Vrouw en hond na zes jaar (!) herenigd door waakzame burger: “Houston wijkt geen seconde meer van m’n zijde”

Françoise kan Houston na al die jaren opnieuw in de armen sluiten.
PZ Montgomery Françoise kan Houston na al die jaren opnieuw in de armen sluiten.
Françoise uit Sint-Pieters-Woluwe heeft eind augustus de dag van haar leven beleefd. Na jaren bang afwachten kon ze eindelijk haar hondje Houston opnieuw in de armen sluiten, die al sinds 2013 vermist was. En dat dankzij een bezorgde burger en een agent. 

Augustus 2019. De hittegolf verspreidt zich over ons land. Raymonde, een buurtbewoonster, doet haar wekelijkse inkopen in de plaatselijke Proxy Delhaize. Wanneer ze de ingang bereikt, ziet ze er een hond liggen die duidelijk een strijd aan het leveren is tegen de hitte. De hond draagt geen halsband en Raymonde besluit de politie te bellen. Enkele ogenblikken later komt agent Nicolas van de politiezone Montgomery ter plaatse. Hij besluit om de chip van het beestje uit te lezen en komt terecht bij Françoise. 

Daarop besluit Nicolas om Françoise te contacteren en vraagt haar om even ter plaatse te komen. “Waarom?”, vraagt Françoise, die op dat moment enkele meters verder een huwelijk bijwoont in de Sint-Aleidiskerk. “De bruid en de bruidegom hebben nog maar net de kerk verlaten. Kan het niet straks?”, klinkt het. “Neen”, antwoordde Nicolas, “want wij hebben uitstekend nieuws voor jou.”

Ik dacht dat ik hem nooit meer zou terugzien. En waar vind ik hem? Op de plaats waar ik iedere dag mijn inkopen doe. Dat is het lot

Françoise

Enkele seconden later komt Françoise aan en loopt ze meteen naar de hond. “Houston!” De Engelse Springer Spaniël was al zo’n zes jaar vermist: hij werd gestolen. Eindelijk werden baasje en hond na al die jaren van onzekerheid herenigd! Houston zit op slag weer vol leven. 

“Ik kon mijn oren niet geloven”, zegt Françoise. “Enkele jaren geleden werd Houston gestolen toen ik op vakantie was. Blijkbaar zou hij toen in een auto gesprongen zijn, want dat is Houston. Iedere keer hij een auto ziet, denkt hij dat hij gaat wandelen. Ik dacht dus dat ik hem nooit meer zou terugzien. En waar vind ik hem terug? Op de plaats waar ik iedere dag mijn inkopen doe! Dat is het lot.”

“Houston is doof nu. Zijn pootjes waren ook rood gekleurd en hij was wat verdikt, maar nu wordt hij zachtjes aan weer de oude. Ook wijkt hij geen seconde meer van m’n zijde. Het is net alsof ik opnieuw een baby in huis heb. Hij volgt me overal en slaapt ook bij mij. Laatst zijn we ook samen op vakantie gegaan naar Italië om er olijven te plukken.”

DOG ID

“Zoals in elk sprookje moet hieruit een lesje getrokken worden”, vertelt de politie. “Huisdieren moeten identificeerbaar zijn aan de hand van een microchip. Sinds 1 september 1998 wordt de registratie van hondenidentificaties in België uitsluitend beheerd door DOG ID. Dat bestand is de enige nationale database die alle hondenidentificaties in België centraliseert. Het baasje van de hond is zelf verantwoordelijk voor het controleren van de juistheid van zijn persoonlijke gegevens in het hondenregister en moet eventuele wijzigingen of correcties melden om zijn gezelschapsdier te beschermen.”




5 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Jules Vermeers

    Eind goed al goed en nog heel veel gelukkige jaren.

  • jan swaenen

    Mooi toch eens iets positief, nog veel geluk samen

  • Ivan Gabriels

    Mooi verhaal.Beter laat,dan nooit.Beide gelukkig!

  • Patric Wuyts

    Eindelijk ook nog een goed nieuws. Prachtig

  • Marc Rooms

    Super. Leuk om te lezen.