"Behandel me alsjeblief als elk ander meisje"

JULIE SCHRIJFT MONOLOOG OVER LEVEN MET FYSIEKE BEPERKING

Julie Ziegler vertelt over haar fysieke beperking, waar ze een monoloog over schreef.
Foto PN Julie Ziegler vertelt over haar fysieke beperking, waar ze een monoloog over schreef.
Ze studeert kantoor, acteert in haar vrije tijd en is een vat vol energie. De 16-jarige Julie Ziegler verschilt eigenlijk niets van haar leeftijdsgenoten, maar is wel beperkt in haar bewegingsvrijheid. Door complicaties vlak na de geboorte, is ze aan een rolstoel gekluisterd. "Maar ik ben niet gehandicapt, enkel fysiek beperkt", klinkt het strijdvaardig. Met een aangrijpende monoloog vraagt Julie om komaf te maken met de vele vooroordelen.

"Ik heb af en toe wat hulp nodig, maar in het algemeen kan ik wel op eigen benen staan", lacht Julie met een vette knipoog naar haar rolstoel. De toon is meteen gezet. Julie schuwt de humor niet, ook niet over haar eigen beperkingen. "De clichés moeten wel dringend de wereld uit", vervolgt ze. "Ik ben fysiek beperkt, maar mentaal is er niets aan de hand. Enkel rekenen lukt niet zo vlot, maar op dat vlak zal ik niet de enige zijn. Behandel me dan ook niet als een 'gehancidapte', maar wel als elk ander meisje van mijn leeftijd."

Vooroordelen

Julie moet niet lang nadenken als we haar vragen naar de vooroordelen die ze dagelijks meemaakt. "Omdat ik zelf iets trager spreek, gaan mensen overdreven articuleren, maar ik ben heus niet doof. Op restaurant krijgen mijn tafelgenoten allemaal een menukaart, maar ik word door de ober straal genegeerd. Het is soms lachwekkend, maar tegelijk erg tragisch dat mensen ervan uitgaan dat ik mentaal beperkt zou zijn omdat ik in een rolstoel zit."


Julie werd op amper 27 weken geboren. "In april, terwijl het juli moest zijn. Zelf weet ik uiteraard niets van die periode, maar ik heb lang in het ziekenhuis moeten blijven en na enkele maanden zagen ze dat er iets niet klopte. Ik kan nog behoorlijk mijn plan trekken, maar natuurlijk heb ik wel vaak hulp nodig. Gelukkig word ik enorm goed opgevangen door mijn omgeving."

Acteren

Julie kent goede en slechte dagen. "Ik probeer er het beste van te maken", vat ze zelf samen. "Ik kan in een hoekje zitten kniezen of gewoon proberen zoveel mogelijk dingen te doen die ik graag doe. Acteren is daar één van. Het heeft anderhalf jaar geduurd tot ik ergens terecht kon, maar intussen volg ik al vier jaar toneel aan de academie van Kruibeke. Dat geeft me enorm veel voldoening. Ik schrijf ook gedichten. Nu heb ik de twee gecombineerd en voor het eerst een monoloog geschreven", zegt ze.


"Ik had een zware periode achter de rug, waarbij ik twee keer op zes maand tijd ben geopereerd. Eén keer is mijn rug rechtgezet en de tweede keer is er een pomp voor medicatie geplaatst. Tijdens de revalidatie groeide het idee om eens wat dingen over mijn leven op papier te zetten. Het gaat vooral over de manier waarop mensen kijken naar mijn beperking. Het doet me pijn als ik zie dat men soms terughoudend is om me een kus of knuffel te geven. Waarom toch? Ik ben een gewoon meisje van 16 jaar."


Julie studeert momenteel kantoor aan het Sint-Lodewijk in Wetteren. "Al zijn de keuzemogelijkheden op school voor mij wel erg beperkt. Het M-decreet had best wat vroeger in voege mogen treden. In het hoger onderwijs is men veel flexibeler voor mensen met een beperking. Ik hoop later journalistiek of communicatiewetenschappen te kunnen studeren. Met mijn schrijfsels pak ik niet zo graag uit, maar ik zet ze wel op een Facebookpagina die ik met een vriendin heb opgestart. Dit is voor mij een uitlaatklep. In mijn hoofd is het vaak chaos en het helpt me als ik iets op papier kan zetten."

Opvoering

Of het tot een publicatie komt of een opvoering van de monoloog, laat Julie nog even in het midden.


"Ik zie wel wat er op me afkomt. Zelf blijf ik er in ieder geval vol voor gaan. Ik zal misschien wel een duwtje in de rug nodig hebben, maar als men mij vraagt om de monoloog zelf op te voeren, ben ik daar zeker toe bereid. Het is mij echter niet om mijn persoontje te doen. De boodschap die ik wil meegeven, is het belangrijkste. Dat is simpelweg de vraag om mensen met een beperking niet zomaar over één kam te scheren. We zijn niet allemaal 'plantjes' die niks meer kunnen. Integendeel, ik ben een bommeke vol energie", besluit ze lachend.


De monoloog kan je lezen op de Facebookpagina 'Girl Power Poets Society'