Oud-theatermaker en journalist Bert Verhoye overleden: hij haalde CNN toen zijn hond Boris directeur van De Zwarte Komedie werd

Bert Verhoye in 2013, bij de presentatie van zijn boek ‘Vijf jaar in de Ardennen’. Rechts herkent u eregouverneur Camile Paulus.
laenen Bert Verhoye in 2013, bij de presentatie van zijn boek ‘Vijf jaar in de Ardennen’. Rechts herkent u eregouverneur Camile Paulus.
Bert Verhoye, bijna 40 jaar lang journalist bij deze krant en oprichter van het satirisch theatergezelschap De Zwarte Komedie, is overleden. Hij werd 74. Voor vele lezers blijft hij de man van de rubriek Minimaal. In zijn theater in de Leguit in Antwerpen lanceerde hij bekende acteurs, muzikanten en schrijvers: onder meer Tom Lanoye, Guido Belcanto, Loes Van den Heuvel, Ingeborg Sergeant en Mitta Van der Maat. Toen Verhoye zijn bobtail Boris tot theaterdirecteur had benoemd, kwam zelfs CNN naar Antwerpen.

Bert Verhoye overleed zondag in het bijzijn van zijn familie. Intussen heeft het afscheid in intieme kring plaatsgehad. “De pijn en het gemis zullen altijd blijven, maar je teksten, boeken en platen laten je stempel op ons leven na”, schrijven zijn nabestaanden.

Verhoye had West-Vlaamse roots. Op zijn zeventiende ruilde hij Tielt voor Brussel. Hij ging er studeren aan het RITCS en werd gebeten door de theatermicrobe. Op zijn twintigste won hij het humorfestival in Heist. Na zijn studies stapte Verhoye in de journalistiek. Maar hij wou veel meer uit het leven puren. Hij maakte ook radio, creëerde theaterstukken en gaf les. “Soms schreef ik stukken op het stuur, terwijl ik van Antwerpen naar Kortrijk reed”, vertelde hij vier jaar geleden nog in onze krant.

Zachtaardig en briljant

Verhoye was een zachtaardig man, geliefd door velen. Maar ook gevreesd: hij legde zich bij De Nieuwe Gazet toe op theaterrecensies en trok naar vele buitenlandse festivals. In 1980 richtte hij De Zwarte Komedie op. Decennialang zou het gezellige theater in de Leguit – toen nog midden in de hoerenbuurt – vlijmscherp politiek en religie fileren. Niemand met enige macht was veilig voor de briljante pen van Verhoye, die liefst zeventig stukken schreef. Tot het doek vier jaar geleden viel, nadat ook de laatste subsidies waren afgenomen. Het theater was toen al een tijdje in handen van Verhoyes opvolgers Katrien Scheir en Erik Strieleman.

Bobtail wordt directeur

In 1992 zette hij de politiek te kijk door zijn hond Boris aan te stellen als directeur van De Zwarte Komedie. Verhoyes manier om af te rekenen met een Vlaams decreet dat elk gezelschap verplichtte om een directeur te hebben, terwijl dat financieel niet evident was. “Boris kan pootjes geven en de minister likken. Hij kan ook blaffen naar zijn personeel. Hij slaapt meestal tijdens de voorstellingen, maar dat doen andere directeurs ook.”

Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 1994 haalde Boris met zijn ‘partij van de hond’ 1.152 stemmen. Hij maakte indruk met een 69-puntenprogramma, een toespeling op het 70-puntenprogramma van het toenmalige Vlaams Blok. Verhoye had een bloedhekel aan alles wat extreemrechts was. In de jaren ’70 pleegde de later verboden militie VMO zelfs een bomaanslag tegen de opvoering van het stuk Verschaeve, over de priester-dichter die in de Tweede Wereldoorlog jongeren rekruteerde voor de strijd van Nazi-Duitsland tegen de Sovjet-Unie. 

Erkenning

Of Verhoye  zich wel erkend voelde? Daarover zei hij in onze krant in 2015 dit: “Wat is dat, erkenning? Ik was 25 jaar toen ik een festival volgde in Nancy. Het regende drie weken. Aan de toog verdronk ik mijn verdriet met de jonge organisator: Jack Lang. We zijn contact blijven houden. Toen hij Frans minister van Cultuur werd, nodigde de liberale minister Karel Poma hem uit in de Stadsschouwburg. De trappen puilden uit van de highbrow van de cultuur. De gouverneur en de minister staken al de hand uit naar Lang. Hij negeerde hen, want hij had mij gezien. Lang baande zich een weg naar de zesde rij en omhelsde me. Je had die gezichten moeten zien.”

Na een hartoperatie trok Verhoye zich terug in de Ardennen. Hij vond er rust en inspiratie voor het weemoedige boek ‘Vijf jaar in de Ardennen’, uitgebracht in 2013, met een hoofdrol voor zijn sint-bernardshond Belle van Bellefontaine. Zijn gezondheid liet hem vaak in de steek, maar dankzij een nieuwe, prachtige liefde beleefde hij in het grensdorpje Le Mesnil nog mooie jaren. Hij ging zelfs opnieuw columns schrijven, deze keer voor nieuwswebsite Apache. Zijn laatste ‘Koro’ verscheen er op 23 augustus. Tot zijn vermoeide hart het dan toch opgaf. 

Bert Verhoye en Boris, in de jaren ‘90. Ze haalden zelfs CNN.
KOS Bert Verhoye en Boris, in de jaren ‘90. Ze haalden zelfs CNN.



Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.