Vriendin van Matthias (24), die stierf in explosie: “Het was perfect wat we hadden. Maar veel te kort”

Alicia Waelkens, de vriendin van Matthias Vuylsteke die vorig jaar overleed bij een explosie in het bedrijf Pouleyn.
Henk Deleu Alicia Waelkens, de vriendin van Matthias Vuylsteke die vorig jaar overleed bij een explosie in het bedrijf Pouleyn.
Familie en vrienden komen zaterdagavond in Vichte samen om Matthias Vuylsteke (24) te herdenken. Exact een jaar nadat hij om het leven kwam bij een stofexplosie in een silo bij het bedrijf Pouleyn. Drie werkmakkers liepen zware brandwonden op maar overleefden. “Het verlies weegt zwaar”, zegt Alicia Waelkens (27). “Maar in die veertien maanden dat we samen geweest zijn, hebben we er het maximum uit gehaald. Daar ben ik blij om.”

Matthias Vuylsteke en zijn drie collega’s van het ruimingsbedrijf Cannie uit Oostrozebeke moesten bij Pouleyn een silo leegmaken waarin het daags voordien gebrand had. Wat ze niet wisten, was dat er zich in de gigantische tank nog smeulende resten bevonden. Tijdens het leeghalen van de silo ontstond een stofexplosie, gevolgd door een enorme steekvlam. Allen werden zwaar getroffen.

Constant hulpdiensten

Alicia Waelkens, de vriendin van Matthias, herinnert het zich haarscherp. “We zouden die namiddag op weekend vertrekken”, vertelt de energieke vrouw, die twee eigen zaken heeft. Eén daarvan heet W-ICE, gespecialiseerd in artisanale ijscreaties. Haar atelier paalt aan de broodjeszaak De Jager, langs de Harelbeekstraat in Vichte. “Ik was in mijn atelier bezig. Papa riep naar me vanuit de sandwichbar, in de walkie-talkie die we altijd gebruiken om te communiceren. Of ik die sirenes ook had gehoord. En dat er constant hulpdiensten passeerden, die in de richting van het centrum reden. Er bekroop mij een bang voorgevoel. Ik belde Matthias, maar hij nam niet op. Ook niet na de vijfde en de tiende keer opbellen.”

Een mooi portret van Matthias, de brandende kaarsjes voor hem zijn nooit veraf.
Henk Deleu Een mooi portret van Matthias, de brandende kaarsjes voor hem zijn nooit veraf.

Wezenloos en verslagen

De jonge vrouw stapte in haar wagen en reed naar Pouleyn. Daar kwam ze terecht in een chaos, temidden de hulpdiensten. “Niemand wou me iets zeggen maar plots kreeg ik te horen dat er een slachtoffer overleden was”, zegt Alicia. “Dat moest Matthias zijn, flitste het door mijn hoofd. Kon niet anders, want hij was altijd diegene die het voortouw nam.” Haar aanvoelen bleek helaas correct. “Zijn ouders, ikzelf, mijn ouders… Daar stonden we dan. Wezenloos en verslagen. In de wetenschap dat Matthias dood was maar zonder het besef wat dat allemaal precies zou inhouden.”

Ik was in mijn atelier bezig. Papa riep naar me vanuit de sandwichbar, in de walkie-talkie die we altijd gebruiken om te communiceren. Of ik die sirenes ook had gehoord. En dat er constant hulpdiensten passeerden, die in de richting van het centrum reden. Er bekroop mij een bang voorgevoel. Ik belde Matthias, maar hij nam niet op. Ook niet na de vijfde en de tiende keer

