Aiko Van Nuffel "Tanden poetsen, stappen... plots werd het allemaal iets minder vanzelfsprekend"

2018 om nooit te vergeten | Wielrenner (17) over nieuw leven na zware val

Geert De Rycke
Wielrenner Aiko Van Nuffel (17) heeft een bewogen jaar achter de rug. Op 14 april kwam hij zwaar ten val tijdens een trainingsritje. De jongeman revalideerde drie maanden in het ziekenhuis, zag zijn schooljaar en wielercarrière in het water vallen, maar vocht terug. "Competitief sporten doe ik niet meer, maar ik ben blij dat ik terug kan leven zoals vroeger."

Het moest een doordeweeks trainingsritje worden, die 14de april 2018. De volgende dag zou Aiko een wedstrijd rijden en de jongeman wilde goed voorbereid aan de start verschijnen. Een zware val besliste er anders over: in de Stationsstraat in Buggenhout kwam de wielrenner met zijn hoofd hard tegen het asfalt terecht. Een week lang lag Aiko in coma, daarna moest de jongeman nog drie maanden herstellen in het ziekenhuis. Ondertussen moest hij ook een zware hersenoperatie ondergaan. Sinds enkele maanden is Aiko weer thuis en concentreert hij zich volop op zijn werk voor school. Voor hij daar terug kon starten, moest hij wel enkele zware testen ondergaan. "Mijn geheugen heeft me lange tijd in de steek gelaten. Ik vergat heel wat dingen en kon moeilijk onthouden. Stapje per stapje en na heel wat geheugentraining gaat het weer wat beter. Terug kunnen starten met school. Terug naar mijn vrienden, dat was voor mij het allerbelangrijkste. Ik was ontzettend blij toen ik toelating kreeg om opnieuw te beginnen", aldus Aiko.

Zwart gat

Terugblikken naar 14 april blijft moeilijk voor de jongeman: het ongeval en de nasleep ervan blijven voorlopig nog een zwart gat. "De oorzaak van het ongeval is nog steeds niet duidelijk. Dat ik onwel geworden zou zijn, is evenwel al uitgesloten. Vermoedelijk gaat het dus om een ongelukkige val, al zal de waarheid waarschijnlijk nooit helemaal komen bovendrijven. Mijn herinneringen aan het ongeval en bepaalde gebeurtenissen van de week ervoor zijn nog altijd niet terug. Dat ik een wedstrijd had gereden een week eerder wist ik zelfs niet meer." Voor Aiko hoeft de precieze oorzaak ook niet per se bekendraken. "Mocht het nog uitkomen, des te beter natuurlijk, maar ik ben in de eerste plaats gewoon blij dat ik niet als een plant hoef verder te leven."

Lang geslapen

Het moment waarop Aiko wakker werd, op 20 april, voelde bijzonder vreemd aan. "Het was alsof ik gewoon lang geslapen had. Mijn ouders waren aanwezig en ik merkte dat ik in het ziekenhuis lag. Ik kon amper geloven wat er was gebeurd toen mijn ouders het mij vertelden", klinkt het. Zijn ouders, Erik en Rungarun, slaakten een zucht van oplichting toen hun enige zoon terug wakker werd, al wachtte hen dan nog een zware revalidatieperiode. Aiko moest na zijn coma immers heel wat opnieuw aanleren. "Een vork vastnemen, mijn tanden poetsen, stappen,... het ging allemaal niet meer vanzelfsprekend. Drie maanden lang heb ik er in het ziekenhuis hard aan gewerkt terwijl ik bijna niet naar huis kon. Ook van mijn voet had ik veel last door de coma, het was confronterend en vermoeiend, maar ik heb hard gewerkt om te staan waar ik nu sta."

Geen schrik

Na het tragische ongeval heeft Aiko de wielersport vaarwel gezegd. "Ik heb geen schrik om op de fiets te kruipen, maar alles van conditie is weg en ik heb momenteel niet de behoefte om terug te gaan trainen om dit weer op te bouwen." De eerste wedstrijd die Aiko zag met enkele ploegmaats viel hem emotioneel wel zwaar. "In Sint-Martens Bodegem reden enkele van mijn ploegmaats mee en ben ik gaan kijken".

Gitaar

Ook naar het Oost-Vlaams Kampioenschap gaan was moeilijk. "Dit was lastig, ja. 'Ik had hier ook aan de start kunnen staan' flitste een paar keer door mijn hoofd", zegt Aiko.

De koers volgen en recreatief fietsen met zijn vader doet hij nog wel, maar of hij ooit nog in competitie zal treden, weet Aiko niet. "Ik heb mij nu vooral op mijn tweede passie gestort: gitaar. Ik speelde al lang gitaar voor ik ging fietsen, maar nu kan ik er veel meer energie in kwijt", klinkt het. Na de lange zorgen willen de ouders van Aiko en de jonge wielrenner zelf ook het ziekenhuis enorm bedanken. Het AZ Sint-Blasius in Dendermonde heeft het gezin telkens goed opgevangen en Aiko met de beste zorgen omringd. "Daarvoor wil ik hen hartelijk bedanken, dat ik hier nu kan zitten en genieten van het leven heb ik aan hen te danken. Dokter Daan en de hoofdchirurg hebben enorm veel voor mij gedaan. Ook de bestuurster van de auto die me vond, wil ik bedanken. Niet iedereen zou gestopt zijn. Zonder haar was ik hier misschien niet meer", klinkt het. Wat Aiko nog wenst voor 2019? "Vooral om contact te houden met mijn vrienden uit de wielerwereld. Ik hoop dat ze me niet vergeten. De focus ligt nu op school, maar wie weet kom ik ooit nog wel terug in de ploeg om opnieuw te fietsen", besluit Aiko.

Waarom Aiko plots in volle vaart op het asfalt voorlopig nog een mysterie.
RV Waarom Aiko plots in volle vaart op het asfalt voorlopig nog een mysterie.



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.