Meisje (15) zoekt al jaren psychologische hulp, maar krijgt die pas nadat ze enkele dagen compleet verdwijnt

Wanhopige vader trekt verbouwereerd aan alarmbel: “Blijkbaar moet er eerst iets ergs gebeuren”

Beeld ter illustratie.
Getty Images/EyeEm Beeld ter illustratie.
Jongeren met psychische problemen moeten gemiddeld 122 dagen wachten voor ze geholpen kunnen worden in centra voor geestelijke gezondheidszorg. Stéphane* kan het naar eigen zeggen niet meer aanzien hoe zijn dochter na jaren niet de juiste hulp krijgt door die lange wachttijden bij psychiatrische ziekenhuizen. “Er moet eerst iets zeer ernstigs gebeuren vooraleer er hulp geboden wordt”, zegt hij.

Sinds haar twaalfde kampt Chloë* - nu 15 - met psychische problemen. Zo werd ze seksueel misbruikt door drie mannen en werd ze daarbij gedwongen om seksuele handelingen uit te voeren. “Dat kwamen we te weten toen de directie ons meldde dat Chloë die dag niet op school was. Ik wist niet wat ik hoorde! Ze was altijd zo'n voorbeeldige leerling”, zegt Stéphane.

Vanaf dat moment stapelden de problemen zich op. Chloë sneed zichzelf in totaal zo’n 200 tot 300 keer tussen haar benen en armen en zocht contact op met volwassen mannen. Daarnaast liep ze al meerdere malen van thuis weg. Stéphane liet zijn dochter opnemen op de psyschiatrische afdeling van het Brusselse Erasmusziekenhuis. “Maar dat was slechts tijdelijk. Een permanente oplossing kwam er toen niet.”

Vermist

Uiteindelijk verliet Chloë het ziekenhuis. Maar daarmee waren de problemen niet van de baan.  Zo verdween Chloë onlangs enkele dagen van de radar. Haar familie maakte zich grote zorgen. “We wisten meteen dat ze in handen was van de verkeerde jongens. Door haar mentale problemen is ze zó beïnvloedbaar. Na een dikke week kregen we gelukkig bericht dat de politie haar gevonden had. Ze zag er echt niet goed uit en was fel vermagerd”, vertelt Stéphane. Het meisje moest thuis bij haar moeder herstellen.

We zoeken al twee jaar een goede instelling voor onze dochter, maar telkens krijgen we te horen dat er geen plaats is of dat we drie tot zes maanden moeten wachten. Indien Chloë zich niet aan de afspraken van zo’n instelling houdt, wordt ze doorverwezen naar de jeugdrechter. En ook daar zijn er ellenlange wachtlijsten

Stéphane

“Dat incident bewijst nog maar eens dat we haar moeten beschermen tegen zichzelf”, gaat Stéphane verder. “We zijn bang dat het fout zal aflopen. Daarom moet ze naar een instelling.” De ouders hebben al meermaals om hulp gevraagd, maar botsen telkens op een lange wachttijd. “We zoeken al twee jaar een goede instelling voor onze dochter, maar telkens krijgen we te horen dat er geen plaats is of dat we drie tot zes maanden moeten wachten. Indien Chloë zich niet aan de afspraken van zo’n instelling houdt, wordt ze doorverwezen naar de jeugdrechter. En ook daar zijn er ellenlange wachtlijsten. Ze heeft dringend psychologische hulp nodig, maar kan nergens terecht! Jongeren met psychische problemen worden niet meer begeleid. Dat kan toch niet? We hebben echt alles al geprobeerd. Haar moeder en ik zijn er kapot van.”

Sinds de verdwijning van Chloë komt er schot in de zaak. Haar dossier heeft nu een hogere urgentie gekregen. “Er moest dus eerst iets ernstigs gebeuren voor we serieus genomen werden door de verschillende instanties”, zegt Stéphane. Er is wel nog steeds een plaatstekort, en dus wacht het meisje vandaag nog altijd op een plek in een zorginstelling.

Crisissituaties

Zowel Peter Jan Bogaert van het Vlaams Agentschap Jongerenwelzijn als Steffen Van Roosbroeck, woordvoerder van Vlaams minister voor Welzijn Wouter Beke (CD&V), erkennen het probleem. “We kennen de noden binnen de geestelijke gezondheidszorg, in het bijzonder voor jongeren”, zegt Van Roosbroeck. “Van bij het begin hebben we hier daarom een prioriteit van gemaakt. Onze netwerken voor kinderen en jongeren zijn opgestart sinds 2016. De netwerkcoördinatoren zorgen ervoor dat er op het terrein wordt samengewerkt tussen de verschillende diensten, precies om te vermijden dat sommige kinderen en jongeren tussen de mazen van het net vallen.”

Volgens Bogaert ligt het probleem van de wachtlijsten vooral bij een tekort aan capaciteit. De laatste jaren is er meer vraag dan aanbod. “De capaciteit groeit wel, maar kan nog steeds niet volgen. Er komen meer en meer jongeren bij met psychologische problemen, mede dankzij de maatschappelijke druk die maar blijft stijgen.” Bogaert benadrukt ook nog dat elke situatie zo goed mogelijk opgevolgd wordt, maar vooral crisissituaties voorrang krijgen. Dat wil zeggen dat wanneer een jongere alleen komt te staan en zijn/haar situatie levensbedreigend is, dat die persoon voorrang krijgt. 

Wie vragen heeft over psychische problemen, kan altijd bij zijn/haar huisarts terecht.

*Stéphane en Chloë zijn aliassen. We willen hiermee de privacy van de personen in kwestie garanderen.




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.