Naai- en breiwinkel Rumardy sluit na 47 jaar de deuren: “Zelf nooit handwerk gedaan maar je kan me er wel alles over vragen”

Rudi Van Bogaert stond 47 jaar lang in de naai- en breiwinkel Rumardy, maar eind deze maand sluit de zaak definitief de deuren.
Kristof Pieters Rudi Van Bogaert stond 47 jaar lang in de naai- en breiwinkel Rumardy, maar eind deze maand sluit de zaak definitief de deuren.
De Kloosterstraat verliest eind deze maand een monument: de bekende naai- en breiwinkel Rumardy sluit namelijk definitief de deuren. Rudi Van Bogaert nam de zaak 47 jaar geleden over van zijn ouders, maar opvolging is er niet meer. “Jammer want het is een fantastisch en tijdloos artikel. Vroeg of laat grijpen mensen altijd terug naar de naaimachine of de breinaald.”

Zijn leeftijd is de enige reden waarom Rudi Van Bogaert eind deze maand de deuren sluit van zijn naai- en breiwinkel. “Ik ben 67 jaar en het is tijd om er nu een punt achter te zetten”, legt hij uit. Hij nam de zaak over van zijn ouders in 1971, meteen na zijn legerdienst. “De winkel is dus eigenlijk veel ouder. Mijn vader was handelaar in naaimachines en is vlak na de Tweede Wereldoorlog begonnen met een winkeltje in Haasdonk. Lang is hij daar niet gebleven. Mijn ouders zijn kort nadien al verhuisd naar de Kloosterstraat waar ze dan hun zaak Naaiberg hebben opgericht. Ze zaten eerst aan de overkant van de straat en kochten daarna het huidig pand waar ik de zaak heb overgenomen en omgedoopt tot Rumardy.”

Rudi bouwde Rumardy uit tot een kleine keten met vestigingen in Beveren, Stekene en Sint-Gillis-Waas. “De winkel in Stekene heb ik twee jaar geleden gesloten en nu is dus Beveren aan de beurt. Het filiaal in Sint-Gillis-Waas blijft wel bestaan net als de kledingzaak Viruz die mijn echtgenote uitbaat.”

Tijdloos artikel

Opvolging in de familie is er niet. “Mijn dochter is handelsingenieur en heeft een goede job. Een overnemer heb ik evenmin gevonden. Het pand is echt wel uitgeleefd en bij een overname zouden er serieuze investeringen nodig zijn. Nochtans is het een fantastisch en tijdloos artikel. Het gaat altijd in golven. Tot voor kort was het naaien terug hip en nu grijpt iedereen weer terug naar de breinaald. Het zal echter nooit verdwijnen. Mensen zijn graag creatief bezig met kleding. Onder de klanten heb ik zowel ouderen als jong volk. Ze konden bij mij ook altijd terecht voor advies. Ik heb nooit iets van handwerk gedaan, maar ik ben tussen de bollen wol en het garen opgegroeid en ken er intussen echt alles van. Ik heb ook altijd enorm graag gedaan. Anders had ik natuurlijk geen 47 jaar volgehouden.”

Kristof Pieters

De sluiting betekent ook afscheid van het personeel waaronder Jenny Wittock die 22 jaar lang verkoopster was. “Ik ben hen ontzettend dankbaar, want ook zij hebben hier met hart en ziel gewerkt. Het meest opmerkelijke wat we hier ooit beleefd hebben was een overval in 2004. Het was vlak voor sluitingstijd en Jenny stond alleen in de winkel. Ze bleef echter koelbloedig en zei dat ik al naar huis was met de daginkomsten. De dader is met lege handen afgedropen. Een overval hadden we natuurlijk nooit verwacht in een winkel met naai- en breigerief. Nadien bleek dat de overvaller eigenlijk de krantenwinkel naast onze deur wou overvallen, maar die was al dicht. We kunnen er nu wel om lachen maar destijds waren we toch serieus geschrokken.”

Afscheid van klanten

Nog tot eind deze maand is er een uitverkoop en dat is meteen ook het afscheid van alle trouwe klanten. “De hele stock gaan we natuurlijk nooit wegkrijgen op die tijd. Mensen kopen een ritssluiting als ze er een nodig hebben en niet omdat deze afgeprijsd is. Bovendien zit ik hier me een collectie van duizenden knopen die ik al die jaren bijeen heb gekregen. Die gaat wellicht naar een opkoper. Ik zie soms feuilletons op televisie die zich vijftig jaar geleden afspelen en herken bij de kledij knopen die ik nog in mijn magazijn heb liggen. Dan besef je pas hoe lang je al in het vak staat”, lacht Rudi.

Kristof Pieters