"Hopelijk zien ze elkaar hierboven terug"

AFSCHEID VAN VADER PAUWELS, 52 JAAR NA RAMP DIE HEM ZOONTJE KOSTTE

Gilberte en haar man Frans Pauwels net voor de herdenking van het drama van Walfergem.
Mozkito/Aelberts Gilberte en haar man Frans Pauwels net voor de herdenking van het drama van Walfergem.
Asse neemt zaterdag afscheid van Frans Pauwels, de man die in 1966 zijn zoon Cyriel verloor bij het dodelijke verkeersongeval in Walfergem. Het was Frans die bij de 50-jarige herdenking een krans neerlegde op de plaats van het ongeval. "Ik hoop dat Frans en Cyriel elkaar nu terugzien", zegt Gilberte.

Frans Pauwels, een energieke duivenkweker, kreeg in januari te horen dat hij aan pancreaskanker leed. "Het begon met een klein vlekje aan zijn buik", vertelt Gilberte. "Eerst dacht de dokter dat het om een onschuldig schimmeltje ging, maar verder onderzoek bij de dermatoloog leerde dat het wel degelijk een ernstige kanker was. Hij heeft nog zeven keer een chemokuur ondergaan, maar ook die therapie kon het niet halen van de tumor. We kregen te horen dat hij ongeneeslijk ziek was."


Frans drong nog aan op een heelkundige ingreep. "Maar de artsen lieten meteen weten dat een operatie niet meer kon. Hij hoopte zo hard om nog te kunnen genezen. Hij had ook nooit veel pijn. En als hij pijn had, nam hij een Dafalgannetje. Hij geloofde nog steeds dat hij 100 jaar kon worden."

Het was Frans Pauwels die twee jaar geleden een bloemenkrans neerlegde bij de graven van de tien jongens die 50 jaar eerder het leven lieten.
Inge Bosschaerts Het was Frans Pauwels die twee jaar geleden een bloemenkrans neerlegde bij de graven van de tien jongens die 50 jaar eerder het leven lieten.

Afscheid genomen

De laatste weken ging zijn toestand achteruit. Frans besefte dat hij afscheid moest nemen van zijn familie. En van zijn 135 duiven. "De laatste maanden kon hij zijn beestjes niet meer verzorgen en daar had hij het heel moeilijk mee. Frans is opgegroeid tussen de duiven. Voor zijn vaderdag heeft onze zoon Koen nog eens met de duiven gespeeld, gewoon om Frans te plezieren. Hijzelf geraakte niet meer in zijn duivenkot. Die duiven waren zijn levenswerk. Wat we straks met die dieren moeten doen, weten we nog niet. Ze verkopen zou ons zo'n pijn."


Frans en Gilberte waren het enige ouderkoppel van de slachtoffertjes in 1966 dat nog leefde. Een dronken vrachtwagenbestuuder maaide die 25ste april tien kinderen en hun juf van de stoep voor de schoolpoort, waaronder ook Cyriel Pauwels. "Frans heeft de laatste weken wel eens gezegd dat het niet lang meer zou duren vooraleer hij bij Cyriel zou zijn", vervolgt Gilberte. "Op het laatst sliep hij beneden, zodat hij vanuit het raam zijn duivenkot zag staan. Vorige maandag heeft hij een kruisteken gemaakt. Ik denk dat hij wist dat alles voorbij was. Hij is thuis gestorven, omringd door zijn gezin."

Getekend voor het leven

Het ongeval heeft het gezin van Frans en Gilberte altijd getekend. "De dood van een kind kan je niet verwerken. Maar een mens moet vooruit, want je moet er ook nog zijn voor je andere kinderen. We hebben altijd gedaan wat we moesten doen. We hebben voor onze kinderen gezorgd en voor de kleinkinderen. En Frans was altijd de eerste om het graf van Cyriel netjes te onderhouden."


In Asse zal Frans herinnerd worden als een warm en gedienstig man. "Hij stond altijd voor iedereen klaar. Als hij iemand kon helpen, dan deed hij dat ook", zegt Gilberte. "Er zijn veel mensen die hem deze week een laatste groet wilden brengen. De begrafenisondernemer vroeg ons zelfs of Frans een bekend man was. Het gebeurt zelden dat de opkomst bij het groeten zo hoog is. Ik ben altijd heel gelukkig geweest met Frans, maar moet nu alleen verder. Gelukkig krijg ik veel hulp van de kinderen. Ik ben blij dat ik hen nog heb."