Acht gerepatrieerde Belgen uit Wuhan mogen Militair Hospitaal verlaten: “We hebben er een mooie vriendschap aan overgehouden”

Dieter Nijs
Na twee weken is het dan zo eindelijk zo ver: de acht Belgen die uit Wuhan gerepatrieerd werden naar het Militair Hospitaal Koningin Astrid in Neder-Over-Heembeek, mogen de quarantaine verlaten. Allen halen ze, samen met de verplegers van het hospitaal, opgelucht adem. “Een ervaring die ik niet snel zal vergeten.”

Zondag omstreeks 16 uur mochten de acht gerepatrieerde Belgen uit Wuhan terug huiswaarts keren nadat ze twee weken lang in quarantaine werden geplaatst. De emoties laaiden hoog op toen drie gerepatrieerden, die in aanwezigheid van de pers het ziekenhuis verlieten, elkaar opnieuw stevig in de armen konden nemen. Directeur Wouter Weuts overhandigde hen als wijze van afscheid nog een cadeau. “Het was voor ons een ongebruikelijke opdracht”, zegt hij. “Op zeer korte termijn hebben we snel gereageerd. Ik wens dan ook het personeel uitdrukkelijk te bedanken.”

Directeur Wouter Weuts overhandigde een afscheidsgeschenk aan de patiënten.
Dieter Nijs Directeur Wouter Weuts overhandigde een afscheidsgeschenk aan de patiënten.

De verplegers die de patiënten behandelden, hebben zelf al meermaals hulp geboden bij buitenlandse opdrachten. “Ze begrijpen dus zeer goed hoe het voelt om een hele tijd van vrienden en familie gescheiden te zijn”, aldus Weuts. 

Johan Smets, samen met dochter Laura en echtgenote Hua.
Dieter Nijs Johan Smets, samen met dochter Laura en echtgenote Hua.

Een van de drie gerepatrieerden is Johan Smets (52), afkomstig uit Strombeek. Johan kwam op 20 januari aan in Wuhan, waar hij ginds samen met zijn vrouw Hua het Chinese Nieuwjaar zou vieren. “Op 21 januari belde een vriendin van m’n vrouw ons op”, begint Johan zijn verhaal. “Ze adviseerde ons om zo spoedig mogelijk een mondmaskertje te dragen. Dat hebben we diezelfde dag dan ook gedaan. Om het zekere voor het onzekere te nemen, verbleven we het meest van de tijd in het appartement in Wuhan en kwamen we zo minimaal mogelijk buiten. Enkele dagen later kregen we telefoon van de ambassade. Ze vroegen ons of we wilden meegaan met de evacuatie.”

“Ik heb geen moment getwijfeld”, meent Johan. “Wie weet hoe lang we daar anders nog moesten verblijven. Mijn kinderen waren dan ook blij dat ik die beslissing had genomen.”

Niet tegenstaande dat het een quarantaine was en dus een vrijheidsbeperking, hebben we er als groep toch een mooie vriendschap aan overgehouden.

Johan Smets

Mooie vriendschap

Twee weken lang werd Johan, samen met zijn vrouw in quarantaine geplaatst. “Twee weken lijken heel lang als je telkens naar hetzelfde kamertje moet staren. Gelukkig hadden we drie gemeenschappelijke ruimten waar we elkaar konden zien, een praatje konden slaan en wat pingpong konden spelen. We werden hier ook zeer goed verzorgd en over het eten valt zeker niet te klagen. Maar we zijn natuurlijk tevreden dat we het ziekenhuis mogen verlaten. Ik heb het dan ook verschrikkelijk hard gemist om een bad te nemen, en vanavond gaan we meteen een goed pak frieten eten.”

“Niet tegenstaande dat het een quarantaine was en dus een vrijheidsbeperking, hebben we er als groep toch een mooie vriendschap aan overgehouden”, besluit Johan. 

Surrealistisch

Ook Leen Vervaeke (37), journaliste bij De Morgen en De Volskrant, verbleef twee weken in quarantaine. Leen woont sinds twee jaar in China en bracht op het moment van de uitbraak van het coronavirus verslag uit vanuit Wuhan. “In eerste instantie wilde ik vanuit Wuhan opnieuw vertrekken naar Péking, maar dat was geen optie”, vertelt ze. “Ik besliste dan om ook terug naar België te komen tijdens de evacuatie, een reis die in totaal zo’n 38 uur duurde.”

Leen Vervaeke bracht vanuit Wuhan verslag uit over het coronavirus.
Dieter Nijs Leen Vervaeke bracht vanuit Wuhan verslag uit over het coronavirus.

“De aankomst was heel surrealistisch”, aldus Leen. “Ik werd geëscorteerd naar het ziekenhuis, waardoor het even leek alsof ik in een film terechtkwam. De omgeving was zeer vreemd, zeker als je enkel omringd wordt door mensen in pakken. En dan dacht ik even: ‘Oei, waar ben ik terecht gekomen?’ Maar eerlijk gezegd werden we hier zeer goed ontvangen en voelde ik meer meer een gaste dan een patiënte. Het personeel probeerde er een thuis van te maken.”

Ons werd verteld dat de incubatietijd van het coronavirus zo’n vijf dagen duurt, maar dan vernamen we via media dat er ook uitzonderingen waren. Dan sla je toch wel even in paniek.

Leen Vervaeke

Twijfel

“Ook had het personeel een luisterend oor. We stelden hen voor om een pingpongtafel te plaatsen, aangezien we twee meter afstand van elkaar moesten bewaren. En dat gebeurde ook. Daarnaast werden we steeds goed geïnformeerd, want de twijfel sloeg soms toe. Ons werd verteld dat de incubatietijd van het coronavirus zo’n vijf dagen duurt, maar dan vernamen we via media dat er ook uitzonderingen waren. Dan sla je toch wel even in paniek. Maar door alle informatie die de verplegers ons verschaften, begrepen we goed wat er écht aan de hand was. Gelukkig is het dus nooit zo ver gekomen.”

In tegenstelling tot Johan en zijn gezin, had Leen minder moeite met de verblijftijd in het ziekenhuis. “Af en toe sloeg de verveling wel eens toe, maar doordat ik een pc, internet en een bureau had, kon ik soms even aan het werk.”

“Ik hoop zo snel mogelijk naar Peking te kunnen vertrekken. Het eerste wat ik nu zal doen, is mijn ouders bezoeken en hen eens goed vastnemen!”

Speciale opdracht

Niet alleen voor de patiënten was het een unieke ervaring. Het coronavirus-verhaal zal ook bij hoofdverpleger van het brandwondencentrum Luc Goossens nog even nazinderen. “Binnen de 24 uur moest de quarantaine opgericht worden en diende de dienst ‘Brandwonden’ overgeplaatst te worden naar andere diensten. Een zeer korte tijdspanne, maar eigenlijk kenden we dit scenario wel aangezien we ook tijdens de aanslagen klaarstonden. In totaal hadden we plaats voor zo’n veertien patiënten.”

Hoofdverpleger Luc Goossens.
Dieter Nijs Hoofdverpleger Luc Goossens.

“Toch is het een speciale opdracht, ook naar huis toe. De mensen in mijn omgeving durfden me geen hand of kus meer te geven. Maar wij als verpleegkundigen hebben nooit een risico gelopen en gelukkig werden alle gasten negatief bevonden. Ook hadden we dezelfde beschermingsmaatregelen zoals hen, namelijk een mondmasker dragen, twee meter afstand bewaren van de anderen en iedere keer je handen desinfecteren.”

Leen, samen met Laura, Hua en Johan.
Dieter Nijs Leen, samen met Laura, Hua en Johan.

Op dit moment verblijven nog twee andere gerepatrieerden in het Militair Hospitaal. “Maar hierna zou het afgelopen moeten zijn. Volksgezondheid zal namelijk een andere plaats uitkiezen om andere Belgen te behandelen. Een ervaring die ik niet snel zal vergeten.”