"Goesting genoeg, maar ik moet naar mijn lijf luisteren"

De enige professionele worstelaar van ons land over zijn toekomst in de ring

Bernard Vandamme, de Belgian Bomber, bij zijn trofeeënkast. En met Brutus, zijn onafscheidelijke metgezel.
Foto Proot Bernard Vandamme, de Belgian Bomber, bij zijn trofeeënkast. En met Brutus, zijn onafscheidelijke metgezel.
'Wrestle it!' Lijfspreuk van Bernard Vandamme (46), de enige professionele worstelaar die ons land telt. En vorig weekend te horen op Kamping Kitsch, waar hij zijn collega's met vervaarlijke dropkicks, clotheslines en bodyslams tegen de planken werkte. Maar na 26 jaar overweegt de 'Belgian Bomber' nu om de handdoek te gooien. De ambitie lijkt  bij de gemeenteraadsverkiezingen te liggen.

Wij zochten Bernard op voor een partijtje armworstelen in de 'Continental Gym' in Brugge, waar hij bijna dagelijks zware gewichten in het rond gooit.

Op Kamping Kitsch werd je wild enthousiast onthaald door het publiek. Hoe kijk je daar zelf op terug?

"Ik heb mij rot geamuseerd, maar het was een aparte ervaring. (lacht) Man, wat ik daar allemaal gezien heb! Wel voor herhaling vatbaar. Ik was stomverbaasd om te zien hoeveel mensen nog de 'Wrestle it'-shoutout kennen van mijn programma op Kanaal 2, dat van 1999 tot 2002 liep. Hartverwarmend."

In 2014 gaf je tijdens een interview aan dat je zou stoppen, maar je bent nog steeds bezig. Hoe sta je daar nu tegenover?

"Goesting genoeg, maar ik moet luisteren naar de signalen die mijn lichaam me geven. Door het vele vallen in de ring hebben mijn schouders vreselijk afgezien. Het is trouwens geen gemakkelijk leven, want de shows in het buitenland zijn slopend - de verplaatsingen, weet je wel. Tegelijk ben ik blij dat een promotor me in 2014 wist te overhalen om nog even door te gaan, want een week later won ik het Europees Kampioenschap en vloog ik naar Tokio om te kampen."

Je trofeeënkast is inderdaad indrukwekkend. Welke is de mooiste?

"De riem die je als Europees Kampioen krijgt. Die kon ik vier keer mee naar huis nemen, en ik heb hem in totaal acht jaar mogen dragen. Jammer genoeg moet je die ook weer afgeven wanneer het nieuwe kampioenschap begint."

Toch is het leven van een catcher lang niet allemaal glitter en glamour?

"Dat zeker niet. Het is soms best een eenzaam bestaan. De meeste catchers van mijn generatie zijn single of gescheiden. Niet alle vrouwen begrijpen dat je elk weekend opnieuw de baan op moet, en 's avonds in de gym zit, in plaats van gezellig voor de televisie te gaan zitten. Dat is ook de reden waarom mijn vorige relaties afgesprongen zijn. Soms wringt dat wel. Het is trouwens ook niet evident om er je brood mee te verdienen. Ik combineer het zelf met een job als nachtwaker in hotel Ter Brugge, anders zou het niet haalbaar zijn."

Je hebt flinke offers moeten maken om het zo ver te schoppen. Hoe kijk je daar op terug?

"Ik zal me altijd wel blijven afvragen: 'Wat als ik rechten was gaan studeren?', zoals mijn vader me opgedragen had. Ik kom uit een eenvoudig arbeidersgezin uit Assebroek en was een goeie student. Maar ik was gebeten door de catchmicrobe en wou kost wat kost naar Florida om daar te gaan trainen. Mijn ouders hebben me daarin volop gesteund. Op mijn twintigste kon ik mijn profcarrière starten en sindsdien heb ik zowat de hele wereld afgereisd. Ik prijs mezelf gelukkig, want mijn ouders - aan wie ik veel te danken heb - leven nog allebei in goede gezondheid."

Internationaal sta je bekend als de 'Belgian Bomber'. Hoe kom je aan die bijnaam?

"Door de 'missile dropkick', één van mijn kenmerkende 'moves'. Ik werd in het verleden ook al aangekondigd als 'Chippendale of the Ring', of 'L'homme de Fort Boyard', naar het tv-programma waar ik vier jaar aan deelgenomen heb. Sinds 2003 was het meestal 'European Champion'. Maar dankzij een zekere Jean-Claude met dezelfde familienaam als ik, laten promotors in het buitenland ook nog het liefst 'Vandamme' door de zaal schallen wanneer ik mijn intrede maak."

We kennen Bernard het showbeest en Bernard de presentator. Binnenkort ook Bernard de politicus?

"Wie weet. (lacht) Op aansturen van burgemeester Renaat Landuyt sta ik inderdaad op de sp.a-lijst in Brugge. Ik heb me net voor de lijstduwers laten plaatsen, met de insteek: 'Zie je van Brugge, zet je vanachter'. (lacht) De kiezers zullen beslissen of ze Vandamme al dan niet ook in de politieke ring willen zien. De toekomst zal het uitwijzen."

In tegenstelling tot heel wat andere BV's doe jij niet mee als onafhankelijke, maar als volbloed socialist. Ben je dat ook?

"Absoluut. Dat heb ik met de paplepel binnengekregen. Ik zat ooit zelfs bij de 'Rode Valken' (socialistische jeugdvereniging, red.). Persoonlijk ben ik vooral begaan met dierenwelzijn. Tijdens de eerste partijvergadering ben ik royaal te laat gekomen omdat ik onderweg een gewonde duif gevonden had. Die heb ik eerst nog snel naar de dierenopvang in Beernem gebracht. Typisch Vandamme, zeker? (lacht)"

Wat biedt de toekomst voor BVD eens die glittershort definitief aan de haak hangt?

"Ik hoop toch in het wereldje te blijven door trainingen te geven en shows te organiseren. Maak je om mij maar geen zorgen."

Het bijhorende schouderklopje zal ondergetekende nog wel enkele dagen voelen.