De Rycke “Het is allemaal begonnen met Toon, en zijn ouders en Hiëron Mertens en Nelly Doms”, zegt Bea. “Toon werd als jonge kerel omvergereden door een auto. Hij overleefde het ongeval, maar is sindsdien zwaar gehandicapt. Samen stampten we vzw Eindelijk uit de grond.”

Kelder van muziekacademie

Op 18 december 2000 was de vzw Eindelijk een feit en werd Bea er directeur. Het therapeutisch dagcentrum werd, met hulp van de gemeente en toenmalig burgemeester Paul Van Malderen, ondergebracht in de kelderverdieping van de muziekacademie in Buggenhout. Dik vijf jaar later was een nieuwbouw aan het Klaverveld een feit. “In het begin was het nog wachten op de broodnodige subsidie, dus startten we met geen rooie cent”, herinnert Bea zich. “We moesten het doen met sponsors, eetfestijnen en schenkingen. Alleen nog maar om personeel uit te betalen. Op een gegeven moment moest ik wanhopig naar de organisatoren van een benefiet bellen wanneer ze de opbrengst zouden overmaken. Anders had het personeel geen loon gehad. Het kwam op het nippertje in orde.”

Ik heb alles ‘en route’ moeten leren, van boekhouding tot personeelsbeheer. Ik vraag me nu nog vaak af hoe ik dat allemaal klaargespeeld heb

Bea Van den Broeck

“Ik sta er nog altijd van versteld hoe we dit allemaal klaargespeeld hebben”, zegt Bea. “Voor mezelf ook. Ik ben orthopedagoge van opleiding en kreeg plots als directeur ook de taken boekhouding en personeelsbeheer in mijn schoot geworpen. Alles heb ik ‘en route’ zelf moeten leren. Daar kwam dan nog eens een gezinsleven met drie kinderen bij. Gelukkig had ik een heel begripvolle man, die niet moeilijk deed over mijn werkweken van meer dan zestig uur. En was er steun van een fantastisch team. De jaren zijn alleszins voorbij gevlogen. Omdat ik mijn job supergraag deed en altijd met passie.”

Bea van den Broeck bij tekeningen van cliënten van vzw Eindelijk. Daar worden de gangen van woonproject 't Eigennest mee opgefleurd.
Geert De Rycke Bea van den Broeck bij tekeningen van cliënten van vzw Eindelijk. Daar worden de gangen van woonproject 't Eigennest mee opgefleurd.

Pionier

Van den Broeck mag zich gerust bij de pioniers noemen als het over specifieke zorg voor personen met een niet-aangeboren hersenletsel gaat. Nergens in Vlaanderen bestonden twintig jaar geleden dergelijke projecten. “Ik ben fier op wat de voorbije jaren verwezenlijkt is”, zegt ze. “Een therapeutisch dagcentrum is een feit, net als ‘t Eigennest, een experimenteel woonproject uniek in Vlaanderen. Dat heeft net de deuren geopend. Bewoners hebben er hun eigen volwaardige flat en krijgen de nodige zorg. Nu al denken we aan een uitbreiding, want er bestaat al een wachtlijst voor deze flats. Dat zal echter niet meer voor mij zijn. ‘t Eigennest is klaar en ik zie dat als een afgesloten hoofdstuk. Het is nu aan mijn opvolger Elke Sarens om alles over te nemen. Ik heb er vertrouwen in dat ze dat goed zal doen.”

‘t Eigennest, een experimenteel woonproject uniek in Vlaanderen, is klaar. Ik zie dat als een hoofdstuk dat nu afgesloten is

Bea Van den Broeck

De toekomst is voor Bea nog een open boek. “Dat komt er van als twintig jaar lang je leven je werk is en omgekeerd”, zegt ze. “Dan verleer je om hobby’s te hebben. Ik kon me vroeger nochtans echt verliezen in dans, lezen, tekenen en koken. En ik hield ervan om met kinderen bezig te zijn, in de Chiro en het Revalidatiecentrum. Die draad wil ik wel graag terug oppikken. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Maar één ding staat wel al vast: ik ga plezier beleven met mijn zes kleinkinderen. Zij zien de opportuniteiten alvast van een oma met pensioen en maken al plannen om te komen logeren én spelen op zolder.”




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.