"Ik krabbel altijd recht en muziek helpt me daarbij"

MOEDER VAN DRIE VERLOOR HAAR MAN, DOCHTER EN NIEUWE VRIEND

Julie Detavernier werd niet gespaard door het leven, muziek is haar therapie.
Foto Henk Deleu Julie Detavernier werd niet gespaard door het leven, muziek is haar therapie.
Uppercut na uppercut krijgen, en toch telkens weer rechtkrabbelen. Dat is wat Julie Detavernier (39) uit Vichte doet. Bij een ongeval, zes jaar geleden, verloor ze niet alleen haar man Seppe maar ook een van haar dochtertjes. En twee maanden geleden stierf haar nieuwe vriend aan een hartaanval. "Het lijkt wel of de dood me achtervolgt", zegt Julie. "Maar ik put kracht uit mijn muziek. Seppe droomde ervan om door te breken als muzikant. Dat probeer ik nu in zijn plaats. Ik weet dat hij me steunt, ergens daarboven."

Je relatie met Seppe - Sebastien eigenlijk - was allesbehalve evident, toch?


"Zeg dat wel. Ik ben afkomstig uit Kortrijk, maar ik runde een café op de Oude Beestenmarkt in Gent. Op een avond ontmoette ik Seppe. Die blik... Liefde op het eerste gezicht was het. Direct gaf ik alles op: mijn lief, het café, mijn baantje als opdienster in het Novotel. Optrekken met Seppe was heerlijk. Hij leefde in kraakpanden en ik volgde hem. Vier jaar lang, tot ik zwanger was van Lisa. We beseften dat ons leven niks was voor een kind en zochten een huurwoning. Eerst in Gent, nadien in Waregem. Maar Seppe kon er niet aarden en de relatie met mijn familie was ook niet goed. Daarom trokken we naar Limburg, waar hij vandaan kwam."


Hoe lang hebben jullie van elkaars geluk mogen genieten?


"Anderhalf jaar nadat we in de buurt van Hasselt zijn gaan wonen, sloeg het noodlot toe. Het was begin februari 2011. Ik reed, Seppe zat naast mij. Achterin de oude Ford Fiesta die ik had gekocht voor 450 euro zaten onze drie dochtertjes. Bij het afslaan naar links werd onze auto gegrepen in de rechterflank. Seppe en Lisa, ons oudste meisje, vlogen door de voorruit. Seppe was op slag dood, Lisa raakte lichtgewond. Oonah, toen 5, werd ook uit het voertuig geslingerd. Ze was kritiek. Yoko, de jongste, belandde in de koffer en raakte bewusteloos. Pas toen het wrak zou weggetakeld worden, werd ze gevonden. Gelukkig had Yoko alleen maar een hersenschudding en een blauw oog. Ikzelf ben door de brandweer bevrijd. Twee maanden lang verbleef ik op de afdeling intensieve zorgen."


Je hebt dus de begrafenis van Seppe niet meegemaakt?


"Ik lag in coma. Pas nadien heb ik gehoord dat Seppe gestorven was en dat ook Oonah het niet had gehaald. M'n moeder heeft in mijn plaats moeten beslissen om de machines die Oonah in leven hielden, stil te laten leggen. Daar ben ik heel boos om geweest, tot de dokter me haarfijn uitlegde dat de toestand van Oonah uitzichtloos was. Het had geen zin om haar verder te laten lijden. Twee jaar later, na mijn revalidatie, ben ik meegegaan naar het kerkhof om de urne van Oonah te laten opgraven. Ik wou dat ze bij haar papa was. De hele rit van de ene naar de andere begraafplaats heb ik Oonah bij me gehouden, het was mijn manier van afscheid nemen. Die dag stond ik voor het eerst aan het graf van Seppe."


Vader en zus waren er niet meer, mama moest lang revalideren. Hoe verliep het met de andere dochtertjes?


"Lisa en Yoko werden een tijd opgevangen in een pleeggezin waar ze met de beste zorgen zijn omringd. Vandaag zitten ze op internaat. Net zoals met mij, gaat het ook met hen de ene dag al wat beter dan de andere. Alle drie krijgen we nog begeleiding. Tijdens de weekends en vakanties zijn we samen, maar voorlopig is geen van ons sterk genoeg om de hele tijd in elkaars nabijheid te zijn. Maar ooit komt die dag terug. Ik kijk er echt naar uit, naar een mooie toekomst met mijn kinderen. Vandaag woon ik weer in Vichte. Werken kan ik niet meer. Maar ik overleef. Veel mensen steunen me, niet in het minst mijn grootvader. Daar ben ik dankbaar om."


Nooit gedacht aan opgeven?


"Honderden keren. Toen ik de afdeling intensieve zorgen mocht verlaten, speelde ik voortdurend met het idee om zelfmoord te plegen. Ik was mentaal op. Gelukkig was er Guy Rabyns, een psychiatrisch verpleger met wie ik uren heb gepraat. Hij bracht me er weer bovenop. Al blijft het noodlot me achtervolgen. In februari overleed mijn partner Jeroen, met wie ik vier jaar samen was. Hartaanval, hij was 44. Sinds kort heb ik een nieuwe relatie. Maar mijn vriend lijdt aan ondraaglijke pijnen en is een euthanasieprocedure gestart. Wat er ook gebeurt, ik zal blijven vechten en muziek helpt me daarbij."


Is Seppe jouw grote voorbeeld op muzikaal vlak?


"Muziek was onze passie. Ik speel al gitaar sinds m'n dertiende en het was zijn droom om een succesvol muzikant te worden. Samen met Seppe op het podium staan, dat had fantastisch geweest. Het noodlot heeft er anders over beslist. Daar moet ik me bij neerleggen, maar tegelijk blijf ik die droom najagen. Intussen heb ik vijf cd's gemaakt, volgende maand zijn de opnames gepland van m'n zesde schijf. Mijn liedjes worden gedraaid in het buitenland maar niet in België. Daarom hoop ik op een selectie voor Belgium's Got Talent. Misschien kan ik via die weg iets forceren. Maar even graag speel ik straatconcertjes in Gent of Londen. De appreciatie die ik krijg, doet deugd. En wie weet, heel misschien..."