"Soms noemt ze mij 'papa' bij een oproep"

JEAN CLAUDE EN DOCHTER AN, SAMEN BIJ BRANDWEER EN IN 'DE KUST IS VEILIG' OP VIER

Jean Claude en An Verkooren in de ziekenwagen van de brandweer. "Eenmaal we de kazerne binnenstappen, telt de achternaam niet meer.".
Foto Proot Jean Claude en An Verkooren in de ziekenwagen van de brandweer. "Eenmaal we de kazerne binnenstappen, telt de achternaam niet meer.".
De familie Verkooren is met vader en dochter goed vertegenwoordigd bij het Blankenbergse brandweerkorps. "Af en toe gebeurt het wel eens dat An mij 'papa' noemt bij een oproep", glimlacht Jean Claude Verkooren. Ze zijn samen te zien in het Vier-programma 'De Kust is veilig'.

 


Brandweervrouwen zijn sowieso al in de minderheid, en ook in Blankenberge is dat het geval. Daar telt het korps - vrijwilligers inbegrepen - twee dames op een totaal van vijftig manschappen. Voor An Verkooren (30) geen punt. Zij is al twaalf jaar lang vrijwillige brandweervrouw en trekt zonder probleem haar streng binnen het mannenbastion. Papa Jean Claude Verkooren (55) is al van het prille begin een van haar collega's. Opvallend: zo behandelen ze elkaar ook. "Eenmaal we de kazerne binnenstappen, telt de achternaam niet meer en ligt de volledige focus op onze job."


Toch leidt hun vader-dochterrelatie soms tot grappige situaties. "Tuurlijk gebeurt het wel eens dat An mij met 'papa' aanspreekt om een oproep door te geven. Dan lachen we daar eens mee. Er is ook niemand van de collega's die zich daaraan stoort", zegt Jean Claude.


Voor hun collega's was Ans aanwezigheid aanvankelijk een gedroomd scenario om wat plaagstoten uit te delen. "In de beginjaren hoorde ik wel enkele opmerkingen over An. Al lachend bedoeld, voor de duidelijkheid", zegt Jean Claude. "Ach, ik snapte die gasten wel. Je ziet het zelf, ik heb een knappe dochter. Zolang ze maar van haar blijven, heb ik overal vrede mee", lacht Jean Claude. "Ondertussen is An gelukkig getrouwd en heeft ze drie kindjes. Dat helpt ook natuurlijk."

Professioneel

An was nog een kind toen ze het voor het eerst wist: 'ik wil later bij de brandweer'. "We woonden vlak tegenover de kazerne", zegt An.


"Telkens als ik sirenes hoorde, snelde ik naar het venster. 'Papa is daar', riep ik dan. Ik herinner me het nog goed. Als kind groeide ik op tussen de zwaailichten en verhalen van papa over de brandweer. Zo is de liefde voor het vak gegroeid. Al is het ook gewoon een passie." Problemen met de integratie op haar eerste werkdag had ze dan ook niet. "Niet moeilijk, ze kende al de collega's al van toen ze nog maar net kon stappen. An ging vaak mee naar de kazerne. Eigenlijk is ze voor de meesten hier nog altijd 'Anneke'", knipoogt Jean Claude.


Wrevel of discussies op interventies ondervonden vader en dochter voorlopig niet. Bij elk van de ondertussen honderden gezamenlijke opdrachten bleef alles professioneel.

Opvolging

"Of ik bij een zware brand extra bezorgd ben om An? Eigenlijk niet", vertelt Jean Claude. "Uiteindelijk zijn we bij de brandweer één grote familie en helpt iedereen elkaar. Het zou niet professioneel zijn om enkel aan mijn dochter te denken in een noodsituatie."


En de opvolging bij de Verkoorens lijkt nu al verzekerd. De kinderen van An zitten - net als hun mama jaren geleden - aan het raam gekluisterd als ze een sirene horen. 'Opa is daar', klinkt het dan steevast. Wie de gezamenlijke interventies van An en Jean Claude op tv wil zien, kan kijken naar het Vier-programma 'De Kust is veilig', elke maandag om 21.30 uur.