Ogen

AXL

Klaas De Scheirder

Af en toe flirt ik met de gedachte dat er effectief een god bestaat. Noem me gerust een gelovige atheïst. 'God' is voor mij het antwoord op elke door de huidige wetenschap niet te beantwoorden vraag. Waarom zijn er bijvoorbeeld twee soorten ogen? Waarom zijn er enerzijds prachtig gekleurde knikkers die een overvloed aan wijsheid en kennis, adembenemende fonkelingen en rijke emoties uitstralen? En waarom tuur ik anderzijds soms in gigantische grote vensters van zwarte en vooral lege sporthallen? God only knows!


'Popje, volgens mij gaat het niet lang meer duren voor er natte regendruppels uit de lucht vallen', fluister ik tegen mijn labrador.


Sinds ik eind vorige zomer mijn gezin heb uitgebreid met een hond, ben ik gemuteerd in iemand waar ik als puber het vliegend schijt aan had: een man van middelbare leeftijd met kalfslederen jas en een grijze baard... Een man die naar de bedrijvigheid op bouwwerven kijkt alsof het een onderhoudende weekendfilm is en die op een irriterend infantiele manier tegen zijn hond praat.


Ik wandel met mijn huisdier in de Berkenrodelei in Hoboken voorbij het kersverse Groen Zuid en ben getuige van de geboorte van een nieuwe straat . Een man op een ladder heeft net een naambord tegen de gevel van het hoekhuis geschroefd. Op de witte plaat staat: 'Catharina Lundenhof'.


Ik zak door mijn knieën, neem de snuit van mijn blonde viervoeter met beide handen vast en richt die naar het bord.


'Ca-tha-ri-na Lun-den-hof! Wat een mooie naam, hè schatteke. En weet je wie dat was, protteke? Dat mevrouwtje was de eigenares van Hof Berkenrode van 1770 tot 1790. En Hof Berkenrode - lief pruimeke van me - was een lusthof of een speelhof. En prinseske, een speelhof dat was een ...'


Ik kijk in de ogen van mijn hond en zie een grote, zwarte leegte ter grootte van het Sportpaleis.


'Je snapt geen kloten van hetgeen ik aan het zeggen ben, hè!'


Geen reactie. Ik kijk naar de grijze lucht en mompel: 'Not funny, motherfucker!'