Zesdejaars Don Bosco Hoboken in de bres tegen corona: "Geen eindejaarsreis, wel spatmaskers maken voor de zorg”

Leraar Sebastiaan Debroyer print thuis schermen en bereidt zijn lessen voor onder toeziend oog van zijn kinderen.
RV Leraar Sebastiaan Debroyer print thuis schermen en bereidt zijn lessen voor onder toeziend oog van zijn kinderen.
Hun eindejaarsreis, het bedrijfsbezoek en de trip naar de 24-uren race in het Britse Shenington moeten de zesdejaars van Don Bosco Hoboken door de coronacrisis aan hun voorbij laten gaan. Toch bleven ze niet bij de pakken zitten. Samen met leerkrachten Erik Marynissen (48) en Sebastiaan Debroyer (30) maakten de scholieren al 750 gelaatsschermen voor onze zorgverleners. “Ook al weegt de lockdown zwaar op hen, ze zijn gemotiveerd. Onze mannen gaan ervoor”, zegt Sebastiaan.

De scholieren van het zesde jaar Industriële Wetenschappen van Don Bosco Hoboken besteden hun lockdown meer dan zinvol. Samen met leerkrachten Erik en Sebastiaan maken ze aan de lopende band gelaatsschermen. Die worden uitgedeeld aan het personeel van ziekenhuizen en woonzorgcentra. Om tijdens de quarantaine volop aan hun eindwerk te kunnen werken kregen de leerlingen een 3D-printer van de school mee naar huis. Een emotionele oproep, wegens het acute tekort aan dergelijke gelaatsschermen, van een arts in het UZA te Edegem, wist Erik Marynissen te overtuigen om de hele productie op gang te brengen.

“De leerlingen zijn meteen massaal beugels beginnen printen”, zegt Sebastiaan. “Terwijl een bedrijf, een partner van onze school, ons de plastic schermen aanbood die perfect op de beugels passen en we een broekelastiek gebruiken als bevestiging op het hoofd. Deze elastiek is verstelbaar waardoor onze schermen op elk hoofd passen. Uit verschillende hoeken kregen we al de feedback dat onze gelaatsschermen comfortabeler zijn dan de commerciële varianten. De beugels passen perfect, de elastieken zijn breed en doordat we gebruik maken van PETG-schermen in plaats van plexieschermen zijn er geen scherpe kanten aan, die irritaties of wondjes veroorzaken.”

Grote oplagen

Ondertussen staan de zesdejaars er ook niet langer alleen voor. “Heel wat leerlingen uit het derde en vijfde jaar en zelfs oud-leerlingen gaan er helemaal voor”, zegt Sebastiaan. “Daarnaast zijn er ook partners van de school, sympathisanten met een printer, kennissen en enkele bedrijven die mee aan het printen zijn. De montage van de drie onderdelen gebeurt bij onze adjunct-directeur Pieter Schippers thuis. Voor onze leerlingen is dit een uitdaging. Ze zijn het gewoon om binnen het vak ‘engineering’ stukken te 3D-printen voor hun project, maar pas als je echt voor grote oplagen gaat leer je je printer echt kennen. Ook hier thuis staat alles in het teken van de 3D-prints nu. Ik probeer op mijn printer tot tien prints per dag te realiseren, de limiet van de machine. Daarnaast heb ik heel wat lessen digitaal voor te bereiden en een jong gezin met drie actieve snaken.”

Gemotiveerde mannen

Of de leerlingen nu ook meteen geslaagd zijn voor het eindexamen? “We zullen de doelstellingen van de eindwerken wat verminderen. We zien hoe onze leerlingen zich smijten om mee deze coronacrisis aan te pakken en daar houden we rekening mee. Verder zoeken we naar een manier hoe we nog enkele mooie resultaten uit hun onderzoeken kunnen halen en proberen we de theorie ook niet te vergeten. Dat is haalbaar. Het zijn gemotiveerde mannen. Ze gaan er echt voor, ook al weegt deze quarantaine zwaar op hen. Hun eindejaarsreis en projectweek, de opendeurdag, het bedrijfsbezoek in het kader van hun GIP, de 24-uren-race in het Briste Shenington moeten ze allemaal laten passeren. Wél hebben we nu al samen zo'n 750 gelaatsschermen gemaakt en dat maakt me ongelooflijk trots.”

De school is nog op zoek naar materialen, vooral ‘PETG’ - de ‘inkt’ van de printer zeg maar - van 0,75 millimeter is er meer dan welkom. Dat kan via de website van de school