"Rustoord zette gehandicapte vrouw op straat"

DIRECTIE KAN NIET DE NODIGE MEDISCHE ONDERSTEUNING BIEDEN

Dirk Souffriau bij zijn vrouw Monique De Schampheleire.
Foto Ronny De Coster Dirk Souffriau bij zijn vrouw Monique De Schampheleire.
Dirk Souffriau is radeloos nu zijn gehandicapte vrouw Monique niet meer binnen mag in het rusthuis waar ze verbleef. "Volgens de directie heeft ze te veel medische zorgen nodig om nog te kunnen blijven", zegt Dirk. Het koppel gaat nu op zoek naar een geschikte locatie, maar voorlopig woont Monique gewoon thuis. "Ze kan geen minuut alleen zijn, dus kan ik niet eens meer gaan werken."

Een val van haar paard drie jaar geleden veranderde het leven van Monique De Schampheleire (56) compleet. De vrouw struikelde, nadat ze vermoedelijk een kleine hersenbloeding kreeg. Monique hield aan het ongeval twee gebroken ruggewervels over en is bijna volledig verlamd. Na vijftien maanden ziekenhuis en revalidatie kon ze terecht in het RVT Home Neerhof in Elst. Ze mocht er verblijven in het hersteloord.

Tijdelijk

"De toenmalige directrice en eigenares van 't Neerhof, Jacqueline Vermassen, beloofde me om goed te zullen zorgen voor mijn echtgenote. En ze heeft dat ook gedaan. Maar nooit is ons gezegd dat het verblijf maar tijdelijk zou zijn. Dat kregen we onlangs te horen van de nieuwe directie van Vulpia, dat het rustoord in december vorig jaar heeft overgenomen", vertelt Dirk Souffriau.


"De problemen met het rustoord zijn begonnen nadat Monique begin mei in allerijl naar het UZ Gent moest voor een longontsteking die haar bijna fataal werd. Pas op 24 juli mocht ze het ziekenhuis verlaten. En toen liet het rustoord weten dat mijn vrouw daar niet meer welkom was. Vanuit het UZ is er toch een felle reactie gekomen. 't Neerhof keerde op zijn stappen terug, nadat het ziekenhuis had gedreigd om de zaak in de media te brengen. Begin september kreeg ik nog de mondelinge belofte dat mijn vrouw in het hersteloord mocht blijven tot er een kamer zou vrijkomen in het RVT 't Neerhof of in een andere instelling in de streek.


Maar vijf dagen later lieten ze het UZ weten dat mijn vrouw op 23 september 't Neerhof moest verlaten en haar desnoods in het UZ Gent zouden deponeren. Zeer respectloos. Geen mens gelooft toch dat een rustoord iemand daadwerkelijk op straat zal zetten?", dacht ik toen.

Alternatief

In zijn zoektocht naar een alternatief, ging Dirk donderdag samen met zijn vrouw op bezoek in een rusthuis in Zottegem. "We onderhandelden met het rustoord De Vlamme. Daarna wilden we terugkeren naar haar kamer in 't Neerhof, maar daar mochten we niet meer binnen. De discussie laaide zo hard op, dat de directrice de politie er heeft bijgehaald. Ze stelde ons voor als ongewenste indringers. Pas na heel lang aandringen, mocht ik op de kamer, samen met een agent, medicatie voor mijn vrouw gaan halen. Terwijl moest zij met haar rolstoel beneden in de gang blijven", vertelt Dirk verbouwereerd.

Pijnlijk dossier

"Dit is een bijzonder pijnlijk dossier, waarin wij heel veel inspanningen hebben gedaan om de betrokkenen te helpen", zegt Hilde Cochuyt van rusthuisgroep Vulpia, die 't Neerhof beheert. "Het is niet juist dat wij die mensen aan de deur hebben gezet, maar wij moeten wel de regels volgen. Als rusthuis kunnen wij die mevrouw niet de medische zorgen en ondersteuning geven die ze nodig heeft. Dit weegt op de werking. Daarom hebben wij samen met die mensen mee naar een alternatief verblijf gezocht, maar nog niet gevonden. Wij hebben voorgesteld om mevrouw in tussentijd terug in het ziekenhuis te laten opnemen. Dat weigert haar echtgenoot. Zij zijn uit 't Neerhof weggegaan om een alternatief te zoeken en bij hun terugkeer hebben we hen verteld dat ze bij ons geen contract meer hebben. Wij mogen mevrouw dus niet eens meer in huis nemen", besluit Cochuyt.


Monique De Schampheleire verblijft nu noodgedwongen thuis. "Waarschijnlijk zal ze binnenkort toch naar De Vlamme kunnen. Maar in afwachting moet ik de klok rond bij haar blijven. Ik kan dus niet eens meer gaan werken", besluit haar man.