Veilig op de weg? Stevaert kon het!

Column LDVK

Elke dag valt er in Vlaanderen minstens één dodelijk slachtoffer in het verkeer en het wordt er niet veiliger op. 2019 is een rampjaar op de Vlaamse wegen. 20 percent meer mensen verongelukt dan in 2018. Ook bij ons hier, in Antwerpen.

Het doet me denken aan wijlen Steve Stevaert. Toen hij aan de macht was, ging het met sprongen vooruit met de veiligheid op de weg. Maar hij was dan ook de eerste toppoliticus voor wie veilig verkeer de eerste zorg was, niet de files, niet de splitsing van België, dossier nummer zoveel, zei hij, of wat dan ook. De andere toppolitici vonden zoiets voor een vakminister, die maar zijn of haar plan moest trekken. Welnu, ze hadden en hebben het nog steeds fout.

Nu een moeder en haar dochter verongelukten op een zogenaamd “veilige” weg en er geen federale regering is om alle aandacht op te eisen in de politieke debatten, mag het weer eens gaan over gebeurtenissen waarvan vele Vlamingen echt wakker liggen. Dat hun “loved ones” ’s avonds weer veilig thuis komen van school of van het werk. Om maar één kwestie te noemen, want er zijn er andere. Veilige gevangenissen, waaruit gedetineerden die bekend staan als ontsnappingskoningen niet over de muur kunnen klimmen.

Half zoveel doden

De verkeersslachtoffers halveren. Daarover ging het in 2010 alle dagen in de media en in de parlementen. Niet zonder succes, want de ongevalstatistieken liepen in die tijd sterk terug. Vandaag is het opnieuw zover. De halvering van het aantal slachtoffers tegen eind volgend jaar, want dat werd in 2010 als doel gesteld. Half zoveel doden in 2020. Van ruim 400 naar 200 per jaar.

Dat zal dus niet lukken, omdat de focus er niet op gericht is; omdat het beleid in dit decennium één derde van de tijd heeft stil gelegen door dossiers als Brussel-Halle-Vilvoorde. Als later de analyse zal gemaakt worden van wat de politici in deze tijden hebben verwezenlijkt, zal de geschiedenis streng oordelen.

De veiligheid in al zijn aspecten is de eerste zorg voor een burgemeester. Het is zijn of haar persoonlijke verantwoordelijkheid. Natuurlijk is het niet evident om veiliger verkeer te realiseren in een grote stad als Antwerpen, waar alle verkeersmodi zowat samenkomen. Maar tegelijk ligt daar ook de grootste kans om sterke vooruitgang te maken. Hier, in en rond Antwerpen valt de grootste winst te realiseren.

Wat daarvoor nodig is ? Een burgemeester die de handschoen wil opnemen. Een die alle nodige maatregelen durft en wil nemen om het aantal slachtoffers daadwerkelijk te willen halveren. Eén die zijn gemeente of zijn stad wil uitroepen tot ongevalvrije zone. Om het te doen moet je het willen.

Meer niet. Er zijn bij ons in deze stad ook genoeg slachtoffers gevallen sinds de scholen weer open waren in de herfst. Maar ik verwijs naar een van de meest recente ongevallen, dat waar in Limburg twee doden vielen in één gezin op een zogenaamd veilige weg, een heraangelegd kruispunt. Op die plaats zijn er sindsdien dit jaar al 8 of 9 ongevallen gebeurd. Is er dan niemand van het bestuur of de politie die zoiets signaleert, voor er nog een tragisch ongeval gebeurt?

Kostprijs: 0 euro

De frequentie van ongevallen maakt ingrepen op zo’n plaats acuut. Het is ook niet onoverkomelijk. Het vraagt enkele nadarbarelen om de twee doorsteken over de middenberm gewoon af te sluiten. Het kruispunt uitschakelen. Dat kost niets en belet dat er nog auto’s het verkeer kunnen dwarsen.

Moeder en dochter zouden nu Kerstmis hebben gevierd.

Het kan toch geen probleem zijn dat chauffeurs een paar kilometer moeten omrijden om veilig te kunnen oversteken op een rotonde, in afwachting van een definitieve regeling ? Overal op onze wegen, zeker in het drukke verkeer in en rond Antwerpen, zijn dergelijke maatregelen mogelijk. Direct ingrijpen, niet wachten, in het politiebeleid de constante focus leggen op verkeersveiligheid, niet met theorieën maar met praktijkingrepen. Het vraagt leiderschap, verantwoordelijkheid en geen business as usual, als er weer eens belangrijker nieuws is. Laat Antwerpen het voorbeeld geven met moedige en creatieve maatregelen.

Dan kunnen wij minster Geens aan de tand voelen over de slechte levensomstandigheden in de gevangenissen, zodat gevaarlijke gedetineerden niet blijven rondlopen bij gebrek aan plaats in de cel. Welke burgemeester, welk stedelijk bestuur, neemt de verantwoordelijkheid op ? Want het is geen kwestie van niet kunnen. Het is een zaak van niet willen.

Ik wil de kruistocht voeren omdat de persoonlijke veiligheid van de burger boven alles gaat.




1 reactie

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Frans Van Hoyweghen

    Men kan beter de verkeersregels altijd naleven dan zou het al veel beteren. en dat kost niets.