Nog één keer als arbiter op het veld

JAN DE NIJN (78) STOPT NA 50 JAAR ALS SCHEIDSRECHTER IN BASKETBAL

Jan De Nijn zet vandaag een punt achter een carrière van 50 jaar als scheidsrechter in het basketbal.
Foto David Legreve Jan De Nijn zet vandaag een punt achter een carrière van 50 jaar als scheidsrechter in het basketbal.
Jan De Nijn (78) fluit vandaag zijn laatste match in een basketbalwedstrijd, exact 50 jaar nadat hij in 1967 startte met de cursus scheidsrechter. "Mogelijk pink ik een traantje weg, want ik ga deze heerlijke sport missen. Ik zal nog regelmatig als supporter aanwezig zijn, en neen, dan ga ik niet tegen 'den arbiter' roepen", lacht De Nijn.

De Nijn werd geboren in Blaasveld (Willebroek) maar verhuisde tijdens de oorlog naar Antwerpen. "Ik groeide op in de wijk Het Kiel, en speelde daar als kind elk vrij moment op het lokale basketplein. Tijdens de zomervakantie speelden we letterlijk de netten kapot van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, vaak vergat ik 's middags zelfs thuis te gaan eten. Later richtte ik mijn eigen basketbalploeg 'Don Bosco Hoboken' op, die intussen spijtig genoeg niet meer bestaat. Na een cursus mocht ik ook als scheidsrechter op het veld staan, en om voldoende beschikbaar te zijn besloot ik zelf niet meer mee te spelen", haalt De Nijn herinneringen op.

Drie per dag

"Mijn vrouw stierf, intussen alweer bijna veertig jaar geleden, veel te jong. Hele weekends alleen thuis zitten zei me niets, en omdat de kinderen al wat ouder waren ging ik me intensiever bezighouden met mijn sport. Vaak vertrok ik 's morgens vroeg om een eerste match te fluiten aan de ene kant van de provincie, om 's middags elders op het veld te staan en de dag kilometers verderop af te sluiten met een derde wedstrijd. Ik verdiende soms meer aan de kilometervergoeding dan aan het scheidsrechteren. Ondanks die routine en ervaring was ik toch regelmatig gezond zenuwachtig, zeker bij de beslissende matchen zoals kampioenschappen. Dan bepaalde ik soms, door wel of geen fout te fluiten, mee welke speler van het veld moest en dus de ploeg verzwakte. Fouten maken is op zo'n moment uit den boze."


"Ik denk niet dat ik een strenge scheidsrechter was, ik liet de spelers graag doorspelen in plaats van bij elk contact om de haverklap te fluiten. Ze moesten het natuurlijk ook niet zoeken, wie te hevig werd, kon even aan de kant gaan afkoelen. Bij de jongeren had ik soms meer last met de ouders langs de kant van het veld, die het allemaal beter wisten dan 'den arbiter'", klinkt het.

Vinnigheid

"Toch hou ik net daarom meer van basket dan bijvoorbeeld van voetbal: de sport is minder brutaal, wordt naar mijn aanvoelen met meer respect gespeeld. Ondanks de duizenden basketbalwedstrijden die ik zag, kan ik nog steeds genieten van een 'goeie match'. Na al die jaren herken ik ook meteen de kinderen met talent. Ze moeten op dat moment zelfs nog niet groot zijn, vaak zie je aan hun techniek en vinnigheid dat ze 'het' in zich hebben."


Na twee knieprotheses focuste De Nijn zich de laatste tijd vooral op die jeugdwedstrijden. "De jaren als speler en scheidsrechter hebben er ingehakt. Het vele korte starten en stoppen werd te zwaar voor mijn knieën. De jeugdwedstrijden zijn iets minder intensief, en de kinderen spelen ook minder 'hevig' dan volwassenen."


Het is tijdens zo'n jeugdwedstrijd, van basketploeg Fera Bornem, dat De Nijn vandaag voor de laatste keer op het veld zal staan. "Ik ben er best veel mee bezig ja, 's avonds in mijn bed spookt het door mijn hoofd. Het zal zaterdag moeilijk en emotioneel worden, en wie weet vloeien er zelfs wat tranen. Ik zal echter niet helemaal verdwijnen, want ben van plan regelmatig voor onze jongens te gaan supporteren. En neen, dan ga ik niet tegen 'den arbiter' roepen hoe het moet. Ik weet hoe moeilijk het is om daar te staan en kritiek te krijgen, dus ik ga na al die jaren mooi mijn mond houden."


Jan Den Nijn fluit zijn laatste wedstrijd nu zaterdag 1 april om 11.15 uur in de sporthal Breeven in Bornem.