Alicia Waelkens, de vriendin van Matthias Vuylsteke

Wennen zal het nooit

Dat het voor de ouders van Matthias nog erger is dan voor haar, benadrukt Alicia. “Zij verloren hun enige zoon, voor wie ze 23 jaar lang alles hadden gedaan”, zegt ze. “Een klein stukje daarvan mocht ik meemaken. Mooie en onvergetelijke momenten van geluk, zoals bijvoorbeeld die keer dat ze met z’n allen naar Dubai reisden. Maar het blijft helaas bij herinneringen. We proberen er te zijn voor elkaar maar ik kan hun kind niet vervangen. Dat weegt. En wennen zal het nooit.” Alicia heeft ook veel steun van (voetbal)vrienden van Matthias. “Hij kende overal mensen, was door iedereen graag gezien. De voorbije maanden hebben zovelen mij daarover aangesproken, ik sta er echt verbaasd van. De vrienden nemen me op sleeptouw. Sommigen zijn maten voor het leven geworden. We gingen samen het nieuwe jaar in. Dat was een moeilijk maar waardevol moment. Toosten en wensen van geluk, zonder Matthias erbij, dat steekt.”

Een gedroogde roos, zijn keeperhandschoenen, het gedachtenisprentje, de nummerplaat met zijn naam erop, die altijd in de vrachtwagen lag; het herinnert allemaal aan Matthias.
Henk Deleu Een gedroogde roos, zijn keeperhandschoenen, het gedachtenisprentje, de nummerplaat met zijn naam erop, die altijd in de vrachtwagen lag; het herinnert allemaal aan Matthias.

Sociaal leven

Geen dag is de liefde van haar leven uit de gedachten van Alicia. “Ik werk veel, in de broodjeszaak bij m’n ouders en in m’n eigen atelier waar ik ijscreaties maak. Daar ben ik altijd alleen en denk ik nog sneller aan hem. Toch probeer ik zelf voorzichtig weer een sociaal leven op te bouwen. Dat ben ik mezelf verplicht en ik weet dat Matthias het niet anders zou gewild hebben. Een weekendje Barcelona met een vriendin, even weg met mijn ouders. Niet aan het werk moeten denken en proberen te genieten, dat is belangrijk.”

Een tweede Matthias zal ik nooit tegen het lijf lopen. Het was gewoon perfect, wat wij hadden

Alicia Waelkens, de vriendin van Matthias Vuylsteke

Het proces

Ooit komt de dag dat het tragisch gebeuren door de rechtbank zal behandeld worden. “Hoe sneller, hoe liever”, zegt Alicia. “Het staat vast dat er fouten gemaakt werden. Het onderzoek zal dat uitwijzen. En dan is het een kwestie van verantwoordelijkheden bepalen. Alleen heb ik de indruk dat het proces nog niet voor morgen is. Van de collega’s van Matthias die bij het ongeval betrokken waren, is enkel Alexander al ondervraagd. De twee anderen, ook kroongetuigen, nog niet. Dat had nochtans al lang gekund, lijkt me. Het is belangrijk voor iedereen dat ook het juridische luik kan afgesloten worden.”

Alicia Waelkens, de vriendin van Matthias Vuylsteke die vorig jaar overleed bij een explosie in het bedrijf Pouleyn.
Henk Deleu Alicia Waelkens, de vriendin van Matthias Vuylsteke die vorig jaar overleed bij een explosie in het bedrijf Pouleyn.

De toekomst

Alicia beseft dat ze ooit misschien wel iemand anders leert kennen. “Maar op dit moment ben ik daar helemaal niet klaar voor”, zegt ze. “Een tweede Matthias zal ik nooit tegen het lijf lopen. Het was gewoon perfect, wat wij hadden. Op de autocross, waar we elkaar leerden kennen, was er onmiddellijk een klik. Hij steunde me ook altijd zo hard, was er op de momenten dat het moest. De toekomst lachte ons toe: we hielden zielsveel van elkaar, hadden allebei een job waarin we ons konden uitleven, we koesterden plannen… En dan wordt alles in één seconde weggeveegd. Ongenadig. Iedereen in zijn omgeving krijgt opeens een emotionele rugzak om de schouders. Die gaat er nooit meer af. Wat er ook gebeurt, Matthias zal altijd bij ons zijn”, besluit Alicia.