"Mijn ziekte maakt onze band sterker"

MARTIJN WACHT HARTTRANSPLANTATIE AF, MAAR TROUWT WELDRA MET ZIJN ELLEN

Martijn Verhaeghe en Ellen Haesaert met een uitnodiging voor het huwelijksfeest en de koffiemok waarmee hij haar ten huwelijk vroeg.
Foto Timmy Van Assche Martijn Verhaeghe en Ellen Haesaert met een uitnodiging voor het huwelijksfeest en de koffiemok waarmee hij haar ten huwelijk vroeg.
Martijn Verhaeghe (32) kampt met een ernstige hartaandoening en wacht vol spanning zijn levensbepalende harttransplantatie af. Eén ding staat wel vast: begin maart beloven hij en zijn vriendin Ellen Haesaert (28) elkaar eeuwige trouw. "Mijn ziekte maakt onze band alleen sterker", zegt Martijn.

Anderhalf jaar. Meer tijd hebben Martijn en Ellen niet nodig om zeker te zijn van hun stuk. Ze stappen in de eerste helft van maart in het huwelijksbootje. "We weten wat we aan elkaar hebben", is Martijn vastberaden. Hij werkt als technicus op de luchthaven van Oostende, maar is nu met ziekteverlof. "Ik lijd aan cardiomyopathie, een erfelijke hartaandoening - mijn broer kampt er ook mee. In 2005 onderging ik een harttransplantatie, maar mijn lichaam accepteert het donorhart niet. Daarom moet ik een tweede transplantatie ondergaan. Nu wacht ik op een geschikt hart. Het is hoogdringend, zeggen de dokters. Iemand met onder meer de geschikte leeftijd, lengte en bloedgroep moet komen te overlijden. Dat kan vandaag zijn, misschien morgen, maar het kan evengoed pas binnen twee, drie jaar gebeuren dat ik onder het mes ga. Intussen neem ik per dag zowat veertien pilletjes, krijg ik platte rust voorgeschreven, trek ik om de drie maanden naar het ziekenhuis op controle en werken mijn organen niet optimaal. Omdat ik alle antistoffen uit mijn bloed moet laten halen, heb ik amper een immuunsysteem. Toch zijn we alle orgaandonoren nu al ontzettend dankbaar. Het is dankzij hen dat ons leven verder kan. Wie zich laat registreren als donor, kan echt het verschil betekenen. Toch ben ik er gerust op: voor elk probleem is er een oplossing. Ik denk niet aan een slechte afloop. Nooit. Ik ben geen doemdenker."

Aanzoek op ziekenbed

Martijn voelt zich terecht gesterkt door de warme, lieve en zorgzame Ellen, die als bediende in een supermarkt werkt. Via een vriendin van Ellen raakte het duo anderhalf jaar geleden aan de praat. "We herkenden mekaar wel al van in de supermarkt, maar de eerste contacten waren oppervlakkig", legt Ellen uit. "Toen Martijn in het ziekenhuis werd opgenomen, stuurde ik een Facebookberichtje: 'Hey, hoe gaat het?'. Daarop begonnen we steeds meer en steeds vaker te babbelen. En kijk waar we nu staan", glimlacht Ellen. "We hebben al heel wat meegemaakt", pikt Martijn in.


"De verbouwingen thuis waren al een eerste relatietest waarin we glansrijk zijn geslaagd. Mijn ziekte maakte onze band alleen maar sterker. Dat we na anderhalf jaar trouwen, klinkt misschien vroeg, maar voor ons voelt het ontzettend goed aan." Ellen denkt meteen aan het aanzoek. "Hij vroeg me thuis ten huwelijk, net na onze eerste verjaardag samen. Martijn lag op een ziekenbed in de woonkamer en ik stopte hem een warm drankje toe. Op zo'n speciale mok die reageert op warmte, kwam plots een tekst tevoorschijn: 'Ellen, wil je met me trouwen?'. Ik keek op en Martijn had al een ring klaar, die hij de weken ervoor geniepig had opgemeten", vertelt Ellen. "Ik neem de voorbereidende taak van het huwelijk op. Er komt een groot feest. Martijn spaart zijn krachten voor die ene dag. Onder meer de catering en feestzaal Saint Germain in Diksmuide zijn erg meegaand. Als het huwelijk zou uitgesteld worden door medische redenen - je weet nooit dat er plots een donorhart beschikbaar is - dan hoeven we geen annulatiekosten te betalen. De huwelijksuitnodigingen liggen klaar, we kruisen de dagen af op een kalender. Het is allemaal zo spannend."