"Na de dood van Bernadette had ik er geen zin meer in"

Brugse Auteur stelt zondag veertigste 'Van In' en eerste stripalbum voor

Pieter Aspe is dan wel een Bruggeling, maar hij woont ondertussen al jaren in Blankenberge.
Foto Proot Pieter Aspe is dan wel een Bruggeling, maar hij woont ondertussen al jaren in Blankenberge.
Pieter Aspe viert zondag feest, want dan wordt zijn veertigste boek over de lotgevallen van inspecteur Van In voorgesteld, het sluitstuk van de reeks. Verder stelt de Brugse auteur ook de 'graphic novel' voor die hij samen met cartoonist Marec schreef over zijn muze Bernadette en wordt de winnaar van de 'Aspe Award' bekend gemaakt.

Toen we op een zonnige voormiddag aanbelden aan het appartement van Pieter Aspe, dat uitkijkt over de haven van Blankenberge, werden we gewenkt door een figuur op het terras van een nabije brasserie. "Ik heb geen koffie in huis en had er dringend nood aan, want ik heb vannacht misschien een Omerke te veel gedronken", lachte Aspe ons toe. De joviale Bruggeling week jaren geleden uit naar de badstad, waar hij in zijn flat op de vijfde verdieping aan de lopende band nieuwe verhalen verzint. Toch zag het er vorig jaar even naar uit dat de Van In-reeks nooit af zou raken. "Toen mijn partner overleed aan longkanker, had ik er geen zin meer in. Ik kwam amper nog mijn appartement uit. Ik heb toen zowat alle series op Netflix bekeken om mijn gedachten te verzetten. Het 39ste verhaal in de reeks, dat ik toen aan het schrijven was, zal er nooit komen. Maar het veertigste boek, 'De Butlerknop' ligt nu bij de drukker."

Een intrigerende titel. Kun je al een tipje van de sluier lichten?

"De titel slaat op een genootschap dat zijn diensten aanbiedt aan de superrijken en voor hen haast ondenkbare zaken kan regelen. Met een druk op de knop worden hun gekste wensen in vervulling gebracht. Ik kan de fans al geruststellen: ik laat geen van de hoofdpersonages sterven. Maar wie wil weten wat er met Van In gebeurt, moet nog wat geduld hebben tot zondagavond. Misschien laat ik hem wel naar het buitenland verhuizen."

Veertig boeken lang heb je het fictieve team agenten de meest uiteenlopende misdaden laten oplossen. Hoeveel karaktertrekken van Pieter Aspe steken er in Van In?

"Eigenlijk zit in al mijn personages iets van mezelf, zelfs van iemand als 'Hannelore'. Hoe beter je me kent, hoe meer dat opvalt. Ik heb vaak de kritiek gekregen dat mijn personages te weinig evolueerden, maar als je het eerste en het laatste deel naast elkaar zou leggen, merk je toch duidelijk een verschil."

Zondag wordt ook 'Afscheid van een muze' voorgesteld, een stripverhaal waarvoor je met Marec hebt samengewerkt.

"Marc (De Cloedt, alias Marec, nvdr) werkte rond het thema 'muzes' en omdat ik net Bernadette verloren had, mijn eigen muze, spoorde hij me aan mijn eigen verhaal neer te pennen. Het schrijfproces heeft me geholpen die zwarte periode af te sluiten. Ik ben blij met het resultaat, maar ben vooral benieuwd hoe onze 'graphic novel' zal ontvangen worden."

Hoe gaat het nu met je?

"Daar zal ik met een gepaste West-Vlaamse uitdrukking op antwoorden: ça va. Gelukkig wonen mijn dochters niet ver en heb ik ook veel tijd kunnen doorbrengen met mijn kleindochtertje."

Zondagavond wordt 'La Brugeoise' het schouwtoneel voor de uitreiking van de Aspe Award 2017 en de voorstelling van je twee nieuwe boeken. Mis je Brugge soms?

"Toevallig werd diezelfde vraag mij onlangs gesteld door de burgemeester van Brugge. 'Soms', heb ik toen heel diplomatisch geantwoord", grijnst Aspe. "Niet dat ik zo'n sterke band heb met Blankenberge. Ik ben hier eerder komen wonen voor het prachtige zicht dat ik heb vanuit mijn appartement over de polders en de haven. Zelfs in de winter zit ik op zonnige dagen 's middags op mijn terras."

Je bent 64 en een van de rijkste schrijvers van België. Denk je stilaan niet aan rentenieren?

"Ik heb 42 jaar gewerkt en zou dus officieel op pensioen kunnen gaan, maar ik zal blijven schrijven. Rentenieren is niets voor mij. Materiële zaken, zoals dure auto's of immense villa's, zeggen me ook niets. Ik heb ooit een luxeboot gehad, maar dat was misschien wel het stomste wat ik ooit gedaan heb. Het schip was 12 meter lang, volledig op mijn maat gemaakt en had een onvoorstelbaar sterke motor. Ik heb er zelfs ooit de zeevaartpolitie mee 'afgepoeierd'. Maar ik heb er niet veel mee gevaren en heb hem dus maar weer verkocht."

Je bent ooit gestart als magazijnier, hebt bij de zeevaartpolitie en als studiemeester gewerkt en bent conciërge geweest van de Heilig Bloedkapel. Had je ooit kunnen dromen dat je leven zo'n wending zou nemen?

"Dat had niemand kunnen voorspellen. Ik ben vader geworden op mijn negentiende en heb mijn studies nooit afgemaakt. Als ik dat wel had gedaan, was ik misschien een saaie leraar geworden. Na jaren zoeken naar de ultieme job, heb ik besloten uit loondienst te treden en een boek te schrijven. Allez, wie doet nu zoiets? Je weet dat je pas een jaar later je geld zult zien. Gelukkig is het goed uitgedraaid. Ondertussen blijven mijn boeken de deur uitvliegen. Uitgevers zijn vaak al tevreden als ze 1.500 exemplaren kunnen verkopen. Bij 5.000 spreken ze al van een bestseller. Maar ook al verkoop je er zoveel, dan nog moet je er bijna elke maand een schrijven om er van te kunnen leven. Ik prijs mezelf gelukkig."