Familie slachtoffer schreeuwt één dag voor rechtszaak onschuld van vermeende dader uit

Kris Permentier werd in de correctionele rechtbank in Oudenaarde veroordeeld tot 24 jaar cel.
Gianni Barbieux Kris Permentier werd in de correctionele rechtbank in Oudenaarde veroordeeld tot 24 jaar cel.
Het hof van beroep in Gent buigt zich donderdag over de zaak van spoedarts Kris Permentier (50) uit Brakel. De man wordt verdacht van de gifmoord op zijn echtgenote Kristel Zimmermann, maar zelfs de familie van het slachtoffer gelooft niet dat de man een moordenaar is. In een open brief laat Michael, de broer van het slachtoffer, namens de hele familie Zimmermann zijn ongenoegen over de rechtsgang blijken. “Het waren tien jaren van vernederingen en tergende praktijken.”

24 jaar cel voor gifmoord en poging gifmoord. Dat is het zware verdict dat spoedarts Kris Permentier op 19 oktober 2018 heeft gekregen. De rechters in Oudenaarde zijn ervan overtuigd dat de man zijn vrouw Kristel Zimmermann op 14 juli 2009 heeft proberen te vermoorden met een overdosis insuline en daar in oktober effectief in is geslaagd met een overdosis morfine. Negen jaar lang heeft de man zijn onschuld uitgeschreeuwd voor hij zich in de rechtbank mocht verdedigen, maar daar werd hij niet geloofd. In het hof van beroep in Gent gaat de spoedarts opnieuw voor de vrijspraak.

Steun van familie

Opvallend is dat de familie van Kristel steeds aan de zijde van Kris Permentier is blijven staan. Ze vergezelden hem steevast naar de rechtbank, want ze blijven geloven in zijn onschuld. In een open brief pent Kristels broer Michael Zimmermann zijn verontwaardiging neer. “Ik wik mijn woorden zorgvuldig, want ik heb geen minachting voor de rechtbank die mijn schoonbroer vervolgt voor de dood van mijn zus. Toch kan ik mijn verontwaardiging en walging niet langer verbergen. Onderzoeksrechter Clarisse heeft grandioos gefaald over de hele lijn, behalve in zijn nietsontziende drang om mijn schoonbroer veroordeeld te krijgen. Wat hem ook gelukt is. Ik hoop dat dit vreselijk onrecht morgen wordt rechtgezet en een tien jaar durende nachtmerrie voor heel onze familie eindelijk stopt.” 

Volgens de man staat ondertussen vast dat de eerste ‘moordpoging’ een flater was van het ziekenhuis. “Hopelijk ziet de rechtbank nu ook in dat het hele dossier één aaneenschakeling van stommiteiten is. Vandaag willen we toch één bladzijde van de nachtmerrie definitief omslaan, met de vrijspraak van Kris.”

‘Walging’

De man benadrukt dat zijn familie erg geleden heeft onder de procedure. “Het waren tien jaren van vernederingen en tergende praktijken. We hebben nooit antwoord gekregen op onze brief waarom we overtuigd zijn van Kris’ onschuld. We zullen ook nooit kunnen uitleggen aan een assisenjury waarom we niet hebben toegegeven aan de druk van de onderzoeksrechter om klacht in te dienen tegen Kris en we zullen nooit in de rechtbank uiting kunnen geven aan onze walging van de praktijken in het onderzoek. Zoals die toen mijn moeder werd verhoord, terwijl er een foto van haar overleden dochter op het bureau stond. Tot driemaal toe zette hij de foto opnieuw in volle zicht, nadat mijn moeder hem had omgedraaid. Of die keer dat mijn elfjarig neefje zonder toestemming telefonisch op school werd ondervraagd.”

Michael verwijst in zijn brief ook op pakkende wijze naar het moment waarop Kristel is gestorven in het ziekenhuis. Enkel hij en Kris Permentier waren toen nog aanwezig in de kamer. “Je kon het leven zien wegvloeien. Ik kan u verzekeren dat er in de kamer geen God, geen hoop en geen moordenaar aanwezig waren. Alleen twee hoopjes ellende.”

Lees hieronder de integrale open brief.

Geachte,

Deze brief opmaken valt me zwaar. Ik wik mijn woorden zorgvuldig. Ik heb geen minachting voor de rechtbank die mijn schoonbroer vervolgt voor de dood van mijn zus. Evenwel, kan ik mijn verontwaardiging en walging ook niet langer verbergen. Onderzoeksrechter Clarisse heeft grandioos gefaald over de hele lijn, behalve dan in zijn nietsontziende drang om mijn schoonbroer veroordeeld te krijgen. Wat hem ook gelukt is. Ik hoop dat dit vreselijk onrecht morgen wordt rechtgezet en een 10 jaar durende nachtmerrie voor heel onze familie eindelijk stopt. Hoewel? Door het amateurisme van het gerecht zullen we nooit weten waarom Kristel moest sterven. Ook niet als Kris tegen alle logica en bewijslast in, toch in de cel belandt. Dat zal altijd blijven knagen.

Tien jaar is het geleden dat mijn zus overleed. Tien jaar van vernederingen en tergende praktijken. Nooit hebben we antwoord gekregen op onze brief waarom we overtuigd zijn van Kris’ onschuld. Nooit hebben we de vraag kunnen stellen waarom een anesthesist een moord zou plegen met morfine en insuline. Producten waarvan iedere arts weet dat ze perfect detecteerbaar zijn, terwijl hij er voor de vuist vijf kan opnoemen die het niet zijn en waar hij makkelijk toegang tot heeft. Nooit zullen we aan een assisenjury kunnen uitleggen waarom we niet hebben toegegeven aan de druk van de onderzoeksrechter om klacht in te dienen tegen Kris. Nooit zullen we in de rechtbank uiting kunnen geven aan onze walging van de praktijken in het onderzoek. Zoals die keer mijn moeder werd verhoord, terwijl er een foto van haar overleden dochter op het bureau stond. Tot driemaal toe zette hij de foto opnieuw in volle zicht, nadat mijn moeder hem had omgedraaid. Of die keer dat mijn elfjarig neefje zonder toestemming telefonisch op school werd ondervraagd. Onze dank aan de leerkracht die ingreep toen hij lijkbleek wegtrok, is groot.

Ik heb Kris pas echt leren kennen na de dood van Kristel. Hij is een ongelofelijke sterke man en een goede vader. Hij hield en houdt nog steeds van Kristel. Een eerste keer heb ik dat persoonlijk ondervonden de dag dat Kristel stierf. Kristel was reeds hersendood en de levensondersteunende machines zouden worden afgeschakeld. Kris was met de kinderen in de kamer om met hen afscheid te nemen van hun moeder. Ze hadden tekeningen mee. De oudste twee beseften de ernst van de situatie. De jongste vierjarige zoon niet, hij praatte tegen zijn mama alsof het de gewoonste zaak was. Na hun afscheid bleven alleen Kris en ikzelf achter. Ik zat rechts en Kris links van haar bed als de verpleegster de beademing stopzette. Ik hield haar hand vast. Dit kleine gebaar was het laatste wat we voor haar konden doen. Zorgen dat ze niet alleen was op het moment van haar dood. Ik hoopte nog dat ze nog bij bewustzijn zou komen. Maar in plaats daarvan werden haar lippen blauw en voelde ik haar klamme handen. Je kon het leven zien wegvloeien. Ik kan u verzekeren dat er in de kamer, geen God, geen hoop en geen moordenaar aanwezig waren. Alleen twee hoopjes ellende.

Over het dossier valt weinig nog te zeggen. Ondertussen staat vast dat de eerste ‘moordpoging’ een flater was van het ziekenhuis. Hopelijk ziet de rechtbank nu ook in dat het hele dossier één aaneenschakeling van stommiteiten is. Vandaag willen we toch één bladzijde van de nachtmerrie definitief omslaan, met de vrijspraak van Kris.

Namens de familie Zimmermann, getekend Michael Zimmermann.




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